มาเฟียร้ายกับยัยลูกหนี้ Novels & Stories

มาเฟียหนุ่มมองหน้าหญิงสาวที่ยืนคิ้วขมวดด้วยความหัวเสียไม่น้อย มันเข้าใจยากตรงไหน ก็ในเมื่อเขาเป็นคนสั่งให้ลูกน้องเอาชุดนักศึกษามาให้ เธอก็ควรพูดคำนั้นกับเขาไม่ใช่พูดกับลูกน้องเขาไปแบบนั้น อะไรที่เป็นเธอมันหน้าหงุดหงิดไปหมดเลยสินะ “ถ้าไม่มีอะไรจะพูดแล้ว งั้นก็ขอตัว ค่ะฉันรีบ” “สัญญาลูกหนี้ของเธอ” มาเฟียหนุ่มพูดขึ้นเสียงเข้มจนร่างบางต้องหยุดชะงักอีกครั้งแล้วหันกลับมามอง

อิงฟ้าเงียบไป พ่นลมหายใจยาวด้วยความอ่อนล้ากับเรื่องราวน่าปวดหัวที่เข้ามาทดสอบความอดทนของเธอไม่ได้หยุดหย่อน “แล้วคนเมื่อเช้าคือใคร” “ลูกหนี้เก่า ไม่ได้มีรายชื่อในคาสิโนแล้ว คงหาเงินมาคืนไม่ไหว ไม่ก็หวังใช้ลูกสาวจับคุณเควินเพื่อล้างหนี้”

เล่ห์ร้ายมาเฟียเถื่อน ตอนที่31 [บทส่งท้าย] สายของวันใหม่ เพลิงเดินประคองร่างเมียรัก ก้าวลงมาถึงชั้นล่าง

สวรรค์ หนีจากครอบครัวมาเฟียบ้านตัวเองมาได้ไม่กี่ปีสุดท้ายมาได้คู่หมั้นเป็นมาเฟียอีก PW : ดีออกลูกเราออกมาจะได้มาเฟียขนานแท้ LT : โอ๊ย...พอเถอะ PW : คนแรกผู้ชายหรือผู้หญิงดี LT : อย่าเพิ่งมาพูดเล่นตอนนี้สิ...ลืมไปเลยโมเน่ล่ะ? PW : ไม่ต้องห่วงมีคนเอาไปดูแลให้แล้ว

ชายหนุ่มเห็นเจ้าของสนามกระตุกยิ้มร้ายกาจก็คิดว่ามาเฟียหนุ่มต้องตกลงอย่างเเน่นอน เขาเเอบยิ้มกริ่มด้วยความดีใจ หากว่าเขาเเข่งชนะได้จะได้เอาเงินก้อนนี้ไปจ่ายเจ้าหนี้ที่เขากู้เงินไปเล่นการพนัน หากจ่ายช้ากว่ากำหนดเขาก็จะต้องโดนซ้อมปางตาย "ลากตัวมันออกไปให้พ้น ๆ หน้ากู" ทว่าคำตอบ ที่ได้กลับมามันไม่เป็นไปตามที่หวัง มาเฟียหนุ่มพยักพเยิดหน้าให้ลูกน้องจัดการลากตัวชายขี้เมาคนนี้ออกไป "ครับนาย" จากนั้นมือขวากับมือซ้ายรีบทำตามคำบัญชาทันที

“มันจะพอได้ยังไง รู้ไหมว่าพี่ทุ่มทุนส่งแกไปถึงฝันแล้วนะยัยนิล พี่ต้องกู้หนี้ยืมสินเสียเท่าไหร่ ลำพังใช้แต่ดอกเบี้ยทุกเดือน ต้นก็ยังไม่จ่าย ใช่สิ...แกไม่ได้เดือดร้อนอะไร มีแต่พี่เท่านั้นแหละที่โง่เอง ฮึก” แววตาพูดตัดพ้อพร้อมกับเค้นน้ำตาให้ไหลออกมา ส่วนลินินเองที่เห็นว่าแววตาร ้องไห้ก็รู้สึกสงสาร เธอรู้ว่าแววตาทุ่มกับงานนี้ขนาดไปกู้หนี้ยืมสินเป็นจำนวนหลายล้านเพราะมาดูแลเด็กในสังกัด แต่เธอไม่รู้เลยว่าแท้ที่จริงแล้วแววตานั้นติดการพนันออนไลน์อย่างหนักและเป็นหนี้จำนวนหลายสิบล้านบาท

ฉันไม่มีที่ว่างเหลือให้ความรักหรือความแค้น มีเพียงบิลค่าน้ำค่าไฟที่ไม่มีวันจบสิ้นและหนี้สินที่ท่วมหัวจนชดใช้ไม่หมด ส่วนเรื่องศักดิ์ศรีน่ะเหรอ... มันเป็นเกมที่มีแต่คนรวยเท่านั้นที่มีปัญญาเล่น "ขอบคุณในความเมตตาค่ะ ท่านหัวหน้ามาเฟีย"

“ย้ายมาอยู่ที่นี่กับฉัน” มิลเลอร์พูดออกมาด้วยท่าทีสบายๆ แต่คนที่ได้ฟังอย่างเดวา กลับหายใจแทบไม่ทั่วท้อง “มะ...หมายความว่าไงคะ” เดวาถามกลับเสียงสั่น บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความกดดันในห้อง ทำให้เธอหายใจติดขัด มิลเลอร์ไหวไหล่เบาๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ และท่าทีที่ดูสบายจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเขากำลังพูดเรื่องสำคัญอยู่ “ มาเป็นผู้หญิงของฉัน ทดลองอยู่เป็นเมียฉัน” คำพูดนั้นทำเอาเดวาแทบอยากจะกรีดร้องออกมา เธอสะบัดหน้าไปมา พยายามหาคำตอบให้ตัวเองว่าเธอกำลังเจอกับอะไรอยู่ “อะไรของพี่อีกเนี่ย!! ”

"เมื่อก่อนเธอคือภรรยาตามสัญญา... แต่ตอนนี้เธอคือภรรยาจริงๆ ของฉัน ฉันจะทำอะไรหรือใส่อะไรในห้องนี้ มันก็เป็นสิทธิ์ของฉัน... ไม่ใช่เหรอ?" พรีมจ้องมองลึกลงไปในดวงตาคมกริบคู่นั้น หัวใจดวงน้อยพองโตด้วยความอบอุ่นและวาบหวาม คำว่า 'ภรรยาจริงๆ' จากปากของมาเฟียผู้เย ือกเย็น ทำให้กำแพงความประหม่าของเธอค่อยๆ ละลายหายไป เหลือเพียงความเขินอายที่เต็มไปด้วยความสุข

เสียงเข้มราบเรียบเอ่ยถามอย่างไม่เกรงกลัว หล่อนไม่มีเวลาจะมาเล่นเกมซ่อนหากับไอ้มาเฟียจอมหาเรื่องนี่ ชีวิตต้องทำมาหากิน “จะกล่าวหากันมากเกินไปแล้ววีรตา เธอเป็นลูกหนี้ฉันจำไม่ได้เหรอหึ...พ่อเลี้ยงเธอยังเป็นหนี้ฉันอยู่ ฉันจะยึดผับของเขาเวลาไหนก็ได้ นี่อุตส่าห์ใจดีผ่อนผัน เวลาให้นะ แต่ถ้าหากเธอขืนเรื่องมากและฤทธิ์มากไม่เลิกแบบนี้ล่ะก็ ฉันจะจัดการขั้นเด็ดขาดกับจอห์น”