สัญญาลับกับท่านรอง の小説・ストーリー

พอบ่นฉันเสร็จปู่ก็สั่งให้ผู้ช่วยตัวเองเอาเอกสารบางอย่างมาว่างลงตรงหน้า "สัญญาเหรอ" ฉันหยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาอ่านรายละเอียด การทำงานกับราชวงศ์ต้องเก็บเรื่องความลับและเรื่องภายในให้มิดที่สุด เพราะไม่แบบนั้นอาจจะส่งผลต่อชีวิตตัวเองได้

ในระหว่างที่เขากำลังกระวนกระวายใจ ขันทีคนสนิทก็รีบคุกเข่าลงเบื้องหน้าพลางยื่นซองจดหมายลับฉบับหนึ่งให้ด้วยมืออันสั่นเทา “ทูล... ทูลองค์ชายรอง จดหมายลับส่งตรงมาจากตำหนักคุนหนิงพ่ะย่ะค่ะ ฮองเฮาทรงกำชับว่าต้องถึงพระหัตถ์ของพระองค์แต่เพียงผู้เดียว”

เหมือนเธอจะรู้ตัวว่าไม่ควรพูดถึงเรื่องนี้ จึงได้รีบหุบปากตัวเองแล้วงับเนื้อเข้าปากแบบเงียบๆ “งั้นเหรอ” ครั้งนี้เขาคงจะเอาจริงสินะ “แต่ที่ฉันได้ยินมา ท่านรองเขาไปเพราะคำสั่งของท่านประธานในตอนแรกนี่ค้านหัวชนฝาเลยว่ายังไงก็จะไม่ไป”

ธีร์ธวัช “ไม่คิดเลยว่าเสี่ยจะคือคนที่พี่สาวผมปิดบังมาตลอด” ธีร์ธวัชกล่าวพร้อมรอยยิ้มอย่างไม่ติดใจสงสัยใดๆ ทว่าในใจของรัญชน์รวีกลับปั่นป่วน เธอรู้สึกราวกับกำลังยืนอยู่บนเส้นด้ายบางเฉียบที่พร้อมจะขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อยามที่สายตาของเสี่ยทรงยศเหลือบมองมา บรรยากาศดูเป็น ปกติทุกอย่าง ไม่มีใครล่วงรู้ถึงความลับอันดำมืดที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มและคำทักทายเหล่านั้น

ธีธวัชให้คำสัญญาอย่างหนักแน่น ชญานิษฐ์มองหน้าเขาแล้วยิ้มเธอไม่คิดมาก่อนเลยว่าคนที่เป็นถึงรองประธานบริษัทยักษ์ใหญ่จะไลฟ์สดขอเธอแต่งงานแบบนี้

กำลังจะเอาเอกสารมาให้รองประธานเซ็นอนุมัติ แต่เห็นอีกฝ่ายคล้ายจะออกไปข้างนอก ผู้ช่วยจึงเอ่ยถาม เพราะตนจำเป็นต้องทราบ “รองประธานจะออกไปไหนหรือครับ” “กลับบ้าน ลูกร้อง” “ครับ ผมวางเอกสารไว้รอบนโต๊ะนะครับ”

เมื่อหัวหน้ามือปราบเดินเข้ามา ฟ่านจือหานกระซิบบางอย่างแล้วหยิบตราประจำตนเองออกมาเพื่อให้อีกฝ่ายดู หัวหน้ามือปราบรู้ว่านี่คือภารกิจลับและชายตรงหน้าคือรองแม่ทัพจึงรีบพยักหน้าแล้วเตรียมทำความเคารพ ทว่าฟ่านจือหานไม่ต้องการให้ผู้อื่นรู้ฐานะตนเองมากนัก และย้ำว่าห้ามเปิดเผยเรื่องนี้กับ ผู้ใด

เจ้าตัวเล็กที่นั่งดูพี่รองเลือกคนอย่างแข็งขันแถมยังบอกรายละเอียดหยิบย่อยจนครบทุกอย่าง แต่พวกนางก็ยังเซ็นสัญญาอย่างเต็มใจ พี่รองของข้าร้ายกาจสุด ๆ แถมยังมีความน่าเชื่อถือเอามาก ๆ เลยด้วย โตขึ้นข้าจะแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้ และจะคอยปกป้องท่านพี่เองห ลี่เฉินบอกกับตนเองในใจ

เธอสวนกลับทันควันด้วยศักดิ์ศรีที่เต็มเปี่ยม “จบบัญชีมาแท้ๆ คิดยังไงถึงมาเป็นเลขาฯ” นรภัฏพิงพนักเก้าอี้กอดอกจ้องมองเธอด้วยมาดท่านรองฯ ผู้เคร่งขรึม

หยางเฟิ่งเจี๋ยใช้พลังปราณถ่ายทอดเสียงเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงดังก้องกังวานไปทั่ว “เจ้าวางใจเถิด…เรื่องนี้เป็นความลับที่จะต้องหายไปพร้อมกับตัวเจ้า” หยางเฟิ่งเจี๋ยยกมุมปากยิ้ม แล้วจึงพูดขึ้นว่า “เช่นนั้นพวกเราก็มาแข่งขันพนันกันเถิดว่าเสด็จพี่รองจะหาตัวของเราที่หายไป เจอหรือไม่”