เมียหมอพิษจ้า กลับบ้านกับ อ๋องเถอะ Novels & Stories

“ดูเรื่องนี้อีกแล้ว” หมอไธม์จุ๊บเหม่งเมียรักหลาย ๆ ครั้ง ทำงานกลับบ้านมาได้กลิ่นเมียแล้วหายเหนื่อย

เซียวจิ้งทอดมองรัชทายาท ใบหน้าเยี่ยงนี้ของเซียวหยางทำให้คนเป็นพระบิดารู้เลยว่า รัชทายาทกำลังกังวล "หมอเยียนคือชายาเวยอ๋อง พวกเขากลับไปถึงแคว้นต้าโจวเมื่อไร พวกเขาจะหย่ากัน ข้าชอบหมอเยียน"

"อะไรกันเย่รั่ว ไป๋ม่อก็บอกแล้วว่าไม่ได้ทำอะไรเธอเลย และเสี่ยวเหยาก็ก้มหน้าก้มตากินขนมไม่ได้เห็นอะไรทั้งนั้น เธอยังจะกล่าวหาคนอื่นอีกเหรอ เสี่ยวเหยาดีกับเธอมาตลอด เธอคิดแบบนี้กับน้องสาวตัวเองได้ยังไงกัน แย่จริง ๆ นี่ละนะ เขาถึงบอกว่าพี่น้องต่างสายเลือดอย่างไรก็ไม่มีวันจ ริงใจต่อกัน พวกพี่น่ะเก็บลูกงูพิษมาเลี้ยงยังไม่รู้ตัวอีกเหรอพี่สะใภ้" "คุณ! พอเถอะน่า" คุณอาไป๋รีบปรามภรรยาตน บรรยากาศในบ้านเริ่มไม่สู้ดีนัก คุณอาไป๋จึงขอตัวพาภรรยาและลูกชายของตนกลับบ้านไป เมื่อคนจากไปแล้ว คุณนายไป๋ก็เอ่ยถามไป๋เย่รั่วทันที

ด้านหน้าเรือน สวี่อ๋องผู้รั้งตำแหน่งแม่ทัพ เพิ่งกลับมาถึงบ้านได้เพียงไม่กี่ชั่วยาม ก็ต้องมีเรื่องให้เขานั่งไม่ติด เมื่อมีคนนำสิ่งของบางอย่างมามอบให้ แต่เมื่อก้าวมาเห็นเรือนของภรรยา เขาเหมือนถูกตีซ้ำเข้าที่กลางแสกหน้าก็มิปาน “นี่มันหมายความว่าอย่างไร!” พ่อบ้านเจาถึงกับตัวสั่นง ันงก เขาไม่คิดว่าพระชายาจะอาจหาญขายปิ่นพระราชทาน ซึ่งท่านอ๋องเป็นผู้ปักให้พระชายาในวันแต่งงานด้วยมือตนเอง

สมายด์ถามย้ำกลับไปด้วยสีหน้าและแววตามีความดีใจอยู่ไม่น้อย "จริงครับ" หมอบอกพลางยิ้มให้กับหญิงสาวที่กำลังยิ้มดีใจอยู่ตรงหน้า "วันนี้หนูพาแม่กลับบ้านได้เลยใช่ไหมคะคุณหมอ"

อย่างหมอน้ำฟ้าคอยดูแล นะมองคุณหมอสาวที่กำลังจัดยาเตรียมตัวจะกลับไปที่ไร่พราวฟ้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก เขาขยับกายลุกขึ้นนั่งแล้วคว้าชายเสื้อหมอน้ำฟ้าไว้เบาๆ "หมอครับ... ผมอยากกลับบ้าน บ้านของเรา... บ้านหมอ" นะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ้อนแกมบังคับ "ที่นี่ไม่ใช่บ้านเรา พี่ นอนที่นี่พี่คงนอนไม่หลับ... ถ้าไม่มีหมออยู่ข้างๆ"

"แต่พ่อกับแม่..." "เธออยากกลับไปอีกเหรอ" "ค่ะ นั่นคือบ้านของเปีย อีกอย่างถึงคุณหมอจะให้เปียอยู่ที่นี่ แต่เปียคงอยู่ได้ไม่นานหรอกค่ะ ไงเปียก็ต้องกลับไปอยู่ในที่ของเปีย"

“เฮียจะกลับมาอยู่ที่นี่เหรอคะ” “เอ้า เรากลับมาคืนดีกันแล้วพี่ก็ต้องกลับมาอยู่กับเมียสิ แล้วนี่ก็บ้านของเรานะ”

หวงเฉิงอู๋ประสานมือ หันหลังหลับไปพยุง อ้ายฉิงที่นอน หลับใหลไปด้วยอาการอ่อนเพลียและเจ็บปวดในช่องท้อง “อ้ายฉิงเรากำลังจะกลับบ้าน ข้าจะพาเจ้ากลับไปที่บ้านเพื่อหายาถอนพิษ ท่านพ่อของเจ้าใต้เท้าเหว่ยจะต้องมียาถอนพิษอย่างแน่นอน”

นางจงใจหยุดเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อ “เพราะถึงอย่างไร พิษในตัวท่านอ๋องเพิ่งถูกขับไป หากยังเหลือค้างอยู่ ข้าจะได้ช่วยรักษาทันเวลา” เยี่ยเป่ยเฉิงกล่าวตอบ “ไม่จำเป็น อีกไม่นานเสิ่นป๋อเหลียงจะกลับมาแล้ว ถึงตอนนั้น เขาจะรักษาให้ข้าต่อเอง ไม่ต้องรบกวนเจ้าอีก”