หย่าร้าง Novels & Stories

ในวันที่เธอรู้ว่าท้องก็เป็นวันที่เขาพูดเรื่องหย่ากับเธอ เพื่อจะกลับไปหาคนที่เขารัก

"ลงชื่อในใบหย่าให้ฉัน แล้วฉันจะออกไปจากบ้านถังโดยไม่เอาอะไรติดตัวไปสักชิ้นเดียว ตอนนี้หัวใจของฉันไม่มีคุณอีกต่อไป ... " "ไม่มีทางต่อให้เธอไม่รักก็ต้องทนอยู่จนกว่าฉันจะพอใจในสิ่งที่เธอทำกับซินอี๋"

เธอแค่อยากลองใจโดยการให้ของขวัญสุดพิเศษกับคนรัก แต่...เขาดันไม่ดีใจ แล้วมาบอกให้เราอยู่ห่างกันสักพัก ทั้งๆ ที่รู้ว่าเธอท้องลูกของเขา ผัวเฮงซวยเอ๊ย!!! อยากไปก็ไป ฉันจะหาพ่อใหม่ให้ลูก ไปแล้วอย่ามาหอนทีหลังนะ ชิ! ***************************** คำโปรย "นี่พี่จะโทษว่ามี่ตั้งใจปล่อยท้องงั้นเหรอ" "เปล่า พี่ไม่ได้คิดแบบนั้น แต่ว่า...พี่ยังไม่พร้อมจะแต่งงานหรือมีลูกตอนนี้ มี่เข้าใจพี่หน่อยได้ไหม" มิรันดาสะอึกเมื่อได้ฟังเหตุผลห่วยแตกของเขา คำว่าไม่พร้อมนั่นคืออะไร "พี่ไม่พร้อมแต่งงาน ไม่พร้อมมีลูก แต่พร้อมจะไปจากมี่ นี่หรือเปล่าที่พี่อยากให้มี่เข้าใจ" หญิงสาวเอ่ยทั้งน้ำตาที่ไหลรินกลบภาพคนรักตรงหน้าจนมองไม่เห็นความรักในดวงตาคู่นั้นอีกแล้ว คนหนึ่งหมดรัก หมดใจ แต่อีกคนกลับยังรักหมดใจ ใครควรเจ็บกว่าถ้าไม่ใช่เธอ "พูดกันให้รู้เรื่องตอนนี้เลยดีกว่า ในเมื่อพี่รู้ว่ามี่กำลังจะมีลูก พี่ก็ยังอยากไปอยู่ใช่ไหม"

"ยั่วอีกแล้ว" "ทำไมคะ เบลไม่สวยเหรอ" "สวย" "สวยแล้วทำไมไม่รักไม่ชอบสักที" ศิวะถอนหายใจเบาๆ ก่อนตอบ "รักไม่ได้" "รักไม่ได้? ทำไมถึงรักไม่ได้ล่ะคะ" เบญญาออดอ้อนเก่งจนเขาแทบบ้า พอถูกรุกหนักเข้าสุดท้ายศิวะก็ไม่อาจต้านทานไหว คิดว่าจะยอมโอนอ่อนให้ครั้งนี้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น แต่...ลืมอะไรไปหรือเปล่าคุณศิวะ มีครั้งแรกมันก็ต้องมีครั้งที่สอง สาม สี่ ห้า... จากที่ว่าไม่รักแน่ๆ ให้ตายยังไงก็ไม่รัก รับรองได้เลยภายในสามเดือนนี้จะทั้งรัก ทั้งหลง ทั้งเอ็นดู จนโงหัวไม่ขึ้น

กว่าจะรู้ตัวว่ารักก็เมื่อสาย สุดท้ายจึงได้รู้ว่า... สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตาย คือการอยู่อย่างเดียวดายใน "โลกที่ไม่มีเธอ" ****************************************** คำโปรย “สามีที่ดีงั้นเหรอ?” คนใจร้ายทวนคำด้วยสีหน้าเหยียดหยัน ดวงตาคมจัดที่เธอเคยหลงใหลมาตลอดกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของคนที่กำลังเรียกร้องสิทธิ์ในฐานะภรรยาที่เขาไม่ต้องการอย่างเลือดเย็น จนคนถูกมองใจหาย รู้สึกหนาวยะเยือกในอก “ใช่ค่ะ เป็นสามีที่ดี พี่ทำเป็นไหม” คนถูกถามแค่นยิ้มเหี้ยม พลางใช้ลิ้นเดาะกระพุ้งแก้มตัวเองแบบกวนๆ “ก็คงทำเป็นมั้ง ถ้าเมียของฉันเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ” หญิงสาวหน้าเสีย ความขมขื่นแล่นขึ้นมาจุกที่คอหอย “เสียใจด้วยนะ ที่มันใช่ ไม่ว่าพี่จะคิดยังไง แต่ปูนก็เป็นเมียพี่...” “หึ ก็แค่เมียในนามไหม แต่เอาเถอะ ในเมื่อร่านอยากเป็นเมียฉันนัก ก็ทำหน้าที่ของเธอซะปูน ต่อไปนี้ฉันจะเอาเธอเป็นเมียให้หนำใจ เอา...จนเธอต้องร้องขอชีวิต!”

อยู่กินกันมาหลายปี มีลูกชายด้วยกัน1คน เขาเป็นบอดี้การ์ดให้เศรษฐี ส่วนเธอเป็นแค่แม่ค้าขายข้าวแกง วันหนึ่งTV เผยแพร่ข่าว ลูกสาวเศรษฐีพันล้านแต่งงาน เจ้าสาวสวยเจ้าบ่าวก็หล่อช่างเหมาะสมกันเหลือเกิน นลินดายืนนิ่งราววิญญาณหลุดจากร่าง สายตาจับจ้องที่หน้าจอTV เจ้าบ่าวคนนั้นคือสามีของเธอเอง

นักฆ่าอย่าง ‘เซี่ยฉิง’ ตื่นขึ้นมาในร่างของสตรีนามเดียวกัน อีกทั้งนางยังมีสัญญาแต่งงานที่รอวันหย่าขาด! จากสตรีเห็นแก่ตัวไม่รักใครนอกจากตัวเอง นางกลายเป็นสตรีที่ทำให้สตรีด้วยกันลุกขึ้นมาสู้เพื่อตัวเอง จากความเหลื่อมล้ำไม่เท่าเทียม นางทำให้สตรีแคว้นต้าเหยาไม่หวาดกลัวที่จะถูกสามีทอดทิ้ง บุรุษที่เข้ามาพัวพันล้วนถูกความกล้าหาญของนางดึงดูด บุรุษหนึ่งผูกมัดด้วยการแต่งงาน อีกบุรุษสั่นคลอนหัวใจเยือกเย็นราบเรียบ ทว่าเขากลับคล้ายอายุสั้นเหลือเกิน อิสระที่นางโหยหาถูก ‘เยียนหลันเฟิง’ ทำให้หวั่นไหว การผูกมัดที่นางเคยดิ้นรนให้ตัวเองหลุดพ้น ถูกเขาทำให้เปลี่ยนความคิด การปกป้อง ยืนเคียงข้าง และรักใครสักคนอย่างไร้เหตุผล บางครั้งก็เป็นความรู้สึกที่ไม่เลวเลย...

เด็กหนุ่มเย่ซิวเรียนรู้เคล็ดวิชาจากอาจารย์ในหุบเขาและป่าลึก แต่ภายหลังกลับถูกหลอกให้จำใจต้องลงเขาไป ลำพังด้วยวิชาแพทย์ประกอบกับวรยุทธ์อันไร้เทียมทาน เขาก็สามารถบดขยี้คู่ต่อสู้และครองเมืองได้แล้ว

ซื่อหลันมาเกิดใหม่ในร่างของ หลิงอัน หลิงอัน หญิงสาวกำพร้า หลิงอันด้วยความทะเยอทะยานอยากเข้าวังเพื่อจะได้หาช่องทางไต่เต้าขึ้นเป็นนางสนม เพื่อจะได้มีชีวิตที่สุขสบายแต่โชคไม่เข้าข้างเพราะนางเป็นเพียงตัวประกอบของนิยายในช่วงต้น ๆ เรื่องเท่านั้น นางโดนใช้เป็นหมากในการแย่งชิงแล้วต้องตายอย่างอนาถในวังหลวง… เมื่อลืมตาขึ้นซื่อหลันก็ได้รู้ตัวว่านางได้กลายเป็นหลิงอันแล้ว ในวันที่กำลังเข้าวังเพื่อคัดเลือกเป็นนางกำนัล หลิงอันนั่งรถม้า มาพร้อมกับญาติผู้พี่ ชูเฟย “ชูเฟย!!” ชูเฟยเองก็เป็นตัวประกอบในต้นเรื่องเช่นกัน แต่กลับดีกว่า หลิงอันมากมายเลย เพราะอีกไม่นานหลังจากที่ ชูเฟยนั้นตกรอบไม่ได้เข้าวัง ชูเฟยก็ได้ช่วย บุรุษผู้หนึ่งเอาไว้ นางมอบความรักให้เขา แต่เมื่อความจำเขาคืนมาเขากลับมอบทองคำให้ชูเฟยมากมายเพื่อตัดสัมพันธ์ของทั้งสองอย่างไร้เยื่อใย แต่ชูเฟยนั้นมั่นคงในรักไม่ยอมรับทองคำเล่านั้น นางยอมตายเพื่อพิสูจน์รักของนาง “โง่สิ้นดี เจ้าไม่เอาข้าเอาเอง!! เงินน่ะข้าขอละกัน” มาจ๊ะแม่นาง ชูเฟย หากเจ้าอยากเข้าวัง ข้านี้จะบอกความลับให้รับรองได้ชัวร์… ต่อมาชูเฟยก็ได้เข้าวัง ส่วนหลิงอันก็พบกับบุรุษผู้นั้น เอาล่ะเพื่อทองคำ สามีจ๋ากลับบ้านกันนะ

แม่ทัพหญิงระดับเอสแห่งดาวจูปิเตอร์ ทะลุมิติมาอยู่ในร่างสตรีที่ถูกสามีปล่อยให้จมน้ำตายไปต่อหน้าต่อตา เขาเลือกช่วยชีวิตสตรีที่พึงใจมานาน นางผู้มาใหม่จะหย่าขาดจากบุรุษชั่วผู้นี้เอง