Novelas y relatos de ม่านหมอกโลหิต

มาดามดารินเค้นเสียงอย่างยากลำบาก มือที่สวมแหวนเพชรเม็ดเป้งสั่นระริก ก่อนจะหันมามองม่านหมอกที่ก้มหน้าจนคางชิดอก “หนูหมอก... ที่เจ้าพวกนี้พูด... มันเป็นความจริงงั้นเหรอลูก?” ม่านหมอกทำได้เพียงพยักหน้าเบา ๆ แทนคำตอบ ตามด้วยน้ำตาที่สะกดกั้นมานานร่วงแหมะลงบนหน้าตัก และไม่กล้าแม้แ ต่จะเงยหน้าขึ้นมองสายตาผิดหวังของคุณป้าที่เคารพรัก

“องค์รัชทายาท... พระองค์จะทรงปิดบังแม่นางเจียง เพื่อคว้านเอาโลหิตหัวใจของนางไปรักษาแม่นางมู่จริง ๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ?” มือที่กุมมีดสั้นของหมอหลวงชราสั่นเทา แสงเทียนสาดสะท้อนให้เห็นหยาดเหงื่อเย็นเยียบที่ผุดพรายตรงขมับ บนตั่งเตียง ร่างบอบบางของเจียงชิงเซ่อจมลึกอยู่ในผ้านวมแพรพรรณ ใบหน้าของนางซีดเผือดราวกับหิมะแรกแห่งเหมันต์ น้ำเสียงของเซี่ยฉางหลีเย็นเยียบยิ่งกว่าหิมะที่ทับถมอยู่นอกตำหนัก: “ใช่! ข้าป้อนยาหมาเฟ่ยส่านให้นางแล้ว ยามนี้นางหลับสนิทและไม่มีทางรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ท่านจงเร่งมือเข้าเถิด!”

ทว่า มู่หรงหนิงอันไม่ได้สะทกสะท้าน นางเพียงชู ‘ขลุ่ยหยกดำ’ ขึ้นจรดริมฝีปากเป่า เสียงขลุ่ยที่ไร้ทำนอง ทว่าแฝงด้วยคลื่นความถี่สูงดังเสียดแทงโสตประสาท! พริบตาเดียว... หมอกหนาทึบที่ลอยอยู่รอบหุบเขาไร้เสียง ก็พลันเปลี่ยนสี! จากหมอกสีขาวบริสุทธิ์ กลายเป็น ‘สีม่วงคล้ำ’ อย่างร วดเร็ว! ผงสมุนไพรที่องครักษ์เงาลอบโปรยไว้รอบหุบเขาก่อนหน้านี้ เมื่อทำปฏิกิริยากับคลื่นเสียงขลุ่ยที่แทรกซึมผ่านมวลอากาศ ก็ปะทุกลายเป็น ‘หมอกสกัดวิญญาณ’

สิ้นเสียงของนาง มู่ลั่วจวินก็เผยสีหน้าไม่สู้ดีออกมา “เกี่ยวอะไรกับสายโลหิตเหรออิงหลิว คงไม่ใช่ว่า...” “ตามที่เจ้าสงสัยลั่วจวิน อาคมโลหิตลุ่มหลง หากต้องการใช้อาคมกับเป้าหมายที่ต้องการ สามารถใช้สายโลหิตที่ใกล้ชิดกับเป้าหมายเป็นหนึ่งในวัตถุดิบในการทำอาคมได้ และอาคมโลหิตลุ่มหลงท ี่ท่านทวดโดน หนึ่งในวัตถุดิบคือโลหิตของมู่อันอัน”

เสียงหัวเราะของวิรุฬห์จำบังดังกึกก้อง "นั่นเป็นแค่ห้องทดลอง... ของจริงมันตั้งตระหง่านอยู่ต่อหน้าพวกเจ้ามาตลอด... มองดูให้ดีสิ!" ทันใดนั้น แผ่นดินก็เริ่มสั่นสะเทือน! ครืนนนนนนนนน! น้ำในแม่น้ำเจ้าพระยาเดือดพล่าน ฟองอากาศขนาดใหญ่ผุดขึ้นมาทั่วบริเวณ หมอกพิษที่เคยจางหายไ ปเริ่มก่อตัวขึ้นใหม่อย่างรวดเร็ว แต่คราวนี้มันไม่ใช่หมอกสีขาว... มันคือ "หมอกสีม่วงเข้ม" (Bio-Hazard Mist) ที่มีความเข้มข้นสูง

จางหยุนฝืนเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้ง ร่างอ่อนล้าดั่งสำลีอุ้มน้ำเปียก ๆ ยากจะขยับกาย ภายในหัวคล้ายกับมีเมฆหมอกปกคลุมหนาทึบเป็นพิเศษ

เงยหน้ามองคนข้างกายสีหน้าเป็นกังวล “ไม่ต้องกังวล สัตว์อสูรระดับแค่นี้ไม่มีทางทำอันตรายพวกเขาได้” “ท่านรู้หรือว่าเป็นสัตว์อสูรชนิดไหน ระดับเท่าใด” “ม่านหมอกลวงล่อคือชื่อสัตว์อสูรชนิดนี้ ความสามารถของมันก็เหมือนดั่งชื่อ สามารถสร้างหมอกขึ้นมาก่อกวนการมองเห็นของผู้คนก่อนจะค่อย � � กำจัดคนผู้นั้น ดื่มด่ำกับเลือดบริสุทธิ์เพื่อพัฒนาตนเอง แต่ก่อนหมอกควันจะปรากฏขึ้นมาปกคลุมการมองเห็น ม่านหมอกลวงล่อจะทำการกำหนดเป้าหมายในการสังหาร”

บทที่ 41 ยิ่งก้าวเท้าลึกเข้าไปใกล้เขตแดน ‘หน้าผาทมิฬ’ มากเพียงใด... ม่านหมอกสีม่วงคล้ำก็ยิ่งจับตัวหนาทึบขึ้นราวกำแพงเมืองยักษ์ จนแทบจะบดบังทัศนวิสัยเบื้องหน้าให้มืดมิด มองไม่เห็นแม้กระทั่งฝ่ามือของตนเองที่ยื่นออกไป

ตกดึก เรือนเดือนอ้าย เรือนร่างอรชรที่ใบหน้าไร้ซึ่งหัวสวมนอนตะแคงอยู่บนผ้าปูรองนอนสีแดงชิดติดริมผนัง หันหน้ามายังหิ้งบูชาที่ตั้งอยู่ชิดติดผนังอีกฝั่งโดยมีผ้าม่านผืนแดงปิดกั้น เนื่องจากเดือนอ้ายมักจะฝันร้ายจึงทำให้เธอเป็นคนขี้ระแวง ยามนอนหลับที่ไร้ซึ่งสติและไม่สาม

ในตอนที่ยังยั้งใจว่าเพื่อน ก็ชอบดมว่ามันหอมบอกไม่ถูก หอมแบบชวนเขิน แต่ในตอนนี้มีทำการเปิดมิติเหนือจากเพื่อนไปแล้ว เธอก็ชักจะได้กลิ่นเขาแล้วใจเต้นรัวแปลกๆ ​เลือดลมสูบฉีดร้อนวูบวาบจนหน้าแดงก่ำ ​“เอ๋างั้นก็เข้าใจผิดมาตลอดน่ะสิ ว่าชื่อเจ๊มีดอกอยู่ในนั้นด้วยก็เห็นชอบท ำตัวดอกๆ ไม่ใช่เหรอ”