หย่าร้าง

"ปาย..." "ไม่รู้เหรอฉาย ว่านายไม่ควรทำตัวเหี้ยตั้งแต่ทีแรก ลูกกำลังน่ารัก เคยคิดถึงหน้าลูกบ้างไหมวะ สิ่งที่นายทำ มันทำให้ฉันไม่รู้เลยสักนิด ว่าจริงๆ แล้วนายเป็นคนยังไง นายบอกรักฉันทุกวัน นอนกอดฉันทุกคืน นายเอาเวลาไหนไปมีคนอื่น" "ขอโทษปาย ฉันไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้จริงจัง ฉันคิดน้อยเอง" "นี่คือคำตอบของคนที่มีการศึกษา มีวุฒิภาวะเหรอฉาย!" ผิดหวังว่ะ ทั้งคำพูดและการกระทำของตะวันฉาย ทำให้ฉันผิดหวังมาก คิดน้อย? ขอโทษ? ฉันควรหายโกรธเหรอ ฉันควรทำเหมือนไม่มีอะไร ฉันควรกลับมาให้อภัยอย่างนั้นน่ะเหรอ! ความรู้สึกของฉันล่ะ สิ่งแย่ๆ ที่ถาโถมเข้ามาใส่ฉัน คิดว่าฉันปล่อยผ่านและลืมได้จริงๆ อย่างนั้นใช่ไหม "มันเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบของผู้ชายเท่านั้นเองปาย ฉันไม่เคยรักใครนอกจากเธอ ฉันสัญญาว่าจะเลิก จะเลิกให้เด็ดขาด" "ตอนนี้คนที่จะเลิกกับนายคือฉัน!"

“เป็นอะไรไปอีกวะ! ที่ผ่านมาเห็นเรียกร้องความสนใจจากฉันนักหนา พยายามที่จะยัดเยียดตัวเองมาเป็นเมียของฉันให้ได้ แล้วพอตอนนี้ฉันจะตอบสนองให้ ก็ทำเป็นเล่นตัว!”

ท้องแล้วหรือ...ช้าไปนะ พันธะของฉันกับเธอมันจบไปแล้ว..

เมื่อ เมรี สาวน้อยวัยใส ผู้มีพี่สาวเป็นไอดอลในการหาสามี เธอปิ๊งหนุ่มเมืองกรุงน้องชายของพี่เขย คิดจีบมาเป็นหวานใจ แต่ทว่าไหงกลับถูกเขาฟันแล้วทิ้งล่ะนี่ หวานใจก็ไม่ได้ดันต้องเปรี้ยวใจเพราะโทต๊องเสียนี่ นางเอกคนอื่นเขาอุ้มท้องหนีผัวกัน แต่นางเอกเรื่องนี้กลับต้องอุ้มท้องผัวหนี แล้วอีตาตัวต้นเหตุล่ะหายไปไหน เขาจะรู้หรือเปล่าว่าทำชีวิตเธอพัง

“ย...อย่าทำน้องชายฉัน ถ้าจะฆ่าก็ฆ่าฉัน อย่าฆ่าน้องชายฉัน” “เธอจะเอาชีวิตของเธอแลกกับน้องชายว่างั้น” “ช…ใช่” มนัสนันท์เสียงเครือร่างแน่งน้อยสั่นสะท้าน เหมือนลูกนกที่พรัดพรากจากรัง ไร้ซึ่งที่พักพิง เธอกลัว…กลัวน้องชายจะตายด้วยน้ำมือของผู้ชายคนนี้ “ยอมตายเพื่อมันใช่ไหม?” “ใช่ ฉันยอมตาย ขอแค่น้องชายฉันรอดก็พอ” “งั้นก็ตายซะ!” คลาวด์รั้งท้ายทอย แล้วใช้ปืนจ่อที่ขมับของหญิงสาว “…” “ว้า! เสียดายจังเลยที่เธอไม่กลัวตาย” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ ก่อนจะใช้ปืนเกลี่ยที่พวงแก้มสวยเบาๆ "สิ่งที่เธอพยายามทำ มันกลับทำให้ความคิดฉันเปลี่ยนไป" “มะ...หมายความว่ายังไง?" “ไอ้มังกร" คลาวด์ผลักร่างเล็กเบา ๆ "เอาผู้หญิงคนนี้ไปกับเราด้วย” “ครับนาย” “แกจะเอาฉันไปไหน เอาฉันไปทำไม? ในเมื่อจะฆ่าก็ฆ่าฉันเลย ไม่ต้องประวิงเวลา” “ในเมื่อฉันเอาชีวิตน้องชายเธอไม่ได้ ชีวิตเธอเป็นของฉัน ฉันเป็นเจ้าชีวิตเธอ”

เธอทั้งสวย รวยเก่ง เพียบพร้อมไปหมดทุกอย่าง ตั้งแต่ฐานะยันรากเหง้าของวงศ์ตระกูล ข้อผิดพลาดเดียวที่เธอมี คือปักใจรักผู้ชายอย่างเขา "พี่รพีรักนับบ้างหรือยังคะ?" ไม่ใช่เห็นเธอมีค่าแค่ตอน 'อยู่บนเตียง' "เอากันแค่ทีสองที มันไม่ได้ทำให้คนรักกันง่ายขนาดนั้นหรอกนะเด็กน้อย" "ทะ ที สองทีที่ไหน!" ถ้าเก็บเงินเขาเป็นรายครั้งป่านนี้เธอคงกลายเป็นมหาเศษฐีไปแล้ว! --- ทุ่มเทไปตั้งมากมาย เสียทั้งตัว เสียทั้งใจ แต่สุดท้าย... 'นับท้อง! พี่รพีได้ยินไหมคะ' 'ท้องกลับใคร?' "ท้องกับควายมั้ง! ไอ้ผัวเฮงซวย!" --- "ดูเหมือนพี่รพรีจะสูบหนักกว่าเมื่อก่อนอีกนะคะ" "พี่เครียดๆ น่ะ แต่หลังจากนี้พี่จะเลิกสูบแล้วนะ... เพื่อลูกของเรา" "ไม่สงสัยแล้วเหรอคะ ว่าเขาเป็นลูกของใคร"

"จำเอาไว้ ที่ฉันยอมแต่งงานกับเธอเพราะเห็นแกเด็กในท้องเท่านั้น"แดเนียลเอ่ยด้วยความจำใจ "แค่นั้น จริงๆ เหรอ"นีน่าเอ่ยเสียงสั่นเครือ "ใช่ อย่าหวังว่าฉันจะรักเธอ ไม่มีทาง"

สิ่งที่เธอมีข้างกาย คือ…สามี แต่สิ่งที่เธอไม่เคยได้จากสามี คือ…ความรัก

“คุณคงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมถ้าผมจะให้ลิลินเขานอนค้างที่นี่คืนนี้” กวินภพเอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาและคู่ขาเดินตามหลังมัทนาออกมาจากเรือนใหญ่หลังจากการรับประทานอาหารเย็นสิ้นสุดลง ซึ่งคำถามนั้นทำเอาคนที่ตั้งใจจะเดินหนีภาพบาดตาไปให้ไกลจำต้องหยุดชะงักก่อนจะหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของคำถามอีกครั้งอย่างคนไม่มีทางเลือก

“อยู่ด้วยกันเถอะนะ อย่างน้อยก็เพื่อลูกของเรา” แม้จะเป็นคำขอที่ฟังดูเห็นแก่ตัว แต่มันน่าตลกตรงที่คำพูดนั้นสามารถเหนี่ยวรั้งเขาไว้ได้...