Romans & histoires หลังถูกยึดจวน

ซูหลิงอินหน้าทะมึนลง เพิ่งจะอ้าปากเถียง จ้าวเซ่อเซ่อก็ดึงหงซิ่วไว้ด้วยความอ่อนแรง “ข้ายังมีสินเดิม ใช้สินเดิมของข้า...” “มิได้!” ซูหลิงอินตัดบทอย่างเด็ดขาด “ในเมื่อเจ้าแต่งเข้าจวนโหวแล้ว สินเดิมก็ย่อมเป็นของจวนโหว จะนำมาใช้ส่วนตัวได้อย่างไร?”

“รู้หรือไม่ข้าน่ะ อยากจะตัดลูกชายของเจ้าโยนให้ไก่มันจิกเล่นเสียจริง แต่ช่างเถอะ ถือเสียว่าความแค้นของข้ากับเจ้ามันสิ้นสุดลงไปแล้ว ต่อไปนี้ ข้ากับเจ้าก็อย่าได้พบเจอกันอีกเลย” “คุมตัวขุนนางทั้งสอง ส่งไต่สวนที่เมืองหลวง จวนเจ้าเมืองห้ามโยกย้ายสิ่งใดทั้งนั้น ฮูหยินและคุณหนูเชิ� �ออกจากจวนเจ้าเมืองในวันพรุ่งนี้ จวนขุนนางกวนบัดนี้ถูกทางการยึดเอาไว้แล้ว หลงเหลือเพียงแค่ให้ ฮูหยินและคุณชายไปเก็บเสื้อผ้าเท่านั้น”

“ออกไปได้แล้ว” “ขอรับ ขอรับ” คนทั้งสี่ต่างลนลานกอดแขนพยุงพากันออกจากจวนอ๋อง ช่างน่าสมเพชเวทนา ตอนทำเรื่องลับหลังไม่รู้ว่าอวดเก่งไว้อย่างไรบ้าง แต่พอจับมาให้เผชิญหน้ากันกลับตัวสั่นอย่างคนขี้ขลาด

“แม่มีเหลือหนึ่งลูก เจ้าและน้องแบ่งกันกินไปก่อนนะ ถ้าขบวนจอดพักแล้วแม่จะขออาหารผู้คุมให้” ผู้ถูกเนรเทศต้องกินอาหารพร้อมกันทั้งขบวนโดยมีทหารนำมาแจกให้เพราะข้าวของและเงินทองของจวนถูกยึดคืนคลังหลวงทั้งหมด นับว่าตอนนี้คนในตระกูลไม่มีเงินทองหรือของมีค่าติดตัวมาเลย ไม่มีแม้กระทั ่งอาหาร

เป็นไปไม่ได้! “ข้าไม่อยู่เพียงสามสัปดาห์ พวกท่านก็มายึดจวนของข้าแล้วหรือ? ช่างไร้ยางอายเสียจริงนะ”

แน่นอนว่าข้อหาที่กล่าวมาล้วนร้ายแรง ต่อให้ไม่อาจหย่าร้างเด็ดขาด แต่ก็อาจปลดไป๋หมิงเยว่ลงได้ไม่ยากเย็น เรือนร้างหลังจวนย่อมเป็นสถานที่กักกันพันธนาการฮูหยินพระราชทานมิให้ออกมาระรานใครได้อีก เจียวหั่วคิดในใจยามแค่นยิ้มหยาบกระด้าง

พูดจนปากเปียกปากแฉะ แต่ซูชิงลั่วก็ไม่สนใจ เพียงแค่ออกคำสั่งให้คนเก็บของ หาที่พักหลังใหม่ ดูท่าทางจะจงใจย้ายออกไปจากจวนลู่จริงๆ ซ่งเหวินพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ ดึงโฉนดที่ดินในอ้อมแขนออกมา : "ใต้เท้าบอกว่าหลังหย่าแล้ว ทั้งหมดในจวนลู่ล้วนแต่เป็นของนายหญิง"

“พูดไปแล้ว ก่อนนี้พวกเจ้าถูกขังคุกก็ช่างเถอะ ตอนนี้ล้วนออกมาแล้ว ตกลงจะคืนเงินที่ติดค้างข้ายามใด?” “หากไม่รีบคืน ข้าจะยึดจวนสกุลหลินกลับมา แม้จวนเก่าขายไม่ได้ราคา แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย”

นางวิ่งเข้ามาสวมกอดหวังหยง พร้อมกับร้องไห้ระบายความเสียใจแก่ผู้เป็นสามี “สาวใช้บอกข้าว่า เจ้ากลับมาจวนสกุลฟู่ ข้ารู้สึกร้อนใจเป็นห่วงเจ้านัก จึงรีบตามมา ท่านพ่อบอกข้าว่า ท่านเสนาบดีฟู่มีความผิดจริง จำนนด้วยหลักฐาน ถูกตัดสินให้ประหารชีวิตไปเมื่อหกเดือนก่อน ฮูหยินรองสกุ ลฟู่และบุตรชายก็เช่นกัน จวนหลังนี้พร้อมทรัพย์สินทั้งหมดถูกยึดคืนให้แก่ราชสำนัก ที่นี่จึงถูกปิดตายมาตั้งแต่นั้น”

สตรีในอาภรณ์ไหมงามมองพวกนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า เป็นสหายที่เคยประจบจิงเจียวยามตระกูลเสิ่นรุ่งเรือง “จวนถูกยึดจนสิ้นเนื้อประดาตัว ยังมีเศษเงินมาซื้อของแพงเช่นนี้อีกหรือ” นางหัวเราะใต้ผ้าเช็ดหน้าก่อนปรายตามองหวั่นถง