Novel & Cerita หลังข้ามเข้านิยาย ฉันถูกทรราชผู้หลงผิดตามเอาใจ

1 สหายที่ดีของเจ้าคือข้าเอง เพิ่งจะลองเปิดใจอ่านนิยายเรื่องแรกเพราะการรบเร้าของหลิวอี้หลานเพื่อนรักที่ชอบเพ้อฝันอยากทะลุมิติเข้าไปอยู่ในนิยายและได้กลายเป็นนางเอกของนิยายเรื่องนั้น แต่เหตุใดนางที่เพิ่งอ่านนิยายเล่มนั้นไปได้เล็กน้อย ถึงได้รับสิทธิ์นั้นกันเนี่ย

เสียงหัวใจดังสะท้อนในอกทุกย่างก้าวที่พาฉันเข้าใกล้ห้องโถงของคฤหาสน์ มืออุ่นของพายุจับฉันไว้แน่น มั่นคงจนต่างกับร่างกายที่กำลังสั่นไหวของฉันโดยสิ้นเชิง ทุกอย่างตรงหน้าเหมือนหลุดมาจากอีกโลก โลกที่ฉันไม่เคยเอื้อมถึง และพายุ…คือคนที่ดึงฉันข้ามประตูไปอย่างง่ายดาย

สถานการณ์ที่เกิดขึ้นตอนนี้นางตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เพียงชั่วอึดใจก่อนนั้น จื่อหนิงเพิ่งรู้ว่าตัวเองทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่กำลังอ่านอยู่แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ เธอได้เข้ามาอยู่ในตอนจบของเรื่องแล้ว! ช่วงที่ตัวร้ายกำลังจะถูกฆ่าทิ้ง...!?

มันเดินสวนเข้ามาในห้องของฉัน โดยที่ร่างกายฉันมันกลับขยับไปเองตามสัญชาตญาณ ทำให้ไอ้ลีธเข้ามาอยู่ในห้องฉันได้อย่างง่ายดาย "มึงอาจจะยังไม่รู้ แต่ไอ้ไคล์มันค่อนข้างเจ้าชู้ทางที่ดีอย่าไปยุ่งกับมันจะดีกว่า"

ฉันเอายออกมมเมื่อมองเห็นแผ่นหลังเล็กของผู้หญิงทีโดนคุณทศพลกระชากแขกไปตามทางเดินก่อนจะเปิดประตูห้องที่อยู่ด้านหน้าและพาผู้หญิงคนนั้นหายเข้าไปในห้อง ฉันค่อยไปพยุงร่างตัวเองเดินไปตามทางของสองคนนั้น แต่ก็รู้ว่าตัวเองไม่ไหว ไม่รู้มันเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง แต่ตอนนี้ � �ันไม่ใช่ตัวเองอีกแล้ว ฉันจะทำยังไงดี " ยัยเพลง!!!"

ให้นักรบ พวกฉันที่เห็นว่าเรียบร้อยดีแล้ว ก็เลยทยอยลุกขึ้นออกจากเก้าอี้เดินออกจากร้านเพื่อกลับเข้าไปในมหาวิทยาลัยกันต่อ แต่ระหว่างที่ฉันกำลังจะเดินผ่านรถของนักรบ จู่ๆ ข้อมือของฉันก็ถูกดึงให้เดินตามร่างสูงเจ้าของรถที่ฉันกำลังจะเดินผ่านไปซะก่อน "ลูกพีชกลับกับฉัน" ยัยใบเฟิร์นมันห ันมาหาฉันพอดี นักรบก็เลยตะโกนกลับไปแบบนั้น ก่อนจะฉุดข้อมือฉันพาไปที่รถของมัน ยัดฉันใส่รถเสร็จมันก็ปิดประตูเดินอ้อมหน้ารถเพื่อขึ้นฝั่งของมันต่อ

พอเขาจะก้าวขาตรงมาหาร่างอรชร เธอกับขึ้นบรรไดเลี่ยงหนีไปอีกก้าว ท่าทีกำลังหว่านล้อมให้ราชสีห์หลงกล ในเมื่อเธออยากสวมบทเป็นนายพราน เขาจะยอมรับเป็นเหยื่อให้เอง "หนูยังไม่ได้ทำไรเลยนะ...เมื่อกี้ยังไม่อิ่มเลยค่ะ" เสียงหวานเอ่ยบอก ตอนเธอเองแง้มประตูห้องเปิดกว้าง ส่งรอยยิ้มยั่ วยวนแถมกัดเม้มขอบปากล่างโชว์ความเซ็กซี่

ภาพเหล่านั้นพุ่งเข้ามาแบบไม่ปรานี ทำให้ลมหายใจของซื่อหลันสะดุดไปชั่วขณะ นางก้มหน้า พึมพำแผ่วเบา “ที่แท้ ข้าก็มาเกิดใหม่ในนิยายเรื่อง ศึกรักทรราช ที่เพิ่งอ่านใกล้จะจบไปเมื่อคืนนี้… เฮ้อ… เป็นเพียงตัวประกอบน้อยที่ถูกย่ำยีในวังแล้วก็ต้องตายอย่างอนาถอีก… ”

นางถอนหายใจ ‘ที่แท้นางไม่ได้ถูกลากเข้ามา นางเดินเข้ามาเองตั้งแต่แรก เพียงแต่ในนิยายผู้เขียนมองทุกอย่างผ่านสายตาพระเอกกับนางเอก จึงทำให้การช่วยเหลือคนรักของนางกลายเป็นความรักอันมั่นคง’ ‘แต่ถ้ามองจากมุมของคนที่ถูกทำร้าย... การช่วยปกปิดความผิดของคนชั่วก็ไม่ต่างจากเป็นผู้สมรู้ ร่วมคิด’

จากคนที่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ อย่างทีเมื่อพบกับเหยื่อตัวน้อยที่คิดจะจำมาเล่น แต่ทว่ากลับกลายเป็นตกหลุมพรางตัวเองและหลงรักเหยื่ออย่างเต็มเปา แก้วกัลยาตื่นอีกทีก็เช้าอีกวัน ร่างกายปวดร้าวไปหมด แต่เธอก็ได้รับการปฏิบัติดุจเจ้าหญิง ที่เธอไม่คิดฝันมาก่อนว่าจะได้รับจากคนที่เคยเป็นเจ้า หนี้