ฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง นิยาย & เรื่องราว

หลินซวงเอ๋อร์รออยู่ในจวนโหวเป็นเวลานาน จนกระทั่งตีหนึ่ง เยี่ยเป่ยเฉิงก็ยังไม่ได้กลับมา นางถามตงเหมย ว่า: "เหตุใดท่านอ๋องยังไม่กลับมาอีก?"

กู้หนิวยอบกายคำนับด้วยท่าทางนอบน้อม ทว่าสายตากลับสำรวจนางอย่างลึกซึ้ง “พรุ่งนี้เป็นวันกำหนดกลับจวน ฮูหยินให้บ่าวมารับท่านกลับเจ้าค่ะ” ซูเหยาก้มศีรษะเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเรียบ “ข้าต้องขอบคุณฮูหยินที่ส่งคนมาเป็นธุระเช่นนี้ แต่ยังไม่ถึงเวลาพรุ่งนี้ ลำบากป้ากู้แล้ว เจ้าไม่จำ เป็นต้องเร่งรีบถึงเพียงนี้”

ฉีฮูหยินพูดพลางเอามือปิดปากอย่างชอบใจ “เจ้าได้ข่าวลู่ชิงฟงแล้วหรือไม่” นางเกริ่นถามนำออกไปเพื่อหยั่งเชิงทั้งคู่ “ข่าวอันใดเจ้าคะ”

จางฮูหยินตอบกลับไป “แล้วท่านพ่อกับชินอ๋องล่ะเจ้าคะ” “ออกไปทำธุระด้วยกันข้างนอกเย็นย่ำนู่นล่ะจึงจะกลับเข้ามาในจวน เหยาเอ๋อเจ้ามีเรื่องอันใดหรือเปล่า”

"พ่อบ้าน ฮูหยินยังไม่กลับจากจวนลู่หรือ นางมิไยดีบุตรเลยหรืออย่างไรกัน" "เรียนใต้เท้าฮูหยินกลับมาเมื่อตอนยามเว่ยแล้วขอรับ จากนั้นก็บอกจะพาคุณชายกับคุณหนูไปค้างที่จวนลู่ขอรับ" "นางกล้าดีอย่างไรมาเอาลูกข้าไป เตรียมรถม้าข้าจะไปจวนลู่"

"ตอนนี้อาเยี่ยนอยู่ที่ใด?" "เพิ่งกลับมาถึงจวนเมื่อครู่นี้เองพ่ะย่ะค่ะ" "ข้าจะไปเดี๋ยวนี้"

เหยียนซือเหยียนหันไปสบตาไป๋จิ้งหาน ยิ้มออกมาอย่างไม่รู้สึกสะทกสะท้าน “เห็นหรือไม่ ฮูหยินชราขับไล่ข้าไม่ยอมรับข้าเข้าจวน ท่านยังดื้อรั้นพาข้ากลับมาทำไม ข้าไปล่ะขอตัว”

ในความทรงจำของเธอ คืนนี้เจียวหมิงจะกลับมาจริง แต่เธอก็ยังไม่มั่นใจอยู่ดี “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ เจียวหมิงไม่ได้บอกว่าเมื่อไรจะกลับมา เอาเป็นว่าเมื่อไรที่เจียวหมิงกลับมาฉันถึงจะกลับไปที่นั่นค่ะ”

“ข้าเข้าจวนได้แล้วรึ” “อืม” “ดีจริง ข้าจะได้กลับบ้านเร็วๆ” “เจ้ามั่นใจหรือว่าจะรักษาหลี่หรูได้”

ไม่รู้ว่าเรื่องใหญ่โตเร่งรีบอันใดหนักหนา เช่นนี้แล้วเมื่อไหร่ข้าจะได้อุ้มหลานกัน “อีกสิบห้าวันก็จะถึงกำหนดแล้วเจ้าค่ะ” “อืม... นับดูแล้วก็คงพอดีกับที่อาคังกลับมา” ฮูหยินหลิวเอ่ยเสียงเบายกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้ลู่ฟางเหนียงกลับออกไป เดือนหน้าหลิวเฉินคังก็จะกลับมาเยี่ยมนางอีกค รั้งเช่นนั้นก็รออีกหน่อยก็แล้วกัน