Novel & Cerita ห้องพักอา

“ขอบคุณค่ะ” อัยลินรีบเดินไปที่ลิฟต์ ขึ้นไปยังชั้นและห้องที่เจ้าหน้าที่บอก พอลิฟต์เปิดออกก็รู้ว่าชั้นนี้เป็นห้องพักฟื้นวีไอพี เหมือนโรงแรมหกดาว

มห้องว่างว่ามีให้เช่าหรือไม่ โชคดีที่อพาร์ทเม้นท์นี้ไม่ค่อยมีคนอยากเช่ามากนักเพราะสภาพที่เก่าโทรม อาเหว่ยจึงทำสัญญาเช่าห้องพักหนึ่งห้องพร้อมกับจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าทันที เงินที่เขาจ่ายไปนี้ เขาสามารถนำบิลไปเบิกกับเลขาของเหอจิ้งเกาได้ไม่ยาก หลังเสร็จธุระเรื่องเช่าห้องแล้วก็เป็นเ วลาที่อาหยงลงมาด้านล่างพอดี อาเหว่ยโชว์กุญแจห้องพร้อมสัญญาเช่าห้องให้กับอาหยงดู จากนั้นอาหยงจึงโทรไปรายงานเหอจิ้งเกาว่าส่งฟู่หยุนชิงถึงห้องเรียบร้อยแล้ว และพวกเขาได้เช่าห้องพักที่เดียวกับฟู่หยุนชิงเอาไว้แล้วเช่นเดียวกัน

ปราณตอบแค่นั้นแล้วลุกออกไปด้านนอกทันที ผ่านไปได้ไม่นานป้าแดงแม่บ้านของบ้านหลังนี้พากนกมาดูห้องพักเมื่อทั้งสองขึ้นบันไดมาชั้นสองของบ้านป้าแดงเริ่มบอกว่าแต่ละห้องคือห้องของใครบ้าง “ช้ายมือห้องแรกนี่เป็นห้องพระนะคะ ส่วนห้องต่อไปคือห้องหนังสือค่ะ ห้องสุดท้ายคือห้องทำงานคุณปราณ ส่วนด ้านขวาห้องแรกคือห้องคุณปริญนะคะ ห้องทีสองห้องคุณปราณค่ะ ส่วนนี่ห้องสุดท้ายคุณกนกพักที่ห้องนี้นะคะติดกับห้องคุณปราณและตรงข้ามกับห้องทำงานของคุณปราณ เชิญค่ะ”

นิ้วกดค้นหาจากชื่อจริงของเธอ เมื่อเจอชื่อเธอขึ้นในระบบเขานิ่งไปนานมาก “ไกลฉิบหาย… หอเฮงซวยนี่…” เลื่อนดูรายละเอียดห้องพัก ขนาดเล็ก ไม่มีแอร์ ไม่มีที่จอดรถ “มึงอยู่ในที่แบบนี้ได้ยังไง”

ชายหนุ่มว่าก่อนจะแกล้งจ้ำอ้าวออกจากห้องนอนไปอย่างรวดเร็ว มนิษาเท้าสะเอวมองตามด้วยรอยยิ้มขบขัน นี่ถ้าไม่กลัวจะกระเทือนลูกในท้องหล่อนคงจะวิ่งตามไปกระโดดล็อกคอเขาแล้ว ทุกคนแยกย้ายกันไปเลือกห้องพักกันตามอัธยาศัยเพราะคงเดชจองห้องพักแบบพูลวิลล่าที่ใหญ่ที่สุดในโรงแรมถึงสาม หลัง ทุกหลังมี ๒ ห้องนอน ๒ ห้องอาบน้ำ มีเคาน์เตอร์ประกอบอาหารและมีลานปิ้งย่าง พื้นที่ใช้งานเพียงพอให้ทุกคนได้พักผ่อนอย่างเป็นส่วนตัว

เขาพานางไปยังเรือนฝั่งซ้ายของบ้านรอง ซึ่งเป็นเรือนที่เขาคิดเอาไว้แต่แรกว่าจะจัดเตรียมไว้ให้นางโดยเฉพาะซึ่งก่อนกลับมาเหยียนจิ่งเขาก็ได้ส่งข่าวมาแจ้งกับของของตนเองให้เตรียมทุกสิ่งเอาไว้รอแล้ว เมื่อผลักประตูเข้าไป อาหลีพบกับห้องพักขนาดพอดี มีหน้าต่างบานใหญ่เปิดร ับลม บนพื้นปูพรมสีเข้มเข้ากับผนังไม้ กลางห้องมีเตียงไม้ขนาดกว้างปูด้วยผ้าปูสีอ่อนเรียบง่าย ถัดไปเป็นโต๊ะเขียนหนังสือที่มีพู่กัน กระดาษ และแท่นฝนหมึกจัดเตรียมไว้อย่างดี

หยางหมิงอวี้อุ้มอินทุภาไว้ในอ้อมแขน แล้วกอดกระชับตัว เดินตามสาวน้อยไปยังห้องพักที่เตรียมไว้ “ห้องพักท่านเยว่ ห้องนี้เพคะ” “ห้องข้าล่ะ?” “ห้องบรรทมฝ่าบาท อยู่อีกฝั่งหนึ่งของเรือนเพคะ เป็นห้องที่ใหญ่ที่สุด มองเห็นทิวทัศน์ด้านนอก” “เจ้าไปที่ห้องข้า จุดเทียนเฉพาะตรงหัวนอน แล้วนอ นอยู่ที่นั่น”

"อาหมายถึง ห้องอาที่แองเจิ้ลจะมาพักไงคะ" เค้าแก้คำพูดของตัวเอง ไม่กี่วินาที ลิฟต์ก็พาทั้งคู่มาถึงห้องพักของคุณอา ประตูลิฟต์เปิดออกก็ถึงหน้าห้องพอดี ทางเดินเข้าไปเพียงนิดเดียวก็ถึงที่วางรองเท้าแล้ว หรูหราสะดวกขนาดนี้ ราคาคงขนลุกแน่ๆ

ถึงแม้ห้องจะเก่าไปสักหน่อยตามประสาบ้านยกโบราณ แต่ก็ถือว่าดีกว่าอยู่ใกล้ราเชล เขาไม่อยากให้เอรินเข้าใจผิด และที่สำคัญพักที่นี่ได้อยู่ใกล้เอรินเข้ามาอีกนิด แต่ที่ไม่รู้เลยก็คือสาวน้อยของเขาอยู่ห่างกันเพียงแค่ฝาผนังห้องกั้นเท่านั้นเอง “เป็นไงคะ พอจะพักได้รึเปล่า” อติมาเลียบเ คียงถาม “ห้องข้างๆ เป็นห้องของเอรินน่ะค่ะ คุณคงคุ้นเคยกับแกดีแล้ว มีอะไรเรียกใช้แกได้ทุกเมื่อเลยนะคะ”

คนตัวเล็กเดินเข้าไปหาเขา แต่ปฐพีกลับรีบวิ่งเข้ามาหาเธอในตอนที่ใบหน้าสวยหันมองเข้าไปยังด้านในประตูสีดำขนาดใหญ่ ด้านหน้ามีป้ายบอก ห้องพักแขก 301 ภาพที่เห็นราวกับโลกของเธอหยุดหมุน เท้าที่กำลังก้าวเดินหยุดชะงักค้างเติ่งอยู่ตรงนั้น หัวใจบีบรัดจนรู้สึกเจ็บแปลบที่มันอย่างห้ามไม ่ได้