ฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง の小説・ストーリー

ฝูอิงที่เดินไปทั่วจวนตระกูลรั่วราวกับจวนของตนเอ่ยถามสาวใช้ “ของฮูหยินคุณชายเจ้าค่ะ” ได้ยินเช่นนั้นความอิจฉาก็พุ่งสูงเสียดฟ้าอย่างห้ามไม่ได้ “เดี๋ยวข้าเอาไปให้เองไหม ข้าก็กำลังจะไปหาน้องสาวอยู่พอดี”

จะเลวเกินไปอีก “แล้วมันยังไง เขากลับมาขอโอกาสนายอีกหรือไง” ไดจิเอ่ยถาม “ไม่หรอก เขากลับมาอยู่ในสายตาฉันอีกครั้งก็เท่านั้น”

“และให้ผู้คนไปสืบว่า ตำหนักเย็นใจ…ได้ต้อนรับแขกในยามวิกาลหรือไม่” ไท่หวงไท่โฮว่ไม่เคยประมาท แม้เพียงความเงียบก็อาจซุกซ่อนเล่ห์กลหากเจิ้งซูเฟยกลับมาเพียงเพื่อร้องขอความเป็นแม่นางคงมิได้เดินเกมซับซ้อนถึงเพียงนี้

ในวันที่เกิดเรื่องว่านฮูหยินเรียกได้ว่ารู้เรื่องทั้งหมด ก่อนที่นางจะกลับถึงจวนด้วยซ้ำ ตอนนั้นอู๋ซินมองเห็นชุดเต็มยศของว่านฮูหยิน นางเกือบจะถามอีกฝ่ายไปแล้วว่าจะเข้าวังหรือ แต่เมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้นางกลับไม่ได้ถามออกมา

“จริงหรือ? จะกลับเมื่อใด?” หลังจากที่หวังหยวนสอบถาม เชียนหลงจึงตอบว่า “พรุ่งนี้จะกลับมาถึงเมืองหวงเจ้าค่ะ!”

หยางจื่อถงเป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นบ้าง เขาทั้งสองสนิทสนมกันจริงแต่ก็ใช่ว่าจะก้าวก่ายเรื่องของกันและกัน อย่างมากก็มองดูอยู่ห่างๆ และถามไถ่ถึงข่าวที่ต้องการ ไม่ได้มีสิ่งใดมากหรือน้อยไปกว่านี้ “ทราบว่าฮูหยินของจวนแม่ทัพหยางต้องพิษบางประการจะลืมเลือน วันที่กลับจากการศึกข้าจึงเร่งให้เ จ้ากลับจวนอย่างไรเล่า” “ท่านทราบมาก่อนนั้นหรือ”

"อยู่ด้านในเจ้าค่ะ ข้าจะไปแจ้งว่าท่านมาหา" "ไม่ต้องๆ ข้าเพียงแต่อยากจะทราบว่าพระชายาจะกลับจวนเมื่อใดงั้นหรือ" ผูเถาเอียงหน้างุนงง

ราชครูฉีไม่ค่อยรู้เรื่องราวภายในจวนสักเท่าไหร่ ฮูหยินพูดสิ่งใดเขาก็เชื่อตามนั้น “จิงลั่วกลับมาแล้วหรือ” เหตุใดคนของเขาจึงไม่มารายงานให้รู้ องค์ชายสามได้แต่คิดอยู่ในใจ

ล่วงเลยจนถึงยามโหย่ว (17:00-18:59) หวังเหลียงถึงได้กลับจวน ทว่าทันทีที่ก้าวขามาถึงเรือนของตน ก็พบกับฮูหยินเอกที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว ดวงหน้าของเหวินไป๋เหลียนบูดบึ้งไม่น่ามอง รีบผุดลุกจากเก้าอี้แผดเสียงซักไซ้สามีเรื่องที่กลับมาช้า กิริยาท่าทางราวสตรีขาดการอบรม “หวังเหลียง!!

อ้ายซินเหลียนกลับถึงจวนก็ยามซวี[2]แล้ว คนของฮูหยินใหญ่มารอรับที่หน้าจวนด้วยใบหน้ากระวนกระวาย “ฮูหยินน้อยกลับมาแล้ว! ตอนนี้ฮูหยินใหญ่รอท่านอยู่ที่ห้องโถงเรือนหลักเจ้าค่ะ นางเป็นห่วงท่านมากคิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับท่านจึงได้กลับช้าเพียงนี้” ชูหรูเอ่ยพลางเข้ามาช่วยประคอ งนางเข้าจวน