หลังจากถูกผลักไส เธอก็รวยจนครอบครัวเก่าคลั่ง Novels & Stories

แม้จะรู้นิสัยของพ่อและพี่ชายดี แต่เธอก็ไม่พอใจที่มีคนมาว่าครอบครัวของเธอเหมือนกัน “ทำไม ครอบครัวเธอมันวิเศษวิโสมาจากไหน คิดว่ารวยแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอ แล้วอย่าคิดว่าจะเหยียบหัวคนอื่นได้ตลอดนะ เพราะฉันเนี่ยแหละจะเป็นกระชากพวกมันลงมาอยู่ต่ำใต้ตีนฉันเหมือนกัน”

ส่วนฉันที่ป่วยหนักจนเป็นลมล้มพับ คนทั้งบ้านกลับไม่เคยเชื่อเลยสักนิด มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ทุกคนล้วนลำเอียงรักแต่เธอ เชื่อแต่การแสดงของเธอ พอฉันสอบได้ที่หนึ่ง เธอก็จะป่วยขึ้นมาดื้อ ๆ

ทั้งเรื่องที่บิดาของหล่อนเป็นเพียงลูกที่เกิดจากภรรยารอง การถูกขับออกจากตระกูลใหญ่ และที่ร้ายแรงที่สุดคือการเปิดโปงว่าครอบครัวของเธอกำลังถังแตกจนต้องขายสมบัติเก่ากินและอาศัยใบบุญของญาติฝ่ายหลักประทังชีวิต!

ชายชราทบทวนคำขอก็พบว่าไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงที่เขาสามารถทำได้จึงพยักหน้าลูบเคราของตนไปด้วย "เย้" เธอดีใจอย่างมากที่ได้ไปเกิดใหม่ในยุคจีนโบราณที่ใฝ่ฝัน อีกไม่นานภาพตรงหน้าพลันดับมืดลงไป

พื้นฐานครอบครัวของเธอตั้งแต่สมัยปู่ย่าตายายไม่ใช่คนที่ร่ำรวยอะไร เพิ่งจะมามั่งคั่งเอาตอนที่พ่อกับแม่เธอเริ่มทำธุรกิจ ด้วยหัวคิดที่เก่งกาจในด้านธุรกิจรวมไปถึงความโชคดีทำให้หยิบจับอะไรก็ได้ดีไปหมด จนกระทั่งมีได้อย่างทุกวันนี้ เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะอยู่สูงกว่า ใคร เธอกับเขาก็เท่าเทียมกัน “ถามแล้ว แม่บอกว่าเอาไปเถอะ ยกให้” “หะ ถามจริง”

้นเป็นของครอบครัวพ่อของเธอตั้งแต่แรก แต่เป็นเพียงห้างเล็ก ๆ แต่ด้วยหลังจากที่ปู่ของเธอได้เสียชีวิตลงห้างนั้นก็ไม่ค่อยจะได้กำไรสักเท่าไหร่ แต่พอพ่อของเธอแต่งงานกับแม่ก็เป็นแม่เธอนี่แหละที่กอบกู้ห้างนั้นขึ้นมาและทำให้ห้างนั้นยิ่งใหญ่มาถึงทุกวันนี้เป็นความสา มารถของแม่เธอล้วน ๆ แล้วเรื่องอะไรเธอจะปล่อยให้น้ำพักน้ำแรงที่แม่เธอสร้างทิ้งไว้ให้เธอตกไปเป็นของคนอื่นเล่า ธมกรก็ลุกพรวดพราดขึ้นจากโซฟาทันทีเมื่อได้ยินคำตอบของเธอเขายืนหันหลังให้เธอด้วยพย่าามอดกลั้นอารมณ์คลุกกรุ่นที่อยู่ในใจ

“มันก็เข้าเค้าอยู่นะ เมื่อก่อนฉันมองเธอเป็นคุณหนูจากตระกูลร่ำรวย แต่ตอนนี้เธอกลับไม่เหลืออะไรติดตัว ขนาดบ้านจะซุกหัวนอนก็ไม่มี ฉันเองก็ยังงงๆ ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง” “ฉันเคยคิดว่านังกวางน่าสงสารที่ต้องอยู่รับหน้ากับปัญหา แต่ที่ไหนได้ สิ่งที่มันทำกลับได้ผลคุ้มเกินคุ้ม แค่ ทำหน้าซื่อไปวันๆ ทั้งบ้านทั้งบริษัทก็ตกอยู่ในมือของมันกับผัว”

จวิ้นเจี๋ยเดินมาเปิดประตูข้างคนขับ จากนั้นก็จูงมือพาเธอเดินมาตรงหน้าคนแก่ที่กำลังยืนส่งยิ้มให้ทั้งสองคนอยู่ ผู้เป็นย่าได้ยินแบบนั้นก็น้ำตาคลอด้วยความดีใจ “เจียเอ๋อร์กลับมาแล้วเหรอ” จวิ้นเจี๋ยโผเข้ากอดผู้หญิงที่เลี้ยงเขามาตั้งแต่เด็ก จำได้ว่าตอนยังเด็กฐานะทาง บ้านถึงจะร่ำรวยแต่ก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่เท่ากับตอนนี้ ทั้งนี้ต้องยกความดีความชอบให้อาสาม ที่ช่วยทำให้ตระกูลหยงร่ำรวยขึ้นกว่าเดิม

ครอบครัวนี้ไม่เคยร่ำรวยเช่นนี้มาก่อน ได้รับอิทธิพลจากสองพี่น้อง เฉินฝานยิ้มอย่างมีความสุขเช่นเดียวกัน ความสุขไม่ได้วัดจากเงินทองจริงๆ “นี่มากที่ไหน วันข้างหน้าพวกเราจะหาเงินได้มากกว่านี้” “นายท่านพูดถูกเจ้าค่ะ วันข้างหน้าพวกเราจะหาเงินได้มากกว่านี้” มือที่ขูดเกล็ดปลาของฉินเ ย่ว์เจียวเร็วขึ้นไม่น้อย

’ แต่ทั้งหมดที่พูดมา เธอไม่ได้เป็นคนใช่เงินสุรุ่ยสุร่ายแต่เป็นแม่บังเกิดเกล้า ตั้งแต่พ่อตายไป ครอบครัวก็เริ่มฝืดเคืองไม่ได้มีฐานะร่ำรวยเหมือนแต่ก่อน แม่ยังคงติดใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยและหรูหรา