สัญญาลับกับท่านรอง Novels & Stories

ฉันเหลือบมองไปที่ปุ่มมหัศจรรย์ของท่านรองฯที่สามารถควบคุมเปิดปิดห้องด้วยตัวของเขาเอง โดยไม่ต้องให้ฉันคอยไปเปิดเป็นยามเฝ้าประตูอยู่ทุกวัน แล้วที่ผ่านมาคืออะไร ตกลงเขาแกล้งใช่ไหม "มันเป็นความลับ" ท่ารองฯพูดออกมาหน้าตาเฉยไม่แยแสฉันสักนิดกับการกระทำของเขา

“ไม่เป็นไรครับ” “หวังว่ามันจะเป็นความลับระหว่างเรานะคะ คุณเลขาฯ” “แน่นอนครับ ตราบใดที่คุณไม่พูดมัน รับรองว่าผมจะเก็บเป็นความลับไปตลอด”

"แต่ฉันมีเลขาแล้ว" "ก็ไล่ออกสิคะ.. หรือว่าท่านรองอยากจะให้ความลับ..ไม่เป็นความลับอีกต่อไป" หลายวันผ่านไป.. >>{"มันจะดีเหรอ"}

ครั้งนี้ถึงขั้นให้พนักงานที่เป็นตัวหลักในการทำโปรเจกต์ของพวกเขาครั้งนี้ร่วมกัน เซ็นสัญญาปกปิดเป็นความลับกับรัฐบาล แม้ว่าฐานะของเธอไม่สามารถเปิดเผยได้ ทว่าเน้นย้ำความสำคัญของเธอกับฝูงชนก็ยังคงสามารถทำได้

"ต่อไปนี้... ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรใหญ่ต้องบอกขิมนะ ห้ามปิดบัง ห้ามหนีไปจัดการคนเดียวอีก เข้าใจไหม?" ใหญ่พยักหน้าพลางกระชับอ้อมกอด "สัญญา... ต่อไปนี้ชีวิตเราจะเป็นของกันและกันจริงๆ"

“เกรซนึกว่าการคบกันของเราจะเป็นความลับและไม่สามารถออกไปไหนมาไหนด้วยกันได้” “มันไม่ถึงขนาดนั้นหรอกที่ผมเซ็นสัญญาเป็นความลับก็คือเราจะไม่บอกใครว่าผมจ้างคุณด้วยเงินถ้าใครถามหรือให้เห็นว่าเราไปไหนมาไหนด้วยกันก็ให้เขาเข้าใจว่าเรากำลังคบหากันอยู่แค่นั้นเอง คุณจี๊ดไม่ได้บอกเรื่ องนี้เหรอ” “เปล่าค่ะคุณจี๊ดบอกให้ว่าให้เก็บทุกอย่างเป็นความลับห้ามบอกใคร”

ท่านรองเอ่ยออกมาแต่เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉัน เพราะเขากำลังดูเอกสารสัญญาอยู่ "ค่ะฉันจะทำให้สุดความสามารถให้สมกับที่ท่านรองมอบโอกาสให้นักศึกษาจบใหม่แบบฉันได้เข้าทำงานในบริษัทยักษ์ใหญ่ของท่านค่ะ"

ขณะที่กำลังจะเอื้อมมือไปรับเอกสารมาเปิดอ่าน เสียงค่อนขอดก็ดังแว่วเข้ามาเป่าหู “พี่รองคะ พี่กำลังจะเซ็นสัญญาอะไรกับพี่เคอหนิงเหรอคะ?” สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง ขอให้เป็นหนังสือหย่าทีเถอะ! ด้านมืดในจิตใจของเจียงซินเริ่มแผ่ขยาย เธอแสร้งทำเป็นสงวนท่าที ทว่าก็อดรนทนไม่ไหวอ ยากจะสอดรู้สอดเห็นให้กระจ่าง

ทางด้านท่านรองไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย เพราะธุระของเขาคือเจรจากับทางรัฐบาล เพียงแค่มีบางสิ่งที่ดำมืดเขาจึงไม่อยากให้เธอมาด้วยเท่านั้น ข้อความที่เธอได้เห็นเขาก็ยังไม่ได้เปิดอ่าน เพราะรายชื่อที่ส่งมาไม่ได้ทำให้เขาสนใจ แม้เธอจะเที่ยวป่าวประกาศไปทั่วว่าเป็นว่าที่คู่หมั้น แต ่ทุกครั้งเขาก็ออกมาแก้ข่าวเสมอ

น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังกดชิดใบหู มันไม่ใช่แค่คำสั่ง แต่มันคือการแสดงความเป็นเจ้าของที่ทำให้คนฟังถึงกับใจสั่นระรัว “ค่ะ... ท่านรองจะให้อัปสรทำอะไรเหรอคะ” เธอตอบรับเสียงแผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมานอกอกภายใต้ชุดทำงานที่ปิดม ิดชิด การแทนชื่อตัวเองตามคำสั่งของเขาทำให้นิยามความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายและลูกน้องดูจะพร่าเลือนลงไปทุกที