อิจฉา Mga Nobela at Kwento

หญิงสาวลืมตาที่ช้ำๆ ขึ้นเพื่อจะได้มองใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่มผู้อยู่เหนือใบหน้าของเธอ “ฉันรู้สึกอิจฉาแก้วกัลยามาตลอดเลย และถึงวันนี้ฉันก็ยังอิจฉาเธออยู่” เขายิ้มบางๆ “โง่มาก เพราะคนที่คุณควรจะอิจฉา คือตัวคุณเองต่างหาก” “ทำไมฉันต้องอิจฉาตัวฉันเองด้วย ในเ มื่อฉันไม่มีอะไรดีสักอย่าง”

ี่สุดมันก็บ้าคลั่งราวกับพายุทมิฬ เรือนร่างเปลือยเปล่างดงามราวกับรูปปั้นของแพรวากำลังยืนอยู่ใต้ฝักบัวที่ตอนนี้มีน้ำพุ่งออกมาอย่างต่อเนื่อง เด็กสาวปล่อยให้สายน้ำนั้นชะล้างความเศร้าหมองที่เกิดจากความหึงหวงของตัวเองให้หมดไปจากใจ แต่มันไม่ได้ผลแม้แต่น้อย ความหวงแหนที่เกิ ดขึ้นภายในใจสาวมันมากมายนัก แม้จะรู้ตัวว่าไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวของภคิน แต่หล่อนก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้ แค่คิดว่าเขามีคนอื่นหล่อนก็โกรธจนแทบกระอักแล้ว

น้ำเสียงเนิบนาบฟังดูคล้ายเยอะเย้ยทำให้เขมิกาหน้าบึ้งขึ้นมาทันตาเห็น สาวสวยในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกันเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคล้ายกับว่าต้องการจะหาเรื่อง "ทำไมฉันต้องอิจฉาคนอย่างแกด้วยฮะนังธารน้ำ คนอย่างแกมีอะไรดีให้คนอย่างฉันต้องอิจฉาจนกินไม่ได้นอนไม่หลับอย่างนั้น เหรอ"

สีเข้มตาวาว “มาดูดให้หน่อยสิ” เดชใช้มือลูบหัวค... แอ่นแท่งเขื่องให้คนอยู่ไกลตัวสั่น เขาเองก็สั่นไม่แพ้กันตอนนี้ นึกถึงรูเยิ้มๆ ของเมย์แล้วอดเด้าเอ็นใส่มือตัวเองไม่ได้

ด้มีความแค้นส่วนตัวอะไรกับจีน่าแต่ฉันแค่ไม่ชอบและรู้สึกอยากเอาชนะเธอ ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้ เรียกว่าฉันเป็นพวกขี้อิจฉาก็ได้ อันนี้ก็ยอมรับฉันเป็นมาตั้งแต่เด็กๆ แต่ฉันก็จะอิจฉาและหมั่นไส้เฉพาะคนที่นิสัยไม่ดีเท่านั้น ส่วนคนที่ดี ฉันจะไม่อิจฉาพวกเขาเลย จะยินดีด ้วยซ้ำถ้าหากว่าพวกเขาได้ดี

หญิงสาวสะอื้นเบา ๆ "อิจฉา? คุณจะไปอิจฉาผู้หญิงคนนั้นทำไม หรือเพราะเห็นว่าเธอได้เป็นผู้นำสูงสุดขององค์กรงั้นเหรอ ตำแหน่งนั้นทุกคนอยากได้มันมากนักหรือไง ผมไม่เข้าใจเลย"

บีลีฟรู้สึกอิจฉาแสตมป์ขึ้นมาทันที คนเพอร์เฟคอย่างบีลีฟไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้จะต้องมาอิจฉาคนอื่นกับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ “เราอิจฉาแกมากเลยที่แกได้ฝึกงานกับบอส ใครก็อยากทำงานกับคนเพอร์เฟคอย่างบอสกันทั้งนั้น แกโชคดีมากเลยรู้ไหม ที่แย่งชิงตำแหน่งเด็กฝึกงานขอ งบอสไปได้”ปลายฝนที่นั่งฟังอยู่นานแทรกขึ้นมาด้วยความอิจฉาตาร้อน

“ไม่อิจฉาคนมีความรักสิวะไอ้ปัณณ์” “ใครว่าผมอิจฉาครับ ไม่เลยสักนิด ถ้ามีความรัก มีเมียแล้วต้องมาแพ้ท้องแทนเมียอย่างพ่อ พี่ปุณณ์แล้วก็กวิน ผมไม่มีดีกว่าครับ ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว”

‘กลับบ้านดี ๆ นะ’ ‘พักผ่อนบ้าง อย่าทำงานเยอะ’ แม้จะเป็นข้อความธรรมดา แต่ตอนนี้มันกลับเหมือนมีดที่กรีดใจเธอทีละน้อย “ฉันผิดตรงไหนกันทำไมต้องเป็นอัยวา” เธอกระซิบกับตัวเอง แต่ในใจเธอก็รู้ดี ว่ามันไม่ใช่คำถามที่ต้องการคำตอบมันคือความอิจฉา ที่เริ่มต้นจากความคาดหวัง และจบลงด้ว ยการทำร้ายคนอื่น จนสูญเสียทุกอย่างไป.....

" มึงอย่าดึงเธอเข้ามาในเกมส์ระหว่างเรา มึงแค่ต้องการเอาชนะกู เหมือนตอนที่มึงแย่งดาไปจากกูเท่านั้นแหละ กูไม่เข้าใจว่ามึงจะอิจฉาอะไรกูนัก " " อิจฉา ฮ่าฮ่าฮ่า กูนี่นะอิจฉามึง กูจะอิจฉามึงทำไม กูหล่อกว่ามึงเท่ห์กว่ามึงตั้งหลายเท่า รวยกว่ามึงด้วย กูมีบริษัทตั้