เมียหมอพิษจ้า กลับบ้านกับ อ๋องเถอะ Novels & Stories

เขาและหมอฉินกลับมาที่จวนอีกครั้งในตอนดึก ลี่อินเอาเฟยซีเข้านอนแล้วเมื่อท่านอ๋องมาถึงจวน เขาค่อยๆเปิดประตูเข้าไปในห้องนอน ซึ่งตอนนี้มีลี่อินนอนกับเฟยซีอยู่ เป็นภาพที่เขามองแล้วอดยิ้มออกมาไม่ได้ เขาไม่คิดว่าจะได้มีวันนี้ วันที่ได้อยู่กับนางอีกครั้ง แต่ตอนนี้เรื่องที่ สำคัญรออยู่ตรงหน้า เขาต้องรีบจัดการก่อนที่ปัญหานี้จะนำภัยมาให้ครอบครัวของเขา ท่านอ๋องก้มลงหอมแก้มลี่อินอย่างเบามือ นางตกใจตื่นและหันไปมองเขา “ท่านพี่ กลับมาแล้วหรือเพคะ อาจารย์ละเพคะ”

“เดี๋ยวกูพาไปเอง มึงกลับไปซะ!!” “กูจะเอาเมียกูกลับ” “ถ้ากูปล่อยให้ตัวเล็กกลับไปกับมึง มึงมั่นใจแค่ไหนว่ามึงจะไม่ทำร้าย เมียกู” พี่หมอพูดเน้นคำว่าเมีย

อี้เหลียวก้าวตามจิงเชียวไปติดๆ “คุณหนูเจ้าขา ท่านอ๋องคือสามี และท่านอ๋องก็ดีกับคุณหนูไม่น้อยหากที่ผ่านมาไม่ได้ท่านอ๋องพ่อกับแม่ของคุณหนูจะต้องตกเป็นทาสของคุณหนูรองตลอดไปเพราะต้องอาศัยยาถอนพิษจากนาง” “อี้เหลียวพูดมาตรงๆ”

เหนียนซื่อที่เดินมาถึงหน้าประตูทางเข้าห้องนอนของจ้าวซื่อ ได้ยินประโยคนี้เข้าพอดี นางจึงหันกลับไปมองสาวรับใช้ ที่เคยอยู่ข้างกายของแม่นมโจว ก็เห็นว่าอีกฝ่ายยังดูปกติ นางจึงสั่งให้แม่นมโจว ไปจัดการถามอีกฝ่าย ว่าทำลายหลักฐานไปแล้วหรือยัง ส่วนตัวนางก็แสร้งตีหน้าเศร้า เ ปิดประตูเดินเข้าไปข้างในห้องนอน “ถูกพิษ!! นี่จะเป็นไปได้อย่างไรกัน ท่านหมอได้กล่าวหรือไม่ ว่าพิษมาจากสิ่งใด” หลี่ต้าถงอุทานออกมา ก่อนที่จะเอ่ยถามบุตรสาว ด้วยน้ำเสียงไม่อยากเชื่อ ในสิ่งที่ตนได้ยิน

แก้วใสเอ่ย “เพิ่งกลับมา ไหนหมอขอดูหน่อยซิครับ” หมอหนุ่มค่อยๆประคองเมียสาวให้ลุกขึ้นมากอดไส้แนบอก ไอร้อนจากร่างกายของเธอแผ่ซ่านมาจนทำให้เขารู้สึกได้

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วกูกับเมียกลับบ้านก่อนนะ ฝากมึงดูแลด้วยกูไว้ใจมึงที่สุดนะ” “เออๆ ต่อให้มึงไม่ฝากกูดูแลกูก็ต้องดูแลอยู่แล้ว เพราะกูเป็นหมอหน้าที่ของกูก็คือรักษาคน ส่วนมึงก็กลับบ้านกันดีๆ นะ” “อืมไปล่ะ”

ออแกนหันไปมองเขาอย่างอาฆาตราวกับจะบอกว่า (กลับบ้านไปโดนดีแน่หมอ) "ออ แค่แม่รู้จักกัน โธ่ เป็นตุเป็นตะว่า...เฮ้ออ" "แล้วฝั่งคุณพลอยล่ะครับ"

*** รุ่งเช้า พี่หมีตื่นนอนมาพบว่าตนเองยังไม่ตาย เค้าตกอยู่ในอ้อมกอดเหล่าตัวเมีย บางคนถึงขั้นใช้เท้าพาดคอเค้าไว้ หันหัวไปกันคนละทิศคนละทาง “…” แม้เรี่ยวแรงจะยังไม่กลับมาทั้งหมด แต่พี่หมีรู้สึกได้ว่ามือเท้าไม่ชาด้านแล้ว เค้ามิทราบไฉนจึงเป็นเช่นนี้ ที่ผ่านมายังไม่เคยมีผู้ใดรอดจากพ ิษกบภูเขาได้ ดังนั้นจึงพกพาความยินดีออกจากถ้ำ เดินไปยังหมูบ้านเพื่อประกาศตัวว่าข้ากลับมาแล้ว!

โชติกากลับมาถึงบ้าน เพราะมารดาส่งข้อความไปบอก และเธอก็มาได้เวลาประจวบเหมาะพอดี หญิงสาวที่ทุกคนในบ้านต่างก็รักและตามใจมาตลอด หันไปทางต้นเสียง “พี่นุ่ม”

"ฉันจะพากลับบ้าน" "ไม่อยากกลับอ่าาา" "กลับบ้าน!!" "ม่ายยย" "จะกลับดีๆหรืออยากจะเจ็บตัวก่อนวะ!!!"