Romans & histoires หลังถูกยึดจวน

“เจ้าจำจวนอันติ้งโหวที่อยู่กลางเมืองหลวงได้หรือไม่?” “จวนอันติ้งโหว...” หวังซื่อหลันทวนคำ “มิใช่จวนร้างที่ถูกปิดตาย เพราะโจรบุกเข้าไปขโมย แล้วพอถูกจับได้จึงฆ่าล้างทั้งตระกูลโหว อีกทั้งยังเผาจนมอดไหม้ไปทั้งจวนรึ?” สหายเจ้าของเรื่องพยักหน้าถี่ ๆ “ก็ใช่น่ะสิ!”

“ดังนั้นอำนาจการดูแลจวนโหว หม่อมฉันไม่อาจปล่อยให้หลุดมือไปได้แม้แต่วันเดียว” ขณะเอ่ยคำพูดเหล่านั้น ภาพในอดีตก็ปรากฏขึ้นในความทรงจำ ชาติที่แล้วหลังจากต่งเยว่ซินแท้งบุตร ซูหรงหรงก็ถูกช่วงชิงอำนาจการดูแลจวนไป หลังจากนั้นชีวิตของนางและซูหรงเจ๋อก็ค่อย ๆ ตกต่ ำลงทีละก้าว สุดท้ายพวกนางสองพี่น้องก็แทบไม่มีที่ยืนอยู่ในจวนแห่งนี้ คนที่เคยเป็นของนางและมารดาล้วนถูกขับออกจากจวน ทรัพย์สินที่มารดาทิ้งเอาไว้ให้ถูกโยกย้ายถ่ายเทจนไม่เหลือสิ่งใดให้นางและน้องชายอีก ชาตินี้นางจะไม่มีวันเดินซ้ำรอยเดิม “แล้วเจ้าจะทำอย่างไรต่อไป”

แน่นอนว่าหาได้มีผู้ใดกล้าโต้แย้งแม้แต่ครึ่งคำ ทั้งพ่อบ้านก็ต่างตกปากรับคำด้วยความหนักอึ้งและกระอักกระอ่วน เห็นทีว่าวันข้างหน้าจวนแม่ทัพคงวุ่นวายจนยากจะหาความสงบได้ ข่าวเรื่องฮูหยินเอกเรียกสาวใช้ทั้งจวนไปพบส่วนตัวก่อนจะประกาศริบอำนาจและยึดสมุดบัญชีคืนก็แพร่กระจา ยไปทั่วทุกซอกทุกมุมของจวนในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน

แต่วันนี้ทุกอย่างกลับสูญสิ้น ตำแหน่งขุนนางถูกถอดถอน ทรัพย์สินที่เกี่ยวข้องกับความผิดถูกยึดคืน แม้แต่จวนที่เคยอยู่อาศัยก็ไม่อาจรักษาเอาไว้ได้ นายท่านซ่งมีเส้นผมขาวเพิ่มขึ้นมากภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน ส่วนฮูหยินซ่งที่เคยแต่งกายหรูหรา บัดนี้สวมเพียงเสื้อผ้าฝ้ายธร รมดา ใบหน้าซีดเซียวและดวงตาบวมแดงจากการร้องไห้