ฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง นิยาย & เรื่องราว

“ขอรับ คนที่จวนสกุลฉือส่งสารมาว่า ตอนนี้ทุกอย่างในจวนสกุลฉือได้กลับสู่ความเรียบร้อยตามเดิมแล้ว ถึงเวลาที่ฮูหยินน้อยและคุณชายเฟิ่งเฉียนจะได้กลับบ้านแล้วขอรับ” ฉือฟางอินรู้อยู่แล้วว่าสักวัน วันนี้จะต้องมาถึง เพียงแต่นางเข้าใจมาตลอดว่า นางและเฉียนเอ๋อร์จะออกจากที่นี่ได้นั้

“ข้าอยู่รอชวนเจ้ากับฉินฮูหยินไปกินมื้อค่ำกันอีก วันพรุ่งนี้ข้าต้องกลับวังหลวงแล้ว” ครบกำหนดออกมาพักผ่อนนอกตำหนัก ถึงคราที่ต้องกลับไปเผชิญหน้ากับความจริง

เห็นขอบตานางแดงก่ำ ฮูหยินเฒ่าปวดใจจริงๆ แต่ครั้นนึกถึงสิ่งที่ฮูหยินหลินพูดเมื่อวาน ก็ถามขึ้นมา “นี่เจ้าเพิ่งกลับมาจากวังหรือ?” เฉียวเนี่ยนคิดไม่ถึงเลยว่าฮูหยินเฒ่าจะรู้เรื่องนี้ด้วย จึงอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าด้วยความเงียบ

"ฮูหยินเจ้าค่ะ ปานนี้นางยังไม่กลับมาที่ห้องเลยข้าเป็นห่วงฮูหยินเหลือเกินเจ้าค่ะ " "จนปานนี้นางยังไม่กลับอย่างนั้นหรือ เหตุใดเจ้าพึ่งมาแจ้งข้านางไปที่ใดเจ้ารู้หรือไม่?"

มู่หนิงคำนวณเวลา อีกประมาณหนึ่งเดือนโม่จิ่นยวนถึงจะกลับมาถึงไถโจว รอถึงตอนนั้นค่อยไปเมืองหลวง ถึงจะช่วยซวนหยวนเฉินได้จริง ๆ ไปเมืองหลวงคราวนี้ ก็ถือโอกาสไปเปิดร้านสาขาที่นั่นด้วยเลย หนึ่งเดือนต่อมา

ย้อนนึกกลับไปกู้ซืออันในเช้าวันนี้ กว่าจะก้าวถึงธรณีประตูใหญ่ของจวน ก็ยังเหลียวหลังมองนางอยู่หลายครั้ง ราวกับจะฝากสายตาเอาไว้แทนตัว “วันนี้ข้าคงกลับค่ำ… ฮูหยินจะรอข้าหรือไม่” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทั้งที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว ดวงตานั้นเต็มไปด้วยแววเสียดายยามต้องจาก

กว่าเฝ่ยชุ่ยและแม่นมเฉินจะกลับถึงจวน ก็ล่วงเข้าเกือบยามจื่อแล้ว

ไม่รู้ว่านายท่านสกุลฮัวคิดจะพูดคุยกับมารดาด้วยเหตุใด . ฮัวหยางกลับมาถึงคฤหาสน์สกุลฮัวในตอนหัวค่ำ อู๋จือยังไม่กลับบ้าน นางรอรายงานผลงานของนางให้ฮัวหยางได้รับรู้

เมื่อตะวันลับเหลี่ยมเมฆาท้องฟ้าเริ่มมืดลง แสงไฟในเรือนของลู่เซวียนเฉ่าถูกจุดขึ้นจนทำให้บรรยากาศยามค่ำช่างแสนสงบ บนโต๊ะในเรือนของฮูหยินน้อย มีบ่าวรับใช้พร้อมกับอาหารที่ทยอยเรียงรายเต็มโต๊ะ ขาดเพียงแต่สามีนางที่ยังไม่กลับ จนนางเริ่มหิวเสียแล้ว “ซีซี คุณชายเจ้าเมื่อไ หร่จะกลับ” นางถามกับสาวใช้ เพราะไม่อยากรอเขาแล้ว ท้องนางร้องจนดังไปหน้าเรือนแล้วกระมัง ‘ช่างไม่รู้จักเวลา’ นางบ่นเขาในใจ

ก็ไม่ได้เดินชมมากนัก จะรีบกลับจวนก็คงจะเหงาอยู่คนเดียว เพราะซานเอ๋อ ฮูหยินจ้าวก็มารับตัวไป บอกว่าคิดถึงขอรับไปหลายวันหน่อย วันนี้เลยถือโอกาสเที่ยวเล่นให้ฉ่ำปอดสักหน่อยเถิด "พระชายาเจ้าคะ กลับเถอะเจ้าค่ะ เย็นมากแล้วนะเจ้าคะ" "ชิงชิง ซู่ซู่ ข้าอยากเห็นที่นี่ตอนค่ำคืนน ัก" "ไม่ได้นะเจ้าคะ"