Romans & histoires ระรินรัก

ดาริน ผู้ที่ย้ายตามเขามาเดินมาหาเขา เธอแต่งตัวสวยพร้อมออกข้างนอก “รินเราทำอะไรกินกันเองบ้างไหม วันนี้ผมเหนื่อยมาก” ชายหนุ่มพูดกับคนรัก “งั้นเดี๋ยวรินอุ่นอาหารแช่แข็งให้นะคะ” เธอบอกเสียงหวาน

หวังอวี่ยิ้มให้นางก่อนขยับกาด้านหน้าไปวางตรงหน้าหญิงสาว “ดื่มสุราไม่ได้ไม่ดีต่อสุขภาพ ชาบุปผานี่เป็นอย่างไร ข้าเคยเข้าวังหลวงมาครั้งก่อนมีโอกาสได้ดื่ม เจ้าอาจชอบ” “จริงหรือ” หญิงสาวมีท่าทีกระตือรือร้นขึ้นมาทันที นางรินชาขึ้นจิบจากนั้นก็ตาโต “ชากลิ่นหอมมาก ชุ่มคอด้วย”

เค้าขยับตัวช้าๆ แล้วกอดเธอแน่น มองใบหน้าสวยหวาน ที่กำลังมีความสุข แล้วกระซิบบอกคำว่ารัก อย่างอ่อนโยน "ครีมจ๋า ครีมของพี่ พี่รักครีม " คนที่หวังจะฟันแล้วทิ้ง พร่ำบอกคำว่ารัก ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ความรู้สึกที่มีให้ มันมากจนล้นเอ่อออกมา ความหวงแหนที่มากขึ้นทุก วัน มันทำให้เค้า อยากจะเร่งเวลา ให้เร็วขึ้น แต่ตอนนี้ สิ่งที่ทำได้ คือการ ทำให้เธอมีความสุข และ อบอุ่นใจ เมื่อได้ใช้ชีวิต อยู่ด้วยกัน "รักพี่อาร์ตค่ะ " เธออ้อนแบบนี้ แล้วเค้าจะต้านทานอะไรได้

ฉันเบี่ยงตัวหลบพวกมันที่ตามวอแวไม่เลิก “เพื่อนชื่อระริน ไม่ใช่รินเฉยๆ ทุกทีก็เรียกถูกนะน้ำค้าง” ยัยจินตอกย้ำความว้าวุ่นของฉันต่อ “จูบ” “ไม่คุยด้วยแล้ว พวกบ้า”

เสียงยานคางฟังลอยๆ รูปเงาเธอวูบๆ วาบๆ มองชัดบ้างไม่ชัดบ้าง “รินๆ” “รินไม่มีพลังพอที่จะปรากฏตัว รินเป็นแค่พลังงานที่อยู่ได้เพราะความรัก หมดเวลาของรินแล้วค่ะ รินเลยมาลาคุณ ปล่อยราร่าไปเถอะค่ะ สงสารลูก”

Minor : ถ้าไม่ชอบ ต่อไปนี้ก็จะไม่วุ่นวายกับเราแล้ว พี่เลยหาทางออกไงจะได้ไม่มีเวลาไปยุ่งกับเรา ระริน : ทางออกของพี่ไมเนอร์มีแค่นี้? เดี๋ยวก็คงไปมั่วกับผู้หญิงอีก งั้นก็เชิญพี่ทำในสิ่งที่ชอบเถอะ อย่าอ้างว่าป่วยเลย พี่มันเจ้าชู้ไม่จริงใจกับใครอยู่แล้ว!! ระริน : ต่อไปนี้รินจะไม่สนใจพี่ จริง ๆ แล้ว

@ประเทศจีน @ห้างสรรพสินค้าดังใจกลางกรุงปักกิ่ง "Well, I found a girl, beautiful and sweet Oh, I never knew you were the someone waiting for me Cause we were just kids when we fell in love Not knowing what it was I will not give you up this time But darling, just kiss me slow, your heart is all I own" แปลว่า (ฉันได้พบเจอผู้หญิงคนหนึ่งที่สวยงามและอ่อนหวาน โอ้ ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคุณเป็นใครบางคนที่เฝ้ารอคอยฉัน เพราะว่าเรายังเป็นเพียงเด็กน้อยในเวลาที่เ ราหลงรักกัน ไม่รู้เรื่องราวอะไรทั้งนั้น ในครั้งนี้ฉันจะไม่มีทางล้มเลิกไป แต่ที่รักเพียงแค่บรรจงจูบฉันอย่างแผ่วเบาปล่อยให้หมดทั้งหัวใจของคุณเป็นของฉัน)

ทะเลครางเสียงกระเส่า “ผมขอโทษ เพราะเป็นพี่ ผมถึงทนไม่ได้ ผมรักพี่นะ รักมากจริงๆ อยู่กับผมนะพี่ เราอยู่ด้วยกันตลอดไปดีไหม” วายุกระซิบจนไอร้อนผะผ่าวรดหูทะเลจนขนลุกเกรียว

ท่านชายเอ่ยถามด้วยเสียงหนักแน่นแต่เต็มไปด้วยความเสน่หาพร้อมกับจับแก่นกายนวดวนรอบ ๆ รูจีบสีอ่อนที่ตอนนี้ชุ่มแฉะไปด้วยน้ำหล่อลื่นสีขุ่นและน้ำมันมะกอกกลิ่นหอมหวาน พุดพยักหน้ารับ แม้น้ำตาเอ่อคลอชื้นดวงตาคู่สวย แต่แววตากลับมีประกายแห่งความมั่นคง “พี่ขอเข้าไปนะ...” พลันพู ดจบ ท่านชายก็คอย ๆ จับท่อนเอ็นกดเข้าไปในรูจีบสีระเรื่อของคนรัก “อ๊ะ!...จะ..เจ็บ”

ตุลยธรซ้อนทับหลังมือเรียวบางด้วยมือหนา ดึงมือน้อยนั้นมากดจูบที่ใจกลางฝ่ามือขาวนุ่ม พูดเสียงสะท้าน “สาวน้อยของพี่ เมียตัวน้อยของพี่ ถ้าความรักสามารถสร้างชีวิตอมตะ เชื่อเถอะว่ารินจะอยู่ค้ำฟ้า เพราะความรักที่พี่ต่อรินมากมายจนพี่เองก็กลัว ว่ารินจะกลัวความรัก ความปรารถนารุนแรงที่พี่มีต ่อริน” ปากบางอิ่มคลี่ออกเป็นรอยยิ้มหวาน