ยอดชายานักปรุงพิษ Novels & Stories

จะถอนพิษได้ต้องรู้จักพิษเป็นอย่างดีเสียก่อน ผู้เยียวยาที่ดีจึงจำต้องเป็นผู้ปรุงพิษที่เก่งไปด้วย แต่หลังจากนี้เฮ่าเถียนจะปรุงโดยระวังให้มาก เขาจะไม่เผลอไผลคิดว่าพิษที่เขาปรุงเป็นแค่ทางผ่านแห่งการหลอมโอสถถอนพิษจนวางทิ้งขว้างไว้อีกแบบพิษเน่าเปื่อยสูญสลาย เฮ่าเถีย นเพียงศึกษายาถอนพิษจึงปรุงพิษขึ้นมาตามเคย ไม่นึกว่าไท่จื่อจะให้คนแอบหยิบพิษเน่าเปื่อยสูญสลายไปจากที่พำนักขณะที่เขากำลังทำการรักษาท่านชายเซียวซิงโหรวอยู่ที่ตำหนักแปดสำราญ เพื่อเอาไปอาบย้อมอาวุธให้องครักษ์ที่เฝ้ารักษาการณ์รอบตำหนักแปดสำราญอีกที

ชายในชุดนักรบร้องตะโกนราวกับคนเสียสติ เนื้อตัวสั่นเทา สุดท้ายก็ปล่อยของเหลวกลิ่นฉุนออกมาอย่างไม่อาจควบคุม เยี่ยนหยางจงไม่สนใจสิ่งสกปรกที่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย เขาทิ้งแส้หนังที่แทบไม่เหลือสภาพลงกับพื้นอย่างไม่อินังขังขอบ “เจ้าก็รู้ว่าข้าต้องการถามสิ่งใด ทางที่ดีก็จงบอกมา อ ย่ามัวร่ำไร อ่อ... แล้วอย่าได้คิดกัดยาพิษในฟันเจ้าด้วย เพราะข้าสาบานได้เลยว่าเจ้าจะไม่ได้ตายด้วยสิ่งนั้น รู้หรือไม่เล่า น้องชายของข้าชอบศึกษาเรื่องพิษนัก ย่อมถอนพิษพวกนี้ได้ไม่ยาก สุดท้ายแล้วเขาก็จะใช้พิษตัวอื่นทำให้เจ้าทรมานไปอีกหลายวันกว่าจะขาดใจตาย...”

หนิงอ้ายถามกลับชายหนุ่มที่มองมาด้วยท่าทางไม่เป็นมิตร "หากข้าดูไม่ผิด ป้ายหยกตรงข้างเอวนั่นหมายถึงฐานะนักปรุงโอสถระดับสอง เจ้าสังกัดสำนักใด เป็นถึงนักปรุงโอสถเช่นนี้คงมีโอสถถอนพิษแล้วเหตุใดจึงไม่แบ่งให้พวกเรากัน!!!" เสียงของชายหนุ่มคนเดิมเอ่ยขึ้นเสียงดัง เรียกความ สนใจจากทุกคนในที่นี้เป็นอย่างมาก "…"

เธออุทาน ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ทะมึน ดวงตาสีเขียวเข้มชวนหลงไหล ริมฝีปากหยักได้รูป ท่อนบนเปลือยเปล่า ท่อนล่างสวมกางเกงคล้ายกับกางเกงเล แต่ผ้าที่เขาสวมใส่นั้นเป็นสีทองเหลืองอร่าม มีเพชรระยิบระยับสวยงาม ผมถูกเกล้ามวยไว้ด้านบน หญิงสาวยืนอึ้งแทบไม่ละสายตาไปจากผู้มาเย ือน

“เขาคือผู้ที่ปรุงยาพิษทั้งหมดนี้ขึ้นมา และบัดนี้ เขาคือผู้คุ้มกันคลังโอสถพิษที่แท้จริงใต้หอระฆังวัดต้าฝอ พวกเราเรียกขานเขานามว่านักพรตไร้เงา” ชื่อนี้ทำให้อากาศในห้องพลันเยียบเย็นลงไปอีกหลายส่วน “ฝีมือด้านยาพิษของเขา เหนือกว่าข้าในอดีตสิบเท่า...” เยว่ฉานกล่าวทิ้งท้าย “ และหัวใจของเขา ก็เยียบเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งพันปี”

ไส้ศึกจากสองแคว้นกล่าวพร้อมจับจ้องร่างสูงของฮ่องเต้หนุ่มซึ่งกำลังใช้วิชาตัวเบาไต่หน้าผาสูงชันขึ้นไปบนยอดเขาอยู่ในขณะนี้ กระท่อมหลังเขา ภายในห้องปรุงพิษ ขวดยาพิษขนาดเท่าฝ่ามือที่เพิ่งผ่านการปรุงยาจนสำเร็จมาอย่างสดๆ ร้อนๆ ถูกยกขึ้นจากโต๊ะจนมาหยุดอยู่ตรงดวง หน้างามท่ามกลางความพึงพอใจของหยางเฟยอี้ และนางคือเจ้าแห่งพิษคนปัจจุบันที่มีความสามารถปรุงยาพิษร้ายแรงได้อย่างฉกาจฉกรรจ์ยิ่งนัก และโต๊ะตรงหน้ายังมียาพิษอีกสองขวดที่นางเพิ่งปรุงเสร็จแล้วเช่นกัน

หยางจิ่งยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเอ่ย "นี่คือยาพิษชนิดพิเศษ พอข้าสืบรู้ว่าเจ้าชอบปรุงยา ข้าจึงเตรียมการเอาไว้ก่อนเพื่อไม่ให้เจ้ามีข้อต่อรองกับข้าได้อีก อ้อ เจ้าไม่ต้องหายาแก้หรอกนะ เพราะยาแก้พิษนี้มีข้าเพียงคนเดียวที่ปรุงมันขึ้นมาได้ ต่อให้เจ้าพลิกแผ่นดินตามหายาแก้พิษ เจ้าก็อย่าหว ังว่าจะได้เจอมัน" "ท่านต้องการสิ่งใดกันแน่!!!"

เฟิ่งเซียนหยวนโกหกชุดใหญ่ เขากำลังกดดันให้เถ้าแก่รับพ่อครัวและปล่อยซินหลิงเสียไป ไม่อยากใช้วิธีรุนแรงเพราะถึงอย่างไรเขาก็มาที่นี่บ่อย ผ่านภัตตาคารแห่งนี้และเคยเป็นลูกค้าหลายครั้ง "เถ้าแก่ลองดูฝีมือน้องชายผู้นี้ก่อน" เฟิ่งเซียนหยวนตัดบท เถ้าแก่จึงอนุญาตให้เขา ทดลองทำอาหารให้ชิม ชายหนุ่มดูคล่องมือ มีแบบแผนมีขั้นตอน สะอาดสะอ้าน เป็นระเบียบเรียบร้อย เพราะได้รับการร่ำเรียนมาอย่างแน่นอน

ชายในชุดนักรบร้องตะโกนราวกับคนเสียสติ เนื้อตัวสั่นเทา สุดท้ายก็ปล่อยของเหลวกลิ่นฉุนออกมาอย่างไม่อาจควบคุม เยี่ยนหยางจงไม่สนใจสิ่งสกปรกที่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย เขาทิ้งแส้หนังที่แทบไม่เหลือสภาพลงกับพื้นอย่างไม่อินังขังขอบ “เจ้าก็รู้ว่าข้าต้องการถามสิ่งใด ทางที่ดีก็จงบอกมา อ ย่ามัวร่ำไร อ่อ... แล้วอย่าได้คิดกัดยาพิษในฟันเจ้าด้วย เพราะข้าสาบานได้เลยว่าเจ้าจะไม่ได้ตายด้วยสิ่งนั้น รู้หรือไม่เล่า น้องชายของข้าชอบศึกษาเรื่องพิษนัก ย่อมถอนพิษพวกนี้ได้ไม่ยาก สุดท้ายแล้วเขาก็จะใช้พิษตัวอื่นทำให้เจ้าทรมานไปอีกหลายวันกว่าจะขาดใจตาย...”

แม้เขาอยากที่จะลุกไปดูให้เห็นด้วยตา แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง เพราะเขายังไม่อยากให้นายน้อย หลุดหายไปจากสายตาอีกครั้ง ลานกว้างหลังร้าน ม่อเหลียว ยืนมองชายหนุ่มที่หมายจะใส่ยาในอาหาร กำลังทุรนทุรายด้วยพิษของตนเอง ชายหนุ่มในชุดดำใช้สองมือ กุมลำคอที่แสบร้อนเอาไว้ ความทรมา นนี้ทำไมมันเกินกว่าพิษ ที่เขาตั้งใจใส่ในอาหาร มันมิใช่ยานอนหลับชนิดรุนแรงหรอกหรือ