สัญญารักเหนือตะวัน Novels & Stories

ฮุ่ยเหอหันมายิ้มหว้างให้หลิงไท่ มือเล็กแบออกรับเกล็ดสีขาวอ่อนนุ่มที่กำลังตกลงมาบนมือ "รู้หรือไม่ตามตำนานเค้าว่ากันว่า หากคู่รักเห็นหิมะครั้งแรกของปีพร้อมกัน ความรักจะยืนนานตลอดไป"

บัวบงกชบอกแล้วพยุงเขาไปที่ห้องนอน พอถึงห้องศรายุทธก็ดึงข้อมือเธอแล้วลากให้เดินตามเขาไป ก่อนจะเหวี่ยงลงบนเตียง แล้วคร่อมทับเธอเอาไว้ “เดือนหน้าแต่งงานกันนะบัว ผมรอไม่ไหวแล้ว” ศรายุทธบอกเธอ “ค่ะ” บัวบงกชตอบโดยไม่ต้องคิด เพราะมันเป็นสิ่งที่เธอรอคอยอยู่แล้ว

อวิ๋นซูสะดุ้งเฮือก หัวใจเหมือนถูกกดทับ นางยกมือขึ้นกำหยกดอกเหมยแน่น พลางส่ายหัวไม่ยอมเชื่อ “ไม่จริง...ท่านลู่หยางไม่มีวันทำเช่นนั้น เขาสัญญากับข้าว่าจะกลับมาแต่งงาน เขามอบหยกนี้ให้ข้าแล้วพูดด้วยตาของเขาเอง ว่าให้ข้ารอ... เขาไม่มีวันตัดสินข้าเช่นนี้!” ขุนนางชรามองนางด้วยสายต าเวทนา แต่ก็ยังคงพูดเสียงเรียบ

ภายใต้แสงจันทร์ที่ร้าวรานนั้น ทั้งคู่ประสานมือกันแน่น แม้จะรู้ดีว่ากำลังกระทำในสิ่งที่ขัดต่อกฎฟ้าและกฎมารทั้งหมด พวกเขาต่างให้ คำสาบาน ที่จะปกป้องพันธะนี้ไว้ด้วยชีวิต นั่นคือคำสาบานแห่งความรักต้องห้ามที่ถูกลิขิตให้ยิ่งใหญ่กว่าสงคราม

เธอประคองใบหน้าคนเหนือร่างไว้ให้มั่นคงก่อนจะโน้มขึ้นจุมพิตที่หน้าผากของเขาด้วยความหมายที่รักยิ่งจนใจแกร่งสั่นสะท้านกับความในใจของภรรยาผู้เป็นที่รัก เขาโน้มตัวประทับรอยจูบแสนหวาน ‘บัดนี้ในจักรวาล ดวงอาทิตย์และดวงดาวได้พบกันแล้ว’ “สัญญาตลอดชีวิตครับ เจ้าหญิงของ ผม” จบบริบูรณ์

พราวตะวันพยักหน้า เธอเงยหน้าขึ้นแล้วมอบรอยยิ้มที่สดใสที่สุดในชีวิตให้เขา รอยยิ้มที่มาจากหัวใจที่เปิดกว้างและเต็มไปด้วยความรักอย่างแท้จริง คืนนั้นเป็นคืนที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของพราวตะวันและอคิณ พวกเขาสานสัมพันธ์กันด้วยความรักที่บริสุทธิ์และอ่อนโยน ไม่มีคำว่าหน้าที่ ไม่มีคำว่า สัญญามีเพียงหัวใจสองดวงที่ผูกพันกันอย่างสมบูรณ์แบบ พวกเขาได้ลบเลือนความทรงจำที่เจ็บปวดทั้งหมดในห้องนี้ และแทนที่ด้วยความทรงจำที่งดงามและอบอุ่น

ด้วยรักจากปู่ สัญญารักที่ไม่ได้ก่อของเขาเเละเธอกำลังจะเริ่มขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าโดยที่ทั้งสองไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ ไม่ว่าจะเป็นกรณีใดๆก็ตาม เขาเเละเธอจะต้องเเต่งงานเป็นสามีภรรยากัน เพราะทุกอย่างต้องเป็นไปตามสัญญาของทั้งสองตระกูล "ดะ เเด๊ดดี๊? เเด๊ดดี� �กับคุณอากะ กำลังล้อวีเล่นอยู่...ใช่ไหมคะ? มันเป็นเเค่เรื่องเเต่งขึ้นมา ขำๆ...ชะใช่ไหมคะ?" วีนัสกล่าวทั้งน้ำเสียงสั่นๆเเทบไม่เป็นภาษา เเขนขาไร้ซึ่งเรี่ยวเเรงที่จะยืนด้วยตัวเอง

ใครเล่าอยากมีหลายผัว “สัญญาได้ไหมคะ ว่าจะไม่ปล่อยมือดาว ถ้าพี่ตะวันสัญญาดาวก็สัญญาค่ะว่าจะไม่ปล่อยมือพี่” “จะไม่มีวันนั้น พี่สัญญา”

ต้นกล้าโอบร่างเมียรักแล้วค่อย ๆ ถลาตัวลงบนที่นอนทั้งที่ยังคาตัวตนอยู่ เจ้าน้องชายของเขาหลังจากปลดปล่อยลูกหลานนับล้านตัวก็นอนหมดฤทธิ์ แม้จะรู้สึกว่าฉ่ำแฉะ แต่ก็เป็นความฉ่ำแฉะที่เกิดจากสองเราร่วมใจกันถักทอสายใย แห่งรัก “พี่รักข้าวปุ้นมากที่สุด ขอบคุณนะคะที่รัก ษาสัญญา” “ข้าวปุ้นก็รักพี่ต้นกล้ามากที่สุดค่ะ มากเท่าจักรวาลนี้เลย”

เขายื่นดอกไม้ออกไปตรงหน้า ก่อนจะกุมมือบางที่ยื่นออกมารับเอาไว้ จากนั้นก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและหนักแน่น ใบหูเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย “รัก ผมสัญญาว่าจะซื่อสัตย์และภักดีต่อคุณ จะเป็นเหมือนดอกทานตะวันที่ไม่หันมองใครนอกจากดวงอาทิตย์” “…” “นับจากนี้ต่อไปคุณจะเป็น ดวงอาทิตย์...ของผมคนเดียว”