Novel & Cerita จวน

"จวนตั้งอยู่ที่ใดหรือเพคะ" "เห็นภูเขาด้านหลังจวนที่พี่ให้เจ้าไปอยู่หรือไม่" "เพคะ" "จวนที่ให้เจ้าอยู่เป็นแค่บางส่วนของตำหนักลี่ฮวา ภูเขาทั้งลูกถูกล้อมด้วยรั้วยาวกว่าสิบลี้จวนหลักอยู่ด้านหน้า ติดกับทางด้านหลังของวังหลวง เข้าออกโดยไม่ต้องผ่านประตูเมือง"

เมืองหลวง จวนตระกูลซู พรึ่บ! ณ ลานกลางจวน ลำแสงสีเงินเคลื่อนผ่าน! นั่นไม่ใช่สายฟ้า แต่เป็นลำแสงสะท้อนจากหอกยาว!

นางหยางปฏิเสธ “นี่คือจวนของหว่านเยว่ ในจวนก็มีผู้อาศัยอยู่ไม่น้อย เกรงว่าคงจะไม่มีห้องว่างเหลือแล้ว”

หลิ่วจ้งอิ๋นเงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงนำทางไปยังทางเข้าเรือนที่ทรุดโทรมอีกแห่งซึ่งอยู่ไม่ไกลมากนัก ประตูเรือนแห่งนั้นเปิดอยู่ และมีป้ายเก่า ๆ แขวนอยู่เหนือประตูเขียนคำว่า ‘จวนตระกูลมู่’ เอาไว้ ซูชิงอู่ขมวดคิ้ว

รถโฟร์วีลคันโตหยุดลงด้านหน้าคาเฟ่ซึ่งมีสะพานเดินเชื่อมต่อไปร้านอาหารท่ามกลางไร่ชา ซึ่งมีกระบะคันหนึ่งจอดอยู่ ก่อนร่างสูงใหญ่จะเปิดกระจกตะโกนเรียกคนสนิทของตน “ไอ้เต้ย มานี่ดิ๊” คนที่เพิ่งเดินออกมาจากคาเฟ่ เจ้าตัวน่าจะมาดูความเรียบร้อยแทนเขา เพราะวันนี้เป็นวันหยุด มีนักท่องเที่ยวเข้ามาในไร่ ทั้งคาเฟ่และร้านอาหาร รวมถึงถ่ายรูปมากกว่าวันธรรมดา

เรือนหลังใหญ่ของจ่านเหยียนตั้งอยู่ที่ชานเมืองใกล้กับเมืองหลวง ค่อนข้างลับตาคน บนประตูจวนใหม่แขวนป้ายสีดำเงาป้ายหนึ่ง ใช้ตัวอักษรแบบลี่ซูเขียนว่า ‘จวนคุณชายอู่’ จวนทั้งหลังไม่ถือว่าโอ่อ่า แต่ก็มิใช่เรือนเล็ก ๆ ทั่วไป

จวนฉู่อ๋อง ป้ายเดิมของจวนเผิงไหลจวิ้นอ๋องถูกเปลี่ยนเป็น ‘จวนฉู่อ๋อง’ สามคำเข้ามาแทนที่ ทำมาจากงานฝีมือการฝังทอง ซึ่งดูสง่างามและน่าเกรงขามอย่างยิ่ง เมื่อมองจากไกลๆ ก็ให้ความรู้สึกไม่อาจล่วงเกิน ฉู่หนิงกลับมาพร้อมกับกองกำลังคุ้มกัน และยังมองเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำ ลังรออยู่ที่หน้าประตูจวนแต่ไกล

จ้าวมู่หันไปกำชับคนขับรถม้า พยักหน้าเป็นเชิงบอกลาภรรยา แล้วควบม้านำขบวนทัพกลับค่ายหงจวินที่ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเมืองผิงอาน ขบวนรถม้าเคลื่อนสู่จวนแม่ทัพใหญ่ที่ตั้งอยู่บนถนนสายหลักทางทิศตะวันออกของเมืองหลวง ป้ายทองพระราชทานชื่อ ‘จวนแม่ทัพปราบทักษิณ’ ลายพระหัตถ์องอาจ เฉียบคมลื่นไหลดุจเมฆเคลื่อนคล้อยของฮ่องเต้พระองค์ก่อนถูกขัดถูจนขึ้นเงาดูโดดเด่นเป็นสง่า ประตูจวนเปิดกว้างต้อนรับการกลับมาของท่านแม่ทัพ บ่าวรับใช้ยืนค้อมกายต้อนรับเป็นแถวยาวโดยมีพ่อบ้านจ้าวเป็นผู้นำขบวน

จวนสกุลจ้าว จวนขนาดใหญ่ตั้งอยู่ในเมืองหลวงฉางอาน ห่างจากใจกลางเมืองซึ่งเป็นย่านการค้าและพระราชวังหลวงไท่จีไม่มากนัก ด้วยเพราะมีพื้นที่กว้างขวางนับพันหมู่จึงทำให้มีบริเวณกว้างขวาง ข้าทาสบริวารมีหลายร้อยชีวิต โดยมีประมุขของบ้านคือจ้าวฟ่านกั๋ว

จวนกว้างใหญ่แต่เรียบหรู ตัวเรือนทำจากไม้อย่างดี หลังคากระเบื้องเคลือบสีดำลึก สวนหย่อมกลางเรือนประดับด้วยหินศิลาธรรมชาติและพรรณไม้มงคล ร่มรื่นและสง่างาม สมกับเกียรติของจอหงวน เช้าวันนั้น ขบวนราชสำนักมาถึงพร้อมราชโองการอย่างเป็นทางการ นำโดยขันทีผู้ถือโองการในชุดครุยทองแดง เ สียงฆ้องประกาศจากหน้าประตูจวนดังกังวาน “ราชโองการมาถึง ขอให้ผู้ได้รับราชโองการออกมารับ”