ม่านหมอกโลหิต Novels & Stories

“แน่ใจจริงๆ ใช่ไหมว่านี่คือสิ่งที่ม่านต้องการ” หมอกมองภาพเบื้องหน้า มองน้ำตาของพ่อของลูกที่กำลังร้องไห้เพราะผู้หญิงที่เขารักหมดหัวใจกำลังจะปล่อยมือจากเขา เอาจริงๆ เหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้าในครั้งนี้มันชัดเจนมากกว่าคำพูดบางคำซะอีก

ตาทิพย์ของนางเปิดออกช้าๆ ทันทีที่จ้องลึกเข้าไปสิ่งที่เห็นกลับไม่ชัดเจนเหมือนคนอื่น มีเพียงเมฆหมอกสีดำกับสีขาวพันกันยุ่งเหยิง เหมือนความดีและความชั่วกำลังต่อสู้กันอยู่ภายในตัวเขาหนิงอันชะงักไม่ใช้มองไม่ออกแต่ เมหืนอมีเมฆหมอกบังตาไว้

ลมหายใจหอบหนักพ่นรดข้างลำคอหนา เสียงหัวใจดวงน้อยเต้นเร็วประหนึ่งคนที่เพิ่งวิ่งแข่งระยะไกลมา “ขย่มจนเสร็จไปสองไม่รอกูเลยนะหึ” “ย.. อย่าแซว” หมอกกดริมฝีปากลงมาบนต้นคอขาว ดูดผิวนุ่มเบาๆ แต่แค่นั้นผิวขาวที่ถูกกลบไว้ด้วยเครื่องสำอางหนาเตอะก็เกิดรอยสีแดงจางๆ ขึ ้นมาแล้ว แลบลิ้นตวัดเลียรอยใหม่ ใช้มือเกี่ยวกลุ่มผมประบ่าสีน้ำตาลอ่อนไปด้านหลังแล้วเลื่อนทำรอยไว้อีกตำแหน่ง

หมอกดำปกคลุมเป็นบริเวณกว้างจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด ต้นไม้และดอกไม้เหล่านั้น ตราบใดที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกดำ ก็จะเหี่ยวเฉาและตายทันที หมอกดำก็เหมือนปากเหวลึก กลืนกินสิ่งมีชีวิตทั้งหมด "นี่คือหมอกควันในป่าเหรอ ทำไมดูแปลกไปหน่อยล่ะ"

“แต่ตรวจสองต่อสองแบบนี้มันผิดกฎ” “หมอก็รีบตรวจให้เสร็จสิคะ ฉันรู้ว่าหมอเป็นเจ้าของโรงพยาบาลคงไม่มีใครว่าอะไรหรอกค่ะ” “แต่มันไม่ถูก”

สวี่จื้อร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหล ฉันมองดูสวี่จื้อที่ร้องไห้ไม่หยุดก็ถอนหายใจ ฉันอยากบอกเขาว่าไม่มีประโยชน์ ตอนนั้นฉันรักลู่หลีมากๆ ไม่ว่าใครเกลี้ยกล่อมก็ไม่มีประโยชน์

แสงสีทองจากผ้ายันต์ผืนที่ 1 ทำปฏิกิริยากับคาถาของเธอ ทำให้เกิด แสงสว่างสีเหลืองเข้ม ที่เจาะทะลุความมืดได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น * แต่แสงนั้นก็เพียงพอ! มาวิน ที่สามารถมองเห็นเงาได้ในความสว่างริบหรี่นั้น รีบใช้ดาบแทงเข้าสู่ใจกลางของหมอกดำนั้นทันที หมอกดำสลายไปพร้อมกับเสียง ร้องโหยหวน

โลหิตสด ๆ เปื้อนเปรอะเต็มหมัดที่กำแน่นของหร่านหมิง และโลหิตที่สาดกระเซ็นก็ย้อมใบหน้าของเขาให้กลายเป็นสีแดง มองแล้วโหดเหี้ยมน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง สองหมัดเปล่าฆ่าคน แทบจะไม่ถึงชั่วลมหายใจเดียวด้วยซ้ำไป! หลิงฮ่าวหรานม่านตาหดแคบลงทันใด ตัวสั่นสะท้านอย่างควบคุ มไม่อยู่

ว่ากันว่าสายฝนช่วยกลบเสียงสะอื้นและเลือนหยาดน้ำตา ปาลินทร์ธิดาถึงได้เลือกยืนกำคันร่มในมือท่ามกลางสายฝนทีโปรยปรายโดยไม่คิดจะเปิดใช้มัน เธอปล่อยให้เนื้อตัวเปียกปอน เดรสสีชมพูอ่อนลู่แนบกับเรือนร่างแบบบางที่ผ่ายผอมจนเกินพอดี เพราะหลายปีมานี้เธอต้องอกไหม้ไส้ขมเสียจนไม่เป็ นอันกินอันนอน

เขาสั่งก่อนจะหายลับขึ้นบันไดไป แล้วสติของฉันก็ดับวูบไป เศษเสี้ยวของบทสนทนาลอยแว่วมาในม่านหมอกแห่งสติ "...แค่น้ำตาลในเลือดต่ำ..." "...หาอะไรหวาน ๆ ให้เธอดื่มสักหน่อย..."