ห้องพักอา Novels & Stories

เก้าวันผ่านไป ณ โรงแรมแอล เอ เอส อินเตอร์เนชั่นแนล โรงแรมระดับเจ็ดดาว อีกนัยหนึ่งคือโรงแรมที่หรูหราที่สุดในประเทศเมอริกันด้า เจ้าของสถานที่ไม่ใช่ใครอื่นคือ แอรอน ชาล์ลวาเกีย และโรงแรมแห่งนี้เป็นสถานที่รองรับแขกบ้านแขกเมืองของประเทศอีกด้วย ห้อง Moon Swit ห้องพักชั้นบนสุดของโ รงแรมคือ ห้องพักที่แอรอนจัดเตรียมไว้ให้คณะเดินทาง ห้องนี้มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ห้องพักมีด้วยกันถึงห้าห้อง ประกอบด้วยห้องนอนสามห้อง ห้องโถงใหญ่ และห้องจัดงานปาร์ตี้แบบส่วนตัว มีลิฟต์ส่วนตัวที่ไม่เหมือนใครในโลก

ฉันกอดพ่อกับแม่เสร็จก็เดินไปที่รถของอาบอมโดยที่อาบอมช่วยยกกระเป๋าใส่หลังรถให้ บนรถ... "อาบอมจองห้องพักแล้วใช่มั้ยคะ" "อื้มมจองแล้ว" "แล้วอาบอมจองกี่ห้องเหรอคะ" "สองห้อง" "ว๊าาา" "ทำไมหรืออยากนอนห้องเดียวกัน??"

ฉันเดินย่องให้เบาเท้าที่สุดตรงไปแอบยังผนังข้างหน้าต่าง ก่อนจะค่อยยกมือป้องบริเวณขมับทั้งสองข้างเพื่อให้เห็นภายในห้องให้ชัดมากขึ้น "นะ นี่มันหอพักของฉันจริงหรอเนี่ย!" แม้ห้องจะมีขนาดกลางแต่กลับถูกตกแต่งให้ดูกว้างขวางสะอาดตา มีโซฟาทีวีไหนจะชั้นวางของติดผนัง ภายในห้อง ถูกทาสีครีมดูสะอาดตา เตียงนอนเองก็ถูกปรับเปลี่ยนใหม่ให้ดูหรูหรามากกว่าเดิม ด้วยกฎที่ห้ามติดแอร์เองจึงมีแอร์เคลื่อนที่วางอยู่บริเวณปลายเตียง โคมไฟกลางห้องเป็นท่อนไม้ที่ถูกซ่อนไฟสีอุ่นเข้าไปข้างในให้ความรู้สึกนวลตา ราวกับโลกคู่ขนานของห้องพักห้องอื่นๆ

ตอนนี้เอิงเอยพาฉันมายังที่ห้องพักพนักงานหลังคาสิโน ซึ่งได้แบ่งเป็นหอหญิง หอชาย และมีหอสำหรับคนที่มีคู่มีครอบครัว แยกกันไปอย่างมีระเบียบ ดูปลอดภัยดี "เธออยู่ห้องนี้นะ"เอิงเอยไขกุญแจห้องให้แล้วเปิดประตู ภายในห้องดูสะอาดตามีตู้โต๊ะเตียงนอนพร้อม แต่ไม่มีแอร์ โอเค ฉันพออยู่ได้ เพราะยังมีพัดลม และยังมีห้องน้ำในตัว มันไม่ได้ใหญ่อะไรมาก แต่ก็พอที่จะเข้าไปอาบน้ำได้อย่างสบาย

ใครกินไอญารินทร์ คายออกมาเดี๋ยวนี้ ชวนผู้ชายขึ้นห้อง ไม่เรียบร้อยแล้วแบบนี้! ถามว่าไปไหม? จะเหลือเหรอ! ห้องพักของเธอเป็นแบบสตูดิโอ ห้องนอน ห้องครัว ทุกสัดส่วนอยู่ในกรอบสี่เหลี่ยม ค่อนข้างกว้างและสะดวกสบายกว่าหอพักของเขาที่แทบจะไม่มีที่ให้พักผ่อนหย่อนใจ

ฉันเล่าทุกอย่างให้คุณน้ากับคุณภาคิณฟัง พวกเขามองฉันด้วยสายตาอ่อนลงและพยักหน้าเข้าใจ ก่อนที่สุดท้ายจะเปิดห้องพักให้ ห้องพักเป็นห้องของพนักงานในบ้านหลังนี้ หรือเรียกว่าห้องแม่บ้านนั่นแหละ แต่ไม่ได้แย่... เตียงห้าฟุต แอร์ ทีวี ห้องน้ำในตัว มีโต๊ะอ่านหนังสือด้วย เหมือนห้องพักใน อพาร์ตเมนต์เลย ดีกว่าอยู่ในกรงนั้นร้อยเท่าพันเท่า ฉันชอบนะอยู่ได้สบาย เพราะปกติไม่ใช่คนติดหรูอะไรอยู่แล้ว ขอให้มีสีชมพูบ้างก็พอ "อยู่ได้รึเปล่าล่ะ" คุณน้าถาม

ผมอุทานเมื่ออ่านหัวข้อเว็ปแรกจบ รีบเลื่อนเมาส์จิ้มอ่านทันที 'สวัสดีครับผมขอแทนชื่อตัวเองว่า A อยากมาเตือนทุกคนครับ มีหอพักอยู่หอหนึ่งย่านน้ำออกรู เป็นหอพักที่ภายนอกดูธรรมดาทั่วไป บอกตรงๆว่าช่วงนั้นผมช็อต เงินในบัญชีมีไม่ถึงพัน มาหางานทำเลยอยากได้หอถูกๆนอนค้างสักคืน สองคืน แต่แล้วก็เจอกับหอนั้นราวกับพรหมลิขิต 150บาทต่อคืน เป็นราคาที่น่าพอใจครับ แต่พอเห็นสภาพห้อง โทรมๆ เก่าๆมีใยแมงมุมเต็มไปหมดผมก็แทบเป็นลม มันเหมือนห้องที่ปล่อยทิ้งร้างมานาน แต่ก็อย่างว่าไปถึงก็ค่ำมืดแล้ว ตัวเลือกไม่เยอะเลยจำใจนอนทั้งอย่างนั้นครับ กระทั่งเที่ยงคืน...

สักพัก ติ้ง เสียงข้อความ ออโต้หยิบโทรศัพท์มาเปิดดู นามิ : พี่ออโต้ นามินอนห้องไหนได้บ้างคะ ออโต้ : ห้องพี่ ให้นอนห้องเขาเลยเหรอ ทำไมกัน นามิ : บ้านพี่ไม่มีห้องนอนแขกเหรอคะ ออโต้ : นอนห้องนั่นแหละ อีกห้องอาร์เดลยึดไปแล้ว นามิ : งั้นนามินอนข้างล่างกับจิ๋วจิ๋วก็ได้ค่ะ

แต่คืนนี้คุณอาเฉาพักอยู่ที่ห้องข้าง ๆ ซึ่งเป็นห้องรับแขก ห้องไม่เก็บเสียง ฉันจึงไม่กล้าเล่นอะไรพิเรนทร์ ๆ แต่แล้วความเคลื่อนไหวที่แปลกประหลาดกลับดังมาจากห้องข้าง ๆ เสียก่อน "อืม... เบา ๆ หน่อยนะ อย่าให้เสี่ยวเถาได้ยิน"

โรงแรมรับรองสหกรณ์ แขวนอยู่เหนือประตู อวี้ซินเข้าไปติดต่อพนักงานต้อนรับสาวในชุดเครื่องแบบสีฟ้าคราม ธอคนนั้นเงยหน้ามายิ้ม “ต้องการห้องพักใช่ไหมคะสหาย” “มีห้องดี ๆ ไหมคะ แบบดีที่สุด” “อ๋อ... มีค่ะ คืนละ 2 หยวน มีห้องว่างพอดี ห้องนี้ดีตรงไหนรู้ไหมคะ ทั้งกว้าง และเป็นห้องท ี่มีห้องน้ำในตัว”