เมื่อนางร้ายพยศรัก Novelas e Histórias

หลิงเยว่ครางกระสันออกมาแผ่วเบา ร่างกายเกร็งกระตุกเป็นจังหวะพร้อมกับความอุ่นซ่านที่อาบชโลมอยู่ภายใน “อื้อ… ท่านอ๋อง อ่าา…” พยัคฆ์ร้ายที่ซอยสะโพกเข้าใส่รัวเร็ว ก็เริ่มส่งเสียงคำรามลั่นเมื่อความอัดอั้นถึงฝั่งฝันอย่างที่ตนต้องการ ก่อนจะปลดปล่อยทุกหยาดหยดและความรักที่มี เข้าสู่ร่างของนางจนหมดสิ้น

พานเยี่ยนซินไม่อยากตอบแต่ก็ตอบไปแล้วอย่างลืมตัว เพราะทุกครั้งที่ถูกถามนางก็จะตอบเช่นนี้ พานห้า พานห้า พานห้า... นางร้ายพานห้า... ถูกต้อง! เพราะสรรพนามของนางร้ายเรื่องนี้ที่ผู้คนมักจะใช้เรียกนางลับหลัง ช่างแอบตลกนิด ๆ เฮ่อหยวนฮวาที่อ่านนิยายมาแล้วหลายร้อยเรื่องจึงจำได้ในทันท ี

ท่านเทพชะตาข้าจะไม่เป็นนางร้ายในนิยายพวกท่านอีกแล้ว ผ่านมาหนึ่งชีวิตข้าไม่โง่งมที่จะวิ่งตามความรักที่เทิดทูนอยู่ฝ่ายเดียว ชาตินี้ข้าจะเป็นเพียงตัวประกอบร้าย ๆ เท่านั้น หากไม่เพราะยามวิญญาณหลุดลอยถูกดูดไปยังตำหนักของผู้กุมชะตาฟ้าดินของผู้คน ไปได้มองเห็นภาพชายชราสอ งคนถกเถียงกัน สิ่งที่ได้ยินล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องราวของตัวนาง เป็นจุดจบของนางที่พวกเขาถกเถียงกัน ทำให้นางได้รู้ความจริงว่าตนเองเป็นเพียงตัวร้าย เป็นอุปสรรคความรักของผู้อื่น

มือเล็กขยุ้มกลุ้มผมแน่นเธอเผลอแอ่นสะโพกเข้าหานิ้วร้อนอย่างลืมตัวเมื่อเธอเสร็จสมด้วยนิ้วร้อน “รู้สึกดีไหม” พายุเงยหน้าเอ่ยถามทันทีด้วยรอยยิ้มร้าย เขาที่เห็นใบหน้าสวยแดงซ่านซุ่มไปด้วยเหงื่อตาปรือเบลอ ยิ่งทำให้หัวใจแกร่งกระตุกสั่นไหวระรัว เธอน่ารัก และดูเซ็กซี่มา กในสายตาเขาในตอนนี้

“นางปีศาจร่านราคะ เจ้ายั่วยวนข้ากับฉินอ๋อง พอไม่สำเร็จก็มาทอดกายให้ชายผมขาวอัปลักษณ์ผู้นี้เชยชมสินะ” ถางซือเซียนกำหมัดแน่น ตนไม่เคยร้องขอให้ผู้ใดมาใกล้ชิด อีกทั้งไม่เคยคิดล่อลวงบุรุษ คนเลวผู้นี้รังแกนางแล้วไม่ยอมรามือ เที่ยวก่นด่าให้ผู้คนเข้าใจผิดอยู่ร่ำไป ตนเป็น สตรีอย่างไรก็เสียหาย หยาดน้ำตาใสๆ จึงไหลพรากรดแก้มสีชมพู ยามนี้นางอยากจะปลิดชีพหนีความอับอายไปเสียเลย

ที่ห้องพัก อินทิราเดินออกจากห้องน้ำไปยืนที่หน้ากระจกบานใหญ่ตรงมุมแต่งตัว ปลดผ้าเช็ดตัวออกจากร่าง สำรวจร่างกายได้สัดส่วนของตัวเองอย่างถ้วนถี่ โดยเฉพาะรอยช้ำสีแดงคล้ำเป็นจ้ำ ๆ ที่ลำคอ นึกถึงคนทำที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงเมื่อตอนที่ลุกจากมา นึกถึงบทรักหลากลีลาที่เขาเ พียรมอบให้ มันทำให้เธอขนลุกซู่ด้วยความซาบซ่าน และนึกเคืองตัวเองที่เผลอไผลไปกับมัน

นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจ “เมื่อก่อนข้าเข้าข้างเจ้าเพราะข้าคิดว่าเจ้าคือสตรีที่น่าสงสาร แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าเจ้าคือปีศาจจิ้งจอกที่ซ่อนอยู่ในคราบของเทพธิดา” “ลี่ย่า...” กัวจิ้งอียืนอึ้ง นางไม่คิดว่าโจวลี่ย่าจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้

กที่กำจัดสตรีร้ายกาจอย่างนางออกไปจากชีวิตได้สมใจ เขากลับรู้สึกไม่พอใจอย่างบอกไม่ถูก แววตาที่นางมองผ่านเขาไปราวกับเขาเป็นเพียงก้อนหินริมทางนั้นมันเสียดแทงใจเขาอย่างรุนแรง ชาติก่อนนางรักเขาปานจะกลืนกิน แต่วันนี้นางกลับเลือกแต่งให้บุรุษที่โหดเหี้ยมที่สุดเพียงเพื่อจะได้ไม่ต้องข ้องเกี่ยวกับเขา

และพยัคฆ์ทำตามที่แพรชมพูไม่คาดคิดว่าอดีตเสือร้ายเพลย์บอยชอบหยิ่งในศักดิ์ศรีลูกผู้ชายตัวเองกลับต้องมาพ่ายแพ้ผู้หญิงตัวเล็กๆ จังหวะที่ร่างคนท้องอุ้ยอ้ายกำลังหมุนตัว เขาคุกเข่าเข้ามาเกาะขาเรียวบอบบาง ตามติดไม่ห่าง เสือร้ายลิ้นลายยอมศิโรราบให้เธอ

“ฉวยเต็บฉิบเยยเนอะน้าแคง” “ฉวยเดิงงี้” เพลินเภรีโชว์ลีลาการเดินราวกับนางแบบ ความดีดเด้งกับความตุ้ยนุ้ยลงตัวกลายเป็นความน่ารัก