ม่านหมอกโลหิต Novels & Stories

“เมื่อคืนคนไข้ตกเลือดมาก” “ตกเลือด หมายความว่ายังไงคะ” “คนไข้รู้ไหมครับว่าตัวเองตั้งครรภ์” “ตั้งครรภ์เหรอคะ” รินรดาทวนคำเสียงเบาหวิว แทบไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

นางนั่งพิงผนังหินอย่างสบาย สีหน้าไม่ไหวติง แสงม่วงหมุนวนเป็นวัฏจักรรอบกายหมอกไม่อาจแตะต้องได้แม้เพียงปลายเล็บ ยาลูกกลอนหมอกม่วงออกฤทธิ์สมบูรณ์แบบแล้ว… พวกเขาสู้สุดกำลัง เหลือบตาเห็นเข้าก็แทบลืมหายใจ เห็นหมอกแตะตัวหลี่หลิงเฟิ่งสลายหายไปก่อนถึงผิวหนังนางต่อหน้าต ่อตา

๑๕ แผนการของคนซื่อ ม้าสีดำตัวใหญ่ก้าวเดินเป็นจังหวะไม่ช้า และไม่เร็วเกินไป เดินผ่านม่านหมอกเย็นๆ ไปตามเส้นทางของถนนที่ทอดยาว สายลมที่พัดทำให้หมอกลอยคลุ้งกระจาย คนทั้งสองไม่อาจคาดเดาว่าเป็นหมอกที่เกิดจากอะไร อาจจะเกิดจากอากาศที่เย็นลง หรือไอร้อนระเหยของพื้นถนน มันอาจจะ ลอยมาจากการเผาฝืนแก้หนาวของชาวบ้านก็ได้ คนทั้งสองจมูกเย็นเกินกว่าจะได้กลิ่นควันเหล่านี้ อากาศเย็นๆ หมอกขาวๆ นั่งกอดกันบนหลังม้าคงจะอุ่นกายอุ่นใจไม่น้อย

ถนนตรงทางม้าลาย เข้าอย่างจัง ลม‍หนาวรู้สึกเจ็บ และชาไปทั้งร่าง หูก็‍ได้ยินเสียงคนกรีดร้องอื้อ‍อึงฟังไม่ได้ศัพท์ ในห้วงความคิด ลม‍หนาวยังคงต้องการไปให้ถึงร้านกาแฟ ที่นัดกับรุ่นพี่ที่ตัวเองแอบชอบไว้ สายตาพยายามมองไปทางร้าน‍นั้น แต่มันก็จวนจะปิดอยู่รอมร่อ เพราะเล ือดสีแดงสดไหลเข้าที่ตา แล้วภาพทุกอย่างก็ดับมืดไป

เมฆหมอกครึ้มควันสีจางไม่มีวันเลือนหาย ร่างกายอ่อนแรงบนเตียงคนไข้ลืมตาตื่นขึ้นมา หยาดน้ำตารินไหนออกมาดั่งราวกับสายเลือดเมื่อนึกย้อนกลับไปก่อนเธอจะได้เข้ามาอยู่ในที่แห่งนี้

แล้วรีบพาหลี่เหมยซินข้ามสะพานกลับถึงเรือนได้ทัน สิ่งชั่วร้ายได้เคลื่อนตัวมาถึงม่านอาคม หมอกหนาถูกกั้นไม่ให้เข้าเขตเรือนต้นไม้ อยู่ในนี้มองไม่เห็นอะไรนอกจากควันสีดำข้างนอก “ค่อยยังชั่ว ท่านบาดเจ็บนี่” นางถอนหายใจโล่งอก เหลือบเห็นรอยเลือดเขารีบจับมาดูว่าลึกมากหรือไม่

ตของเขา เขาเห็นม่านหมอกหนาสีขาว ที่ปกคลุมความทรงจำส่วนหนึ่งไว้ ม่านหมอกนั้นแข็งแกร่งและเย็นเยียบ แต่มันกลับตอบสนองต่อพลังที่หมุนเวียนในกายเขา เฉินอี้กัดฟันกรอด รวบรวมสมาธิจดจ่ออยู่กับการกระแทกพลังเข้าใส่หมอกหนานั้นวันแล้ววันเล่า จนกระทั่งวันหนึ่ง... ม่านหมอกที่เคยหนาทึบเ ริ่มปรากฏรอยร้าวเล็ก ๆ พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยแว่วเข้ามาในโสตประสาท

รุ่งสางของวันที่สาม หิมะยังไม่หยุดตก และดูจะไม่มีวี่แววว่าจะหยุดในเร็ววัน ท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านอวิ๋นหลิงปกคลุมด้วยม่านหมอกสีขาวอมเทา ราวกับสวรรค์เบื้องบนกำลังปิดฉากเวทีให้เสียงหนึ่งได้ดังก้องขึ้น เสียงที่ไม่ใช่จากธรรมชาติ หากเป็นเสียงแห่งความทรงจำ

หานซิ่นพยายามจะปีนลงไปอีก แต่ยิ่งปีนลงไปก็ยิ่งอันตราย เหวลึกจนมองไม่เห็นข้างล่าง ไม่มีที่สิ้นสุด อากาศก็น้อยลงเรื่อยๆหลายคนเริ่มปวดหัว หมอกหนาปกคลุมทั่วทั้งบริเวณ " ท่านอ๋องพอเถอะ เหวลึกจนมองไม่เห็นข้างล่าง หมอกยังหนาจนมองแทบไม่เห็นอะไรแบบนี้ขืนไปต่อก็มีแต่จะ เอาชีวิตไปทิ้ง"

น้ำมนต์รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาทางมือของบดินทร์ หัวใจเขาเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้ง “น้ำมนต์รู้ครับพี่ดิน และน้ำมนต์ก็สัญญาว่าน้ำมนต์จะอยู่เคียงข้างพี่ดินเหมือนกัน” ทั้งสองคนนั่งนิ่งอยู่เช่นนั้น ท่ามกลางเสียงลำธารที่ไหลเอื่อยและบรรยากาศที่สงบสุข แต่แล้ วท้องฟ้าที่เคยสดใสกลับเริ่มมืดครึ้มลงอย่างรวดเร็ว เมฆฝนสีเทาเข้มค่อย ๆ ปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า เสียงลมพัดผ่านต้นไม้ดังขึ้นเรื่อย ๆ น้ำมนต์เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า “เหมือนฝนกำลังจะตกหรือเปล่าครับ”