หลังข้ามเข้านิยาย ฉันถูกทรราชผู้หลงผิดตามเอาใจ Novels & Stories

"งั้นคุณก็อยู่ไปเลย ฉันจะไปเอง" หวานใจกำลังจะเดินหนีก็ถูกเสือหาญกระชากมาให้ สองร่างยื้อยุดกันไปมาก่อนจะล้มลงบนที่นอนนุ่ม หวานใจทาบทับอยู่ด้านบน มองสบตากันนิ่งราวกับหลุดเข้าไปในภวังค์

ระหว่างทางไปเรือนของเขา ทุกอย่างดูปกติเสียจนไม่ทันได้เอะใจ ทันทีที่นางก้าวเท้าเข้าไปในห้องของเขา ทาสและคนรับใช้อื่น ๆ ต่างพากันกุลีกุจอกลับที่พักของตนเองอย่างรู้งาน หลินซินอี๋ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของเซี่ยเวยผู้นี้ ตกหลุมพรางในทันที นางพยายามจะวิ่งหนีมาข้างนอก แต่ถูกเขาเอื้อมมือ มาดึงปลายผมเอาไว้ พลันกระชากให้นางถอยกลับมาด้านใน

"ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอตัวก่อนนะคะ" "ไอ้เจ้ากูเข้าไปนะ" ผมบอกมันก่อนที่จะเข้าไปเพราะกลัวจะเจอเอฟเฟคแต่พอยังไม่ทันก้าวขาเข้าไปไม่ถึงก้าวแก้วใบนึงก็ถูกเขวี้ยงเข้ามาที่ประตูโชคดีที่ผมหลบทัน "มึงเป็นเหี้ยไรไอ้เจ้า ฟื้นขึ้นมาก็อาละวาด"

ย่างชัดเจน แต่ก็หลุดออกมาบ่อยครั้งยามค่ำคืนที่มีสัมผัสแห่งความปรารถนาร่วมกัน รัก...คำที่เขาได้ยินแล้วอิ่มเอมใจทุกครั้ง จนมีแรงและพลังเหลือเฟือที่จะชักชวนสองกายไปพานพบกับดินแดนสวรรค์ชั้นฟ้าอย่างไม่ยอมหลับยอมนอน แต่แล้วความจริงที่ได้รับรู้ คือความหลอกลวง ทรยศและหักหลัง ทำให้เขารู้ตัวว่าเป็นเหมือนควายโง่ๆ ตัวหนึ่งที่จะต้องมีคนชักจูงไปทางโน้นทางนี้ตามใจต้องการ

“เจ้ามันแพศยา! ข้าคิดแล้วเชียวว่าเจ้าจะต้องไม่เป็นอะไร แต่เจ้ากลับเสแสร้งทำเหมือนจะเป็นจะตาย จนอี้เฉินปวดใจทนไม่ไหว บีบบังคับให้เขาทอดทิ้งข้า!” ข้ายืนสงบนิ่งอยู่ที่เดิม จู่ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองน่าสมเพชขึ้นมา ข้าเป็นถึงองค์หญิงของเผ่าหงส์เพลิง กลับถูกสตรีโง่เขลาเช่นนี ้ทำร้ายซ้ำๆ กลายเป็นลูกนกในกำมือของนาง

ของนิยายเรื่องนี้ แต่ตอนนี้… บางอย่างดูเหมือนจะไม่เป็นเช่นนั้นอีกต่อไปแล้ว ลู่ชิงหว่านพลันตระหนักได้ว่า เรื่องราวทั้งหมดไม่ได้ดำเนินไปตามบทนิยายที่นางเคยรู้จักมานานแล้ว ทุกคนในโลกนี้ต่างมีชีวิตจริง ไม่ใช่ตัวละครที่ถูกกำหนดไว้ในบทตั้งแต่ต้น หรือว่า… นางต่างหากที่หลุดออ กจากบทนางเอกไปแล้ว! หรือวาสนานั้นถูกลู่ชิงอีแย่งไป!เเล้วถ้าหากสังหารลู่ชิงอีเสีย วาสนาจะกลับมาเป็นของนางหรือไม่นะ?

เมื่อไร … หรือยามที่มีใครสักคนก้าวเข้ามาในชีวิต ! เมฆินทร์ ... จะเป็นเหมือนปิศาจที่ตามหลอกหลอน จนอรรัมภาไม่อาจเปิดหัวใจให้ใครได้เลยสักนิด

หมุนกาย กระโจนเข้าไปในอ้อมแขน กอดเขาไว้แน่นๆ สูดกลิ่นหอมบนกายเขาเข้าลึกๆ ทันใดนั้น รู้สึกกลัวคำว่า ‘ทรยศ’ มากๆ ความผิดหวังและเจ็บปวดของการถูกทรยศ ทำให้จิตใจนางหวาดหวั่น ชีวิตนี้ไม่อยากรู้สึกเช่นนี้อีก “ข้าก็มีส่วนผิด”

และตอนนี้ นางได้ก้าวผิดไปก้าวหนึ่ง นั่นคือการหลงรักเยี่ยเป่ยเฉิงอย่างจริงใจ นางคิดอาจเอื้อมในสิ่งที่ไม่ใช่ของของนาง ดังนั้นถึงได้ตกเป็นเป้าหมายของพวกนางเช่นนี้? ในขณะนี้ ในที่สุดจ้าวชิงชิงก็เดินกลับมาจากเรือนด้านหน้า

“เมื่อก่อนเจ้าจงใจปรากฏตัวต่อหน้าข้า จนบัดนี้ได้เหยียบเท้าผ่านทางเข้าตรงไปยังห้องรับแขกแล้ว แต่สุดท้ายกลับตัวงอคอหด เช่นนี้จะพยายามไปเพื่ออะไร?” แววตาของฟ่านหัวหรงฉายประกายไม่อยากเชื่อ คล้ายว่าในที่สุดก็ได้เข้าใจเรื่องราวแล้วเสียที