หย่าร้าง 소설 & 이야기

เธอยอมทิ้งความฝัน ทิ้งอนาคต เพื่อแต่งงานเข้ามาเป็นแม่บ้านให้ผู้ชายที่บอกว่ารักเธอนักหนา เพราะเชื่อลมปากว่าเขาจะรักและซื่อสัตย์กับเธอแต่สุดท้ายทุกอย่างที่เคยวาดฝันเอาไว้กลับพังทลายลงต่อหน้าเมื่อจับได้ว่าสามีที่รักทรยศหักหลังด้วยการคบชู้กับคนใกล้ตัวที่เธอไว้ใจ ซ้ำครอบครัวของเขายังโทษว่าเป็นความผิดของเธอและการที่ผู้ชายจะมีบ้านเล็กบ้านน้อยมันเป็นเรื่องปกติ…เพียงเพราะเธอยังมีลูกให้เขาไม่ได้ ‘ในเมื่อผัวที่มีมันชั่ว ฉะนั้นผัวที่ดีก็คือผัวใหม่ เพราะแก้วขวัญคนนี้หมดรักสามีเก่าแล้ว’

ว้าย! นับดาวตกใจเมื่อถูกจับมือรั้งไว้ไม่พอยังถูกกระชากดึงลากเข้าห้องน้ำชายอีกต่างหาก “ทำบ้าอะไรพี่คีรี” “ก็พี่เหงา” “แล้วเกี่ยวอะไรกับนับดาวด้วยล่ะ” “นับดาวคือต้นเหตุแห่งความเหงา” พูดพร้อมดึงลากร่างน้อยเข้าไปในห้องน้ำแล้วปิดล็อกประตูห้องน้ำ กึก! “นี่มันห้องน้ำชายนะคะ เดี๋ยวมีคนมาเห็น ปล่อยนับดาวเดี๋ยวนี้” ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด! เสียงสั่นเตือนในกระเป๋าสะพายดังขึ้นทำให้นับดาวต้องล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อรับสาย “รับสิ” คีรีสั่งเมื่อเห็นว่าใครโทรหานับดาว นับดาวไม่เข้าใจทำไมเขาถึงทำให้เธอมีอารมณ์ร้อนรุ่มได้แบบนี้ ข้างล่างของเธอมันกำลังเปียกแฉะเพราะน้ำเสียงแหบพร่าของเขางั้นเหรอ กลิ่นน้ำหอม และการสัมผัสของเขามันกำลังมีอิทธิพลกับร่างกายของเธออย่างหนัก ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด! “รับสินับดาว” นับดาวเม้มปากแน่นแล้วกดรับสายยกขึ้นแนบหู แต่พอจะขยับปากพูดคีรีก็บีบล็อกคอเธอบังคับให้เงยขึ้นแล้วก้มลงมาบดกระแทกจูบปากนุ่มนิ่มของเธออย่างดุดัน “อ่ะ อื้อ”

(เทียน เทียนธารา) ประธานหนุ่มไฟแรง อายุ34ปี เป็นเจ้าของโรงงานผลิตอาหารแช่แข็ง ผลไม้กระป๋อง เพิ่งเลิกกับแฟนที่คบกันมา2ปีหมาด ๅ ก็โดนพ่อกับแม่จับให้แต่งงานกับเลขาสาวที่ทำงานให้เขามานานถึง5ปี ความสัมพันธ์อันดีของเขากับเธอในฐานะเจ้านายจึงพังลง “ฉันลดตัวลงมาแต่งงานกับคนอย่างเธอมันก็เกินพอแล้ว อย่าหวังว่าฉันจะรักคนอย่างเธอ" (แพรไหม พนิตนรี) หญิงสาวยุ26 ทำงานรับใช้เจ้านายหนุ่มไฟแรงในฐานะเลขานานถึง5ปี ทำงานเป็นเลขาอยู่ ๆ ดี กลายมาเป็นภรรยาของเขาซะอย่างนั้น อีกทั้งยังเป็นภรรยาที่เขาเกลียดชังเป็นภรรยาที่เขาไม่คิดจะรักเลยสักนิด “เราหย่ากันเถอะค่ะคุณเทียน“

“อยากให้ผมแต่งงานนักเหรอ” มาวินถามพร้อมหัวเราะลงคอ “ได้!” ร่างสูงโปร่งขยับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “ผมจะแต่งงานให้สมใจคุณแม่!” เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่งพลางเดินเข้าไปกระชากร่างเล็กที่กำลังประคองร่างของมารดาเข้าหาตัว จ้องมองอีกฝ่ายด้วยดวงตาแข็งกร้าว “แต่ผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นเด็กคนนี้!” เด็กที่คุณแม่ของเขาชุบเลี้ยงมาเพื่อประเคนให้เขาไม่ใช่หรือ! “นอกจากเธอ ผมจะไม่แต่งกับใครทั้งนั้น ผมจะบินกลับอเมริกา ใช้ชีวิตที่นั่น และทิ้งแอลเอ็นกรุปทันที!” “วินลูก ยายอัยย์ไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลยนะลูก ปล่อยน้องไปเถอะ” “ไม่! ถ้าเด็กที่คุณแม่เสียข้าวแดงแกงร้อนเลี้ยงมาอยากตอบแทนพระคุณมากนักก็มาเป็นเมีย…” เขาเว้นช่องว่างพร้อมยกยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยต่อ “เมียบำเรอของลูกจะเป็นอะไรไป!” คุณหญิงวารีส่ายหน้า ม่านน้ำตาทะลักไหล ร่ำไห้อย่างเจ็บปวด ทว่า… “ได้ค่ะ” อัยรินตอบเสียงดังฉะฉาน แววตาเด็ดเดี่ยว “หนูจะแต่งงานกับเขาเอง” สักวันก็ต้องแต่งงาน แต่งกับใครก็ไม่น่าแตกต่างกัน อีกทั้งมาวินก็แก่… อืม อายุมากแล้ว น่าจะอยู่ทำร้ายใครได้อีกไม่นาน!

จากนี้… สตรีร้ายกาจผู้นี้จะไม่รักท่านอีก… นางหลงรักเขาวางแผนจนได้กลายเป็นชายาของเขา… แต่เขากลับเลือกช่วยสตรีอื่น ปล่อยให้นางสิ้นใจอย่างไม่ใยดี

เมื่อบิดารับอนุเข้าจวนหนึ่งปีต่อมามารดาก็ตรอมใจป่วยตาย ว่านถิงถิงต้องกลายเป็นเด็กกำพร้าแม่ ใช้ชีวิตอยู่ภายใต้การควบคุมของแม่เลี้ยงอย่างยากลำบาก มิหนำซ้ำพอเติบโตก็ถูกแม่เลี้ยงวางแผนร้ายจับแต่งงานกับตาเฒ่าตัณหากลับ ทว่าในขณะที่นั่งอยู่ในเกี้ยวส่งตัวเจ้าสาวนางได้สิ้นใจระหว่างทาง ชะตาของว่านถิงถิงถูกลิขิตให้หวนกลับมาในตอนที่อายุแปดหนาว ซึ่งตอนนั้นมารดาของนางยังมีชีวิตอยู่ แต่ท่านพ่อกำลังลุ่มหลงหญิงนางโลมและรับเข้ามาเป็นอนุ ความทรงจำชาติที่แล้วทำให้ว่านถิงถิงไม่อาจทนเห็นมารดาตายไปต่อหน้าต่อตาได้อีก การได้ย้อนเวลากลับมาในช่วงเวลานี้ถือเป็นเรื่องดี ไหนๆ ท่านพ่อก็ไม่เคยมีความจริงใจให้ท่านแม่ แทนที่จะหยุดยั้งไม่ให้ท่านพ่อรับอนุเข้าจวน นางจึงหาทางทำให้ท่านแม่หย่ากับท่านพ่อให้เด็ดขาด และเปลี่ยนแปลงชะตากรรมที่เคยเกิดขึ้นในชาติที่แล้ว

ถึงหัวใจไม่ค่อยรักดี แต่ขอรักเธอหมดหัวใจ... *************************************** คำโปรย: กว่า 5 ปีที่เตชิตายอมทนให้คนตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงไม่รักดี ใจแตก และท้องไม่มีพ่อ เพียงเพราะ 'รัก' เพียงคำเดียว... จนกระทั่งเธอได้พบกับ 'เขา' อีกครั้งในตำแหน่งเจ้านายคนใหม่ และที่น่าช้ำใจยิ่งกว่าคือ...เขากำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงที่อยู่ในหัวใจเขามาตลอด ซึ่งไม่ใช่เธอ เธอบอกตัวเองว่าควรตัดใจเสีย ไม่สิ! จริงๆ ควรบอกว่าเธอน่าจะตัดใจเสียตั้งแต่วันที่เขาทิ้งเธอไปเรียนต่อเมืองนอกนั่นแล้วต่างหาก เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้นไม่มีความหมายใดให้จดจำสำหรับเขา แต่กับเธอมัน...มี! หากจะโทษคงต้องโทษหัวใจไม่รักดีดวงนี้ที่มันควรหยุดหวังลมๆ แล้งๆ เสียทีได้แล้ว แต่มันไม่ง่ายเลย...

เมื่อ 'อารยะ' มาเฟียหนุ่มต้องการมีทายาทซึ่งภรรยาไม่สามารถมีให้ได้ เขาจึงต้องหาคนมาตั้งท้องลูกของเขา โสภิดาเป็นเมียเก็บที่ไม่ได้รับการยกย่อง เมื่อเธอตั้งท้องก็ถูกจัดฉากว่าเธอนอกใจเขา เธอโดนเขาไล่ออกจากบ้านและตราหน้าว่าเธอตั้งท้องลูกชู้ เธอต้องหอบท้องหนีคนของอารยะที่ตามล่าที่หวังทำลายเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอด้วยความเจ็บแค้น อารยะเจอเธอกับลูกชายตัวน้อยที่หน้าละม้ายเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน เขาอยากให้เธอและลูกกลับไป แต่เธอไม่มีวันให้อภัยคนใจร้ายอย่างเขาโดยเด็ดขาด

เป็นตัวประกอบอยู่ดี ๆ ลืมตามาอีกทีทะลุมิติกลายมาเป็นภรรยาของนายพลแถมมีลูกชายที่น่ารักอีกหนึ่งคนแต่เรื่องที่น่าปวดหัวที่สุดคือสามีทั้งเกลียดทั้งชังแล้วอย่างนี้ฉันจะทำอย่างไรต่อไปชีวิตถึงจะสงบสุข

หยางมี่บุตรีคนโตแห่งจวนเสนาบดี จำต้องแต่งเข้ามาเป็นพระชายาของอ๋องทมิฬตามบัญชาของฮ่องเต้แต่ในเมื่อนางแต่งเข้ามา สามีเฉยชา ไม่สนใจนาง ทั้งยังแต่งชายารองเข้ามา ทำไมนางต้องเอาชีวิตไปผูกกับเขาด้วย "ข้าจะหย่ากับท่าน" "ข้าไม่หย่า เจ้าจะต้องเป็นหวางเฟยของข้าตลอดไป"