Novel & Cerita หลังหย่า

๑๗ รู้ความจริง หลังจากหย่ากับชนัญชิดาได้เกือบหนึ่งเดือน ทุกสิ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลงไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ

ที่เคยผูกพันกันมาหลายปีได้หมดสิ้น “ตรวจดูข้อความในทะเบียนหย่าให้ครบถ้วนด้วยนะครับ” เสียงของนายทะเบียนดังขึ้น “คุณทั้งคู่ตกลงหย่า โดยให้ฝ่ายหญิงได้รับสิทธิ์เลี้ยงดูบุตร และฝ่ายหญิงไม่เรียกร้องค่าเลี้ยงดูใด ๆ ทั้งสิ้น หลังหย่าแล้ว ฝ่ายหญิงจะเปลี่ยนกลับไปใช้นามสกุลเด ิมของตนเอง และบุตรจะเปลี่ยนไปใช้นามสกุลของมารดา”

“ผู้ใดกันสตรีที่ถูกหย่า” “เจ้าเพิ่งกลับเข้าเมืองหลวงหรือไรจึงไม่รู้ ก็ฮูหยินน้อยจวนแม่ทัพอวี้ ทายาทคนเดียวของแม่ทัพหลันสองพ่อลูกอย่างไรเล่า ปีที่แล้วลือกันว่านางลอบคบชู้ขณะที่สามีไปออกรบ แม่สามีจับได้คาเรือนจึงโบยตีนางแทบสิ้นใจ จากนั้นยังส่งนางออกไปจากเมืองหลวง สามเดือนต่ อมาแม่ทัพอวี้รู้เรื่องก็เขียนหนังสือหย่าส่งไปให้นาง”

ตอนนี้มาหยารู้ซึ้งแล้วว่า ‘ชีวิตหลังหย่า’ นั้นดีจริงๆ เพราะว่ามันทำให้หล่อนได้อ้าขาทุกวัน ได้เปิดรับรสชาติอันแปลกใหม่ และนับจากวันนี้เป็นต้นไป หล่อนจะออกเดินทางเพื่อค้นหาความแปลกใหม่จากผู้ชายในทั่วทุกมุมโลก

เด็กน้อยผู้รักและยืนเคียงข้างแม่เสมอ “แม่อยากจะหย่ากับพ่อของหนูลูก” “หย่าแปลว่าอะไรฮับ” “ก็พ่อกับแม่จะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่แม่ไม่ได้กีดกันให้เขาพบลูกนะ เขาก็ยังคงเป็นพ่อของหนู เขาก็ทำหน้าที่พ่อ ส่วนแม่ก็ทำหน้าที่แม่แค่นั้นเองครับ”

​หลังจากถอนจูบอันแสนอ่อนหวานออก คีรินก็ใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างประคองพวงแก้มใสให้แหงนเงยขึ้นมาสบตากัน ก่อนจะใช้นิ้วเกลี่ยซับหยาดน้ำตาที่ยังคงไหลรินให้อย่างเบามือ ​"ผมเพิ่งมารู้ความจริงทีหลัง ว่าหลังจากที่เราหย่ากันแล้ว คุณต้องเผชิญกับมรสุมชีวิตมากมายขนาดไหน... ถ้าผมรู้เรื่อ งพวกนั้นล่วงหน้า ต่อให้บริษัทของผมจะต้องพังพินาศ ผมก็ไม่มีวันยอมปล่อยมือจากคุณไปแบบนั้นเด็ดขาด"

ก่อนหย่าเขารู้สึกว่าเขาไม่ได้ผิดอะไร ก็แค่เข้ากันไม่ได้ หมดรักกันแล้วเท่านั้น แต่หลังจากหย่า สายตาของคนรู้ข่าวกลับทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองล้มเหลวและผิดพลาดในชีวิต อยู่ดีๆก็ต้องกลับมาทบทวนตัวเองว่าผิดพลาดอะไรไปในชีวิตแต่งงานกันแน่

ไป๋เสวี่ยลี่เอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว เบือนหน้าหนีสายตาคมกริบของเขา “หากวันหนึ่ง... หากเราต้อง... หย่าขาดจากกัน เจ้าจะโกรธพี่ไหม?” คำว่า “หย่า” หลุดออกจากปากเพียงคำเดียว ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของแม่ทัพหนุ่ม ซ่งจิ้นชินชะงักกึก ดวงตาที่เคยสั่นไหวด้วยแรงวาบหวามกลับกลายเป็นความตื่นตร ะหนกและปวดร้าวอย่างแสนสาหัส เขารีบถลาเข้าไปคว้าร่างบางของพี่เสวี่ยลี่เข้ามาสวมกอดไว้แน่นจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน

ความรักที่เคยมีกับอดีตสามีพลันแห้งผากราวกับต้นไม้เหี่ยวเฉา หัวใจที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันตายไปจนหมดสิ้น ทั้งญาดาและอนวัฒน์เปรียบดั่งเส้นขนานซึ่งเดินคนละเส้นทาง เมื่อชายหนุ่มจรดใบหย่าพร้อมทิ้งเงินก้อนโตโดยอ้างว่าเป็นสินสมรส นัยน์ตาคมกริบราบเรียบไร้เยื่อใยในขณะท ี่คนเป็นเมียนั้นไม่ต่างอะไรกับตายทั้งเป็น ‘พะ…พ่อล่ะ พ่ออยู่ไหนนา’

อริสราถามเสียงอ่อนลง ถึงแม้จะรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมา คามินถอนหายใจ “บางครั้งการที่เราหย่ากันมันอาจจะดีสำหรับเราสองคน.” "ค่ะ มันอาจจะเป็นทางออกที่ดีสำหรับเราทั้งสองคน" เธอพูดด้วยเสียงที่เริ่มสั่น