Novel & Cerita ฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง

… ฉือหว่านกลับมาถึงหอพักหญิง เย่ฮวนเอ่อร์ก็กลับมาเหมือนกัน ฉือหว่านถาม “ฮวนเอ่อร์ เธอตามเฉินจิ้นทันไหม?” เย่ฮวนเอ่อร์ทำหน้าเซ็ง “ไม่ทันเลย เฉินจิ้นเขาไม่สนใจฉันเลยด้วยซ้ำ”

ฝูอิงที่เดินไปทั่วจวนตระกูลรั่วราวกับจวนของตนเอ่ยถามสาวใช้ “ของฮูหยินคุณชายเจ้าค่ะ” ได้ยินเช่นนั้นความอิจฉาก็พุ่งสูงเสียดฟ้าอย่างห้ามไม่ได้ “เดี๋ยวข้าเอาไปให้เองไหม ข้าก็กำลังจะไปหาน้องสาวอยู่พอดี”

จะเลวเกินไปอีก “แล้วมันยังไง เขากลับมาขอโอกาสนายอีกหรือไง” ไดจิเอ่ยถาม “ไม่หรอก เขากลับมาอยู่ในสายตาฉันอีกครั้งก็เท่านั้น”

เมื่อซูหลีหลี่เอ่ยเช่นนี้ฉู่เทียนเสียงก็หัวเราะออกมาในทันที “วันนี้ฮูหยินของเขาขนข้าวของกลับจวนซู่กั๋วกงอย่างเอิกเกริก คนที่ต้องวิ่งไล่ตามฮูหยินกลับจวนเช่นเขาไม่มีเวลามาคิดถึงเรื่องลูกสะใภ้หรอก” เมื่อฉู่เทียนเสียงเอ่ยเช่นนี้ซูหลีหลี่ก็หัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ

แรงสั่นสะเทือนเริ่มแผ่ไปทั่ววังหลวงเพียงครึ่งวันต่อมา ไท่หวงไท่โฮว่ก็ทรงได้รับข่าว ขันทีคนสนิทรายงานเสียงสั่น “เพคะ…หรงชิงกลับมาแล้ว และได้รับอนุญาตให้เข้าสู่เขตวังใน เพื่อพิสูจน์ความจริง”

ในวันที่เกิดเรื่องว่านฮูหยินเรียกได้ว่ารู้เรื่องทั้งหมด ก่อนที่นางจะกลับถึงจวนด้วยซ้ำ ตอนนั้นอู๋ซินมองเห็นชุดเต็มยศของว่านฮูหยิน นางเกือบจะถามอีกฝ่ายไปแล้วว่าจะเข้าวังหรือ แต่เมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้นางกลับไม่ได้ถามออกมา

“จริงหรือ? จะกลับเมื่อใด?” หลังจากที่หวังหยวนสอบถาม เชียนหลงจึงตอบว่า “พรุ่งนี้จะกลับมาถึงเมืองหวงเจ้าค่ะ!”

หยางจื่อถงเป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นบ้าง เขาทั้งสองสนิทสนมกันจริงแต่ก็ใช่ว่าจะก้าวก่ายเรื่องของกันและกัน อย่างมากก็มองดูอยู่ห่างๆ และถามไถ่ถึงข่าวที่ต้องการ ไม่ได้มีสิ่งใดมากหรือน้อยไปกว่านี้ “ทราบว่าฮูหยินของจวนแม่ทัพหยางต้องพิษบางประการจะลืมเลือน วันที่กลับจากการศึกข้าจึงเร่งให้เ จ้ากลับจวนอย่างไรเล่า” “ท่านทราบมาก่อนนั้นหรือ”

"อยู่ด้านในเจ้าค่ะ ข้าจะไปแจ้งว่าท่านมาหา" "ไม่ต้องๆ ข้าเพียงแต่อยากจะทราบว่าพระชายาจะกลับจวนเมื่อใดงั้นหรือ" ผูเถาเอียงหน้างุนงง

ราชครูฉีไม่ค่อยรู้เรื่องราวภายในจวนสักเท่าไหร่ ฮูหยินพูดสิ่งใดเขาก็เชื่อตามนั้น “จิงลั่วกลับมาแล้วหรือ” เหตุใดคนของเขาจึงไม่มารายงานให้รู้ องค์ชายสามได้แต่คิดอยู่ในใจ