ห้องพักอา Novels & Stories

สักพัก ติ้ง เสียงข้อความ ออโต้หยิบโทรศัพท์มาเปิดดู นามิ : พี่ออโต้ นามินอนห้องไหนได้บ้างคะ ออโต้ : ห้องพี่ ให้นอนห้องเขาเลยเหรอ ทำไมกัน นามิ : บ้านพี่ไม่มีห้องนอนแขกเหรอคะ ออโต้ : นอนห้องนั่นแหละ อีกห้องอาร์เดลยึดไปแล้ว นามิ : งั้นนามินอนข้างล่างกับจิ๋วจิ๋วก็ได้ค่ะ

แสงแดดส่องเข้ามาภายในห้องอา‍ริ‍เทียร์จึงรู้ว่านี่เป็นเวลาเช้าแล้ว คนตัวเล็กกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ตัว พบว่านี่ไม่ใช่ห้องนอนของเธอ แต่เป็นห้องนอนหรูหราห้องหนึ่งตกแต่งด้วยข้าวของราคาแพงที่อา‍ริ‍เทียร์ไม่คุ้นตา จะบอกว่านี่เป็นห้องนอนของท่านแม่ก็ไม่ใช่ ประตูห้องนอนที่ถูก ทาด้วยสีงาช้าง เปิดออกช้า ๆ อา‍ริ‍เทียร์หยัดตัวเล็กน้อยเพื่อดูว่าใครเข้ามาหาเธอในเวลานี้และพบว่าเป็นแม‍รี่

ห้องพักของพระชายาเอกเยี่ยนอยู่มุมสุดของเรือนพักรับรองแขกและเป็นเพียงห้องเล็ก ๆ มีเครื่องเรือนไม่กี่ชิ้นวางอยู่อย่างเรียบง่าย ยามที่เยี่ยนหนิงเย่ก้าวเท้าเข้าไป กลิ่นอับชื้นพลันตีขึ้นสู่ปลายจมูก อากาศภายในหนาวเย็นเสียจนนางต้องรีบกระชับเสื้อคลุมหนานุ่มให้แนบกาย แม้ดวงตะวันยั งไม่ลับขอบฟ้า แต่ภายในห้องกลับสลัวราวกับใกล้ค่ำ แม้แต่เตาถ่านที่ควรช่วยคลายความหนาวก็ไร้ซึ่งถ่านไม้สักก้อน

ประตูห้องหนึ่งถูกเปิดออก “ห้องนี้จ๊ะ เดิมเป็นห้องโซนนั่งเล่นของฝั่งมารุต แต่ป้าให้ปรับเป็นห้องของหนูเพื่อให้สะดวกในการดูแล พลอยมุกก้าวเข้าไปในห้อง แล้วถึงกับนิ่งไป นี่เรียกว่าห้องพักเหรอ ห้องกว้างกว่าห้องพักนักศึกษาของเธอหลายเท่า มีเตียงขนาดใหญ่ โต๊ะทำงาน ตู้เสื ้อผ้า โซฟาเล็กริมหน้าต่าง และห้องน้ำในตัว ทุกอย่างสะอาดสะอ้าน เรียบร้อย และดูดีเกินกว่าที่เธอคิดเอาไว้

ห้องพักวีไอพี ทันทีที่ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออก จริยาถึงกับยืนนิ่งอึ้ง ภาพห้องพักฟื้นที่ดูเหมือนห้องสวีทของโรงแรมระดับห้าดาวมากกว่าโรงพยาบาลทำให้เธอไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเท้าเข้าไป อวัชเดินเข้าไปในห้องอย่างถือวิสาสะ ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังแท้ พลางปรายตามองจริยาที่ยัง ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ที่หน้าประตู

ห้องพักบอดี้การ์ดชั้นล่างสุดของตึกแดง ก๊อก...ก๊อก... "คุณอาคะ" แกร๊ก...