Novel & Cerita สัญญาลับกับท่านรอง

"ต่อไปนี้... ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรใหญ่ต้องบอกขิมนะ ห้ามปิดบัง ห้ามหนีไปจัดการคนเดียวอีก เข้าใจไหม?" ใหญ่พยักหน้าพลางกระชับอ้อมกอด "สัญญา... ต่อไปนี้ชีวิตเราจะเป็นของกันและกันจริงๆ"

“เกรซนึกว่าการคบกันของเราจะเป็นความลับและไม่สามารถออกไปไหนมาไหนด้วยกันได้” “มันไม่ถึงขนาดนั้นหรอกที่ผมเซ็นสัญญาเป็นความลับก็คือเราจะไม่บอกใครว่าผมจ้างคุณด้วยเงินถ้าใครถามหรือให้เห็นว่าเราไปไหนมาไหนด้วยกันก็ให้เขาเข้าใจว่าเรากำลังคบหากันอยู่แค่นั้นเอง คุณจี๊ดไม่ได้บอกเรื่ องนี้เหรอ” “เปล่าค่ะคุณจี๊ดบอกให้ว่าให้เก็บทุกอย่างเป็นความลับห้ามบอกใคร”

ท่านรองเอ่ยออกมาแต่เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉัน เพราะเขากำลังดูเอกสารสัญญาอยู่ "ค่ะฉันจะทำให้สุดความสามารถให้สมกับที่ท่านรองมอบโอกาสให้นักศึกษาจบใหม่แบบฉันได้เข้าทำงานในบริษัทยักษ์ใหญ่ของท่านค่ะ"

“ถ้ามันเป็นความลับไม่ต้องเล่าก็ได้นะคะ” “จะเชื่อไหมถ้าพี่บอกว่าถูกนอกใจ” “ตลกแล้วค่ะ พี่อลันออกจะหล่อแล้วยังรวยด้วยผู้หญิงจะนอกใจได้ยังไงคะ มุกนึกไม่ออกเลย”

ทางด้านท่านรองไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย เพราะธุระของเขาคือเจรจากับทางรัฐบาล เพียงแค่มีบางสิ่งที่ดำมืดเขาจึงไม่อยากให้เธอมาด้วยเท่านั้น ข้อความที่เธอได้เห็นเขาก็ยังไม่ได้เปิดอ่าน เพราะรายชื่อที่ส่งมาไม่ได้ทำให้เขาสนใจ แม้เธอจะเที่ยวป่าวประกาศไปทั่วว่าเป็นว่าที่คู่หมั้น แต ่ทุกครั้งเขาก็ออกมาแก้ข่าวเสมอ

น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังกดชิดใบหู มันไม่ใช่แค่คำสั่ง แต่มันคือการแสดงความเป็นเจ้าของที่ทำให้คนฟังถึงกับใจสั่นระรัว “ค่ะ... ท่านรองจะให้อัปสรทำอะไรเหรอคะ” เธอตอบรับเสียงแผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมานอกอกภายใต้ชุดทำงานที่ปิดม ิดชิด การแทนชื่อตัวเองตามคำสั่งของเขาทำให้นิยามความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายและลูกน้องดูจะพร่าเลือนลงไปทุกที

หลี่อิงอิงไม่ยากพูดมากตอนนี้เพราะยังไงเธอก็ยังไม่ไว้ใจคุณนายรอง “นี่คือยาที่รักษาคุณนายรองนำกลับไปเถอะ และหากเป็นไปได้ ช่วยเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ เพื่อความปลอดภัยของคุณนายรองเอง ส่วนเวลาที่ต้องการจะออกไปไหนให้บอกคุณลุงเทียน แล้วจะมีคนพาไปเอง”

เธอได้แต่ครุ่นคิดในใจว่าเป็นปัณณธรน้องชายแท้ ๆ ของเขาเหรอ ไหนเขาบอกว่าเรื่องความสัมพันธ์ของเขากับเธอจะเก็บเป็นความลับกันแค่สองคนยังไง ทำไมเขาถึง. เธอจึงปฏิเสธดีที่สุด ขืนเธอไปพร้อมเขามีหวังคนรู้กันหมดภายในเร็ววันแน่ และอีกอย่างเธอก็ไม่รู้จะแก้ตัวกับปัณณธ รยังไงด้วย ทั้งเรื่องงานที่ลาออกกระทันหันและเรื่องที่มีความสัมพันธ์กับพี่ชายเพื่อนอีก

อรุณถือว่ารอบคอบ “ฉันต้องการให้คุณเซ็นสัญญาด้วยว่า เรื่องนี้จะปิดไว้เป็นความลับ หากคุณบอกให้ใครรู้หรือปรินทร์รู้เรื่องนี้ไม่ว่าจากใคร คุณต้องรับผิดชอบ” อรุณวางซองสีน้ำตาลลงบนโต๊ะเข้าชุดกับโซฟา ยงค์หยิบซองแล้วนำกระดาษหนึ่งแผ่นออกมาจากซอง กรอกสายตาอ่านตัวหนังสือท ี่เขียนไว้ครึ่งหน้า และมีช่องเซ็นกำกับด้านล่าง