ม่านหมอกโลหิต Novelas e Histórias

จงเจี๋ยจับมันขึ้นมาสัมผัสดูอย่างละเอียด “โลหิตนิรันดร์ ชาวมองโกลเรียกมันว่า เลือดสวรรค์ พบได้เฉพาะบนหน้าผาสูงชันบริเวณชายแดนเหนือ ต้องปีนขึ้นไปเก็บ ซึ่งละแวกนั้นก็อันตรายจากอากาศเบาบางและสัตว์ร้ายอย่างพวกหมาป่าหิมะ หากยากนัก... พูดได้ว่าแทบไม่มีใครรู้จัก แม้แต่หม

ในขณะนี้ สายฟ้าภายในร่างกายของฉู่เฉินสั่นสะเทือน และเขาก็ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกสีแดงที่แผดเผาออกมา ทันทีที่สัมผัสกับหมอกสีแดง ลำแสงสีดำนั้นก็หายไปโดยไม่มีเสียงกรีดร้อง และสลายไปในอากาศจนหมด

ศึกครั้งนี้ดุเดือดราวกับฟ้าถล่มดินทลาย เลือดสด ศพ อวัยวะขาดวิ่น และเสียงร้องโหยหวน ก้องไปทั่วเขาหมอกขาว มัจจุราชมาพร้อมกับแสงตะวัน ภูเขาหมอกขาวทั้งลูกถูกย้อมด้วยสีทองอ่อนของแสงอรุณ

ในช่วงครึ่งหลังของคืน สีของท้องฟ้ายามค่ำคืนกลายเป็นเสมือนหินฝนหมึกที่มิอาจกระจาย มืดมน และโดดเดี่ยว หมอกเริ่มหนาขึ้นเรื่อย ๆ ดำขาวคละเคล้าพันเกี่ยวกัน บดบังดวงดาวบนท้องฟ้าและบดบังแสงที่มีอยู่เพียงหนึ่งเดียว

หานหรงเหยาเบาใจไปเปราะหนึ่ง “เรื่องที่หุบเขาจื่อเซ่อเจ้าไม่ต้องพูดออกมาก็ได้ ในการเดินทัพ หุบเขาแห่งนั้นเป็นสถานที่อันตราย พวกเราไม่มีใครกล้าเฉียดกรายเข้าใกล้...” “หมอกสีม่วง” หลิวเข่อซิงพูดเสียงเบา “หุบเขาจื่อเซ่อมีหมอกสีม่วงเป็นหมอกที่มีพิษต่อมนุษย์เท่านั้น แต่ไม่มีผ ลอะไรกับปีศาจอย่างข้าหรือสัตว์ทั่วไปที่อาศัยในหุบเขา พวกท่านต้องระวังให้ดี”

อดัมพูดอ้อแอ้ อาการลิ้นไก่สั้นเพราะเส้นเลือดถูกแทนที่ด้วยแอลกอฮอล์เสียแล้ว ความทรงจำรางๆ แจ่มชัดขึ้นมา หลังอดัมเปิดเผยให้รู้ ม่านหมอกบางๆ ที่ดีแลนพยายามเพ่งมองถูกลมพัดใส่แรงๆ จนควันสีขาวขุ่น เปิดเป็นช่อง

เรือนร่างของเจ้าหล่อน ทว่าสาวงามที่กำลังวาดลวดลายยักย้ายบนเวทีหาได้อยู่ในความสนใจของหมอหนุ่มไม่ ธนกฤษเอาแต่กระดกน้ำสีอัมพันเข้าปากไม่หยุด เมื่อหัวใจมันยังชอกช้ำไม่หาย ก่อนที่น้ำสีสวยในแก้วราคาแพงจะถูกกรอกลงไปในลำคอของ หมอหนุ่ม พลันก็ถูกรั้งไว้ด้วยมือเรียวสวยของใครบ้างค น

ดวงตาของเขาค่อยๆ กลายเป็นสีแดง เสิ่นหนานเฟิงร้องไห้แล้ว ว่ากันว่าผู้ชายไม่เสียน้ำตาง่ายๆ เพียงเพราะยังไม่เจ็บปวดถึงหัวใจเท่านั้น แต่เขา ครั้งนี้เขาเจ็บปวดจริงๆ แล้ว

มีบางสิ่งที่รบกวนจิตใจของนาง หากแม้นางทำพิธีขอฝนได้สำเร็จ ก็มิได้หมายความว่าปัญหาภัยแห้งแล้งสิ้นสุด หมอกสีเทาที่ลอยอยู่เหนือท้องฟ้าแคว้นหานทำให้นางกังวลใจ เหตุใดนางกลับรู้สึกว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มของปัญหาทั้งหมดทั้งมวลที่รอให้นางมาประสบกันนะ หลังจากได้อาบน

ฉันรับแก้วน้ำมา แล้วดื่มมันจนหมดในคำเดียว… ยานั้นขมจัด ดื่มเสร็จ ฉันก็หมดสติไปทันที เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง…สิ่งที่เห็นคือความมืดมิด จะว่าเป็นสีดำสนิท ก็ไม่ใช่ มันคือความว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง ฉันรู้ตัวเลยว่าฉัน ตาบอดแล้ว "ป้าฮวา?" ฉันเรียกเบาๆ