Novel & Cerita เทพโอสถผงาดโลกา

อดีตราชามังกรเตือน “อะไรนะ!” เย่เทียนหยู่ตกใจมาก ชิงหลงเป็นที่รู้จักกันดีว่าเป็นจอมยุทธ์อันดับหนึ่งของโลกมาโดยตลอดไม่ใช่หรือ เขาไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ: “อาจารย์ ไหนว่าชิงหลงเป็นจอมยุทธ์อันดับหนึ่งของโลกไม่ใช่เหรอครับ”

“พ่อๆ คุณอัฐเขาลืมตังค์ทอนหรือเปล่า หนูเห็นเขาวางแบงค์พันไว้บนโต๊ะแล้วก็ลุกออกไปเลยอะ” “หึ! สงสัยคงจะลืมนั่นแหละ พรุ่งนี้พ่อว่าจะหยุดไปนั่งฟังพระท่านเทศน์ที่วัดสักวันด้วยสิ งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้แกก็เอามาให้เขาหน่อยละกันไปๆ เก็บของทำความสะอาดจะได้กลับบ้าน” ชโลธรมองแบงค์พันในมือก่อนจะแค่นยิ้มออกมา ‘ร้ายไม่เบานะคุณอรรถกรณ์’

ารถสู่สวรรค์ชั้น จาตุมหาราชิกาได้สำเร็จจากนั้น She กลับมาหาฉันด้วยข้ออ้างว่าตอบแทนบุญคุณแท้จริงต้องการมาสร้างบุญบารมีจนสามารถเลื่อนขึ้นสู่สวรรค์ดาวดึงส์ มียศตำแหน่งใหม่คือ อัครเทพเพ็ญประภา แต่ฉันต้องมาอยู่จังหวัดที่ไกลที่สุดอย่าง นครพนม จวบจนวันนี้ก็จะครบหนึ่งปี ต ามคำขอที่ฉันได้จุดธูปบอกปู่ศรีสัตตนาคราช “พี่สุ กลับกันเถอะแพรวหิวข้าวแล้ว”

อบตัวเธอเท่านั้น ปัทมาภรณ์สวมชุดของวันนี้ที่มีเสื้อสีขาว กระโปรงยีน เธอนึกสนุกขึ้นมาจึงเอามือแกว่งไปที่เมฆหมอกเหล่านั้นราวกับเด็กน้อย แต่จู่ ๆ เมฆหมอกสีขาวที่เคยหมุนไปมาช้าๆ ให้เธอเล่น ก็กลับกลายเป็นพายุลูกใหญ่ที่พัดเข้าหาเธออย่างรุนแรง ลมพายุพัดจนเธอเ ซถลาล้มลง ฝุ่นตลบอบอวนไปหมด พอลมพายุสงบ ภายในฝุ่นควันกลับปรากฏภาพเงาจางๆของชายคนหนึ่ง “พี่ยุทธ” เสียงอุทานเบาๆ ออกจากปากหญิงสาว

วันนี้นายหัวปฐวีแต่งตัวหล่อเป็นพิเศษเพราะแขกผู้ใหญ่มากันเยอะก็ต้องเนี๊ยบกันหน่อย ไม่ต้องถึงกับใส่สูทผูกไทหรอก แค่ให้ดูดีประมาณหนึ่งก็พอ ก็คนมันหล่ออยู่แล้ว ใส่อะไรก็ดูดีไปหมด นายชวน นางนิตยาและนิ๊กกี้ เดินทางมาถึงยังสถานที่จัดงานเลี้ยง เฒ่าแก่เขียวเดินออก มาต้อนรับถึงรถ "สวัสดีครับเฒ่าแก่เขียว"

ตอนที่ 19 เลอ บลองก้า (ส่วนที่ 2) กิรณามองป้ายโรงแรมขนาดใหญ่ 'เลอ บลองก้า' ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าอย่างตื่นเต้น ที่นี่ยิ่งใหญ่จริง ๆ “เลอ บลองก้าเหรอคะ ใครตั้งชื่อคะนี่” เสียงหวาน ๆ ถามอย่างใคร่รู้ กาสิโนสีขาวหรือ คนตั้งชื่อเหมือนประชดประชันเพราะชื่อย้อนแย้งกับสถานที่ยิ่งนัก

คนตัวสูงที่เปลือยครึ่งท่อนบนตัดพ้อ เมื่อนางทำหน้าตาไร้เดียง ไม่รู้เรื่องรู้ราว ‘ใครให้เจ้ากดลำท่อนสวรรค์ของข้ามาเต็มแรงเช่นนี้กันเล่า เจ้าอยากให้มันมุดเข้ากลีบบุปผาใช่หรือไม่’

น้ำเสียงเรียบเรื่อยเอ่ย แม้แววตาคมจะฉายแวววาวโรจน์อยู่ภายในก็ตามที “ให้มันจริงเถอะ มึงรู้ใช่ไหมว่าถ้าไอ้ภพมันสร้างรีสอร์ตครบวงจรแถมด้วยช็อปปิงมอลล์ได้จริงเนี่ย โครงการของเราจะถูกจับโยนใส่โลง แถมตอกตะปูปิดฝาด้วย!” ภาสกรบ่นเสียงขุ่น

เพ่ยเพ่ยชูนิ้วโป้งชื่มชมเขา "ข้าซื้อที่นี่ไว้พร้อมๆ กับหอหมื่นบุปผา แล้วก็รีโนเวทเพิ่มเติมนิดหน่อย" "เจ้าอย่าบอกนะว่าหอหมื่นบุปผานั่นเป็นของเจ้า!"

ปึก ปึก ปึก ขณะที่เควิลตั้งหน้ามอบบทลงโทษแสนดิบเถื่อนให้คนตัวเล็กจดจำ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังระงมเคล้าเสียงหอบหายใจหนัก ๆ ของเขา แรงกระแทกรุนแรงทำเอาเตียงนอนอันแข็งแรงสั่นไหว "ร้องออกมายาหยี" มือหนายื่นไปบีบปลายคางมนจนริมฝีปากที่เม้มแน่นเผยอออกจากกัน แววตาวาว� �รจน์จับจ้องดวงหน้าเรียวที่กำลังบิดเบ้เพราะฤทธิ์ความเจ็บเขม็ง "แล้วก็ลืมตามามองหน้าฉัน คนที่มีสิทธิ์ในตัวเธอคนเดียว"