Novel & Cerita ระรินรัก

พิศวาสทาสเสน่หา Chapter 21 “คนรักครับ กระรอกคือคนรักของผมครับ” น้ำตาของหญิงสาวรินไหลลงมาเคลียแก้มเขาให้เธอ อยู่ในฐานะของคนรักอย่างนั้นหรือ นี่เธอหูฟาดไปหรือเปล่า

“หื้มมม~ พี่คิงส์แน่ใจเหรอว่ารับไหว?” “แน่ใจว่ารับเมียไหวแน่นอนมาทำให้พี่เขินต่อเลย ห้ามหยุด!” รินระเบิดหัวเราะอีกครั้ง ก่อนจะโน้มตัวลงไปซบอกเขาแล้วจูบที่อกเบาๆ ก่อนกระซิบว่า “รักที่สุดเลยค่ะ สามีของหนู~”

ริมฝีปากของเพชรกันยาระริกสั่น “เต็มที่ได้เลยผัวจ๋า… ” แววตาเรียกร้อง สองมือลูบไล้ลงมาที่บั้นท้ายแกร่งของโลแกน เร่งเร้าให้กระเด้ารุนแรงจนกล้ามท้องของเขาอัดกระแทกเข้ากับกลีบก้นของหล่อนดังพลั่บๆ เกิดเป็นรอยช้ำแดงเพราะร่างกายที่กระแทกเข้าหากัน “อ๊า... แน่นเหลือเกิน... อูย... มิดเลย ซี้ดดดด”

“หึเธอคิดว่าฉันโง่หรอวะรินญาฉันรู้ว่าที่เธอเข้าหาฉันก็เพราะเงินจริงๆเธอมันก็แค่ผู้หญิงขายตัวแต่พอมาเจอฉันก็คิดที่จะเกาะฉันแต่สันดานเธอมันก็ไม่เปลี่ยนเธอไม่เคยพอรินญาขนาดนอนกับฉันลับหลังฉันเธอก็ยังเที่ยวไปนอนกับคนอื่นแลกเงินคิดจะโกหกฉันมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกรินญ า!!!” “มะ ไม่จริงนะคะวีรินรักวีนะคะวีฟังรินก่อนนะคะ”ผมมองรินที่เดินเข้ามาเกาะแขนผมแต่สิ่งที่เธอทำมันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกอะไรเลยคำว่ารักปลอมๆของรินมันยิ่งทำให้ผมสมเพชในตัวเธอเพราะผมรู้สึกอย่างที่เธอเคยทำคนอย่างรินญาไม่เคยรักใครนอกจากตัวเอง

พี่อิฐรีบเดินเข้ามากอดฉันทันที "เหอะ แกก็เกินไปนะบางทีหวงเมียรักเมียใครแตะต้องไม่ได้เลย" "ก็ผมรักของผมนี่นามีเมียแค่คนเดียวนี่ไม่รักเมียจะให้ไปรักใคร" "รักน้องอินด้วยค่าาคุณพ่ออออ^^"

สวัสดีนักอ่านที่น่ารักทุกท่านค่ะ กลับมาพบกันในครั้งนี้กับผลงานเรื่อง “รินญาไร้รัก” โดยนามปากกา “เธียรนรา” เรื่องนี้ถือเป็นแนวที่ท้าทายมากสำหรับไรต์เหมือนกันค่ะ เป็นแนวพระเอกธงดำ ไม่รู้จะชั่วถูกใจทุกท่านไหม แต่หวังว่าจะได้สาปพระเอกไม่มากก็น้อย แต่ช่วยอ่อนโยนกับนางเอกของไรต ์หน่อยนะคะ แม้ว่าชาติหน้าฉันใดอย่าเกิดมาเป็นนางเอกคนนี้เลยค่ะ ชีทั้งโง่และน่าสงสาร แต่ชีก็พยายามส็ในแบบของชีแล้วค่ะ

ข้าวฟ่างพยายามค้นหาคำว่า 'รัก' ในก้นบึ้งของหัวใจเพื่อตอบแทนความภักดีของระริน แต่สิ่งที่เธอพบกลับมีเพียงความว่างเปล่าและความโหยหาในพลังพิเศษที่กำลังจะจากไปพร้อมกับตัวระริน "ริน... ฟ่างขอโทษ..." เธอกระซิบพลางซบหน้าลงกับหน้าอกเพื่อนสาว ในวินาทีที่ทั้งคู่ถึงจุดสุดยอดพร้อมก ันเป็นครั้งสุดท้าย

ดลลวิญ์ครางต่ำในลำคอ จูบซับเหงื่อที่ไรผมของคนใต้ร่างด้วยความรักใคร่ เขาเริ่มขยับสะโพกเนิบนาบ นุ่มนวล แต่ลึกซึ้ง ทุกจังหวะเต็มไปด้วยความรักที่สุกงอม “รินครับ... ผมรักคุณนะ... รักมากรู้ไหม” “รู้ค่ะ... รินก็รักคุณ... อ๊ะ... ดล... ” ระรินธรกอดรอบคอเขาแน่น มองสบตาคมกริบที่สะ ท้อนภาพเธอเพียงคนเดียว บทรักในค่ำคืนนี้ไม่ได้ร้อนแรงดั่งพายุ แต่เหมือนเกลียวคลื่นที่สาดซัดเข้าหาฝั่งอย่างสม่ำเสมอ อ่อนโยนแต่หนักแน่น มั่นคง ดลลวิญ์ปรนเปรอเธอทุกจุดสัมผัส ให้เธอได้ลิ้มรสความสุขอย่างเต็มที่โดยไม่เร่งรีบ

ศักดิ์จนนางต้องกรีดร้องครางแผ่วด้วยความเสียวซ่านแทบขาดใจ และค่ำคืนของไป๋เมิ่งเทา บุรุษผู้ที่มาพร้อมกับจินตนาการอันแปลกใหม่และรสรักที่ทั้งวาบหวาม รัญจวนใจ คาดเดาไม่ได้ ชายหนุ่มใช้สัมผัสลึกล้ำซุกไซ้ไปตามจุดอ่อนไหว คอยกระซิบถ้อยคำรักที่ทำให้หัวใจสั่นรัว สลับปรับเป ลี่ยนบทบาทรุกรับจนซ่งซือหนิงแทบหลอมละลายกลายเป็นน้ำใต้ร่างของเขา

ระรินก็ไม่ยอมแพ้ ยังแวะเวียนไปหาภูวิณที่ไร่และรีสอร์ตประจำ จนปะทะกับมะลิหลายครั้ง ระรินเป็นผู้หญิงที่มั่นใจในตัวเองมาก มากเกินไป เพราะยังคิดว่าภูวิณยังรักเธอ ไม่มีวันแต่งงานกับคนอื่น """""""""""""""""""""