เมื่อนางร้ายพยศรัก Novelas e Histórias

‘ในเมื่อท่านจะใช้แผนร้ายพยศข้า เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไร้ปรานีก็แล้วกัน’ พริบตานั้นเอง ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววเดือดดาลพลันสั่นระริก ไม่ถึงอึดใจหยาดน้ำตาใส ๆ ก็รินไหลอาบแก้มเนียนราวกับทำนบแตก นางสะอึกสะอื้นจนตัวโยนก่อนจะทรุดกายลงนั่งกอดเข่าข้างโต๊ะสมุนไพร ท่าทาง

ท่านเทพชะตาข้าจะไม่เป็นนางร้ายในนิยายพวกท่านอีกแล้ว ผ่านมาหนึ่งชีวิตข้าไม่โง่งมที่จะวิ่งตามความรักที่เทิดทูนอยู่ฝ่ายเดียว ชาตินี้ข้าจะเป็นเพียงตัวประกอบร้าย ๆ เท่านั้น หากไม่เพราะยามวิญญาณหลุดลอยถูกดูดไปยังตำหนักของผู้กุมชะตาฟ้าดินของผู้คน ไปได้มองเห็นภาพชายชราสอ งคนถกเถียงกัน สิ่งที่ได้ยินล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องราวของตัวนาง เป็นจุดจบของนางที่พวกเขาถกเถียงกัน ทำให้นางได้รู้ความจริงว่าตนเองเป็นเพียงตัวร้าย เป็นอุปสรรคความรักของผู้อื่น

“แต่งไปเถอะ รวยอย่างคุณ ถ้าแต่งไปแล้วไม่พอใจ จะแต่งใหม่เมื่อไหร่ก็ได้ หรือว่าอยากมีเมียเพิ่มก็ไม่เป็นปัญหา มีสาวๆ อีกเยอะแยะ ไม่เห็นต้องกังวลอะไรเลย” แต่พนาไม่เห็นด้วย “ระวังนะ ผู้หญิงน่ะร้ายยิ่งกว่าอสรพิษเสียอีก” “เอาประสบการณ์ของตัวเองมาพูด”

มือเล็กขยุ้มกลุ้มผมแน่นเธอเผลอแอ่นสะโพกเข้าหานิ้วร้อนอย่างลืมตัวเมื่อเธอเสร็จสมด้วยนิ้วร้อน “รู้สึกดีไหม” พายุเงยหน้าเอ่ยถามทันทีด้วยรอยยิ้มร้าย เขาที่เห็นใบหน้าสวยแดงซ่านซุ่มไปด้วยเหงื่อตาปรือเบลอ ยิ่งทำให้หัวใจแกร่งกระตุกสั่นไหวระรัว เธอน่ารัก และดูเซ็กซี่มา กในสายตาเขาในตอนนี้

เมื่อก่อนตอนที่คบหากันเป็นแฟนยังพอจะทำเนา แต่ไม่คิดว่าพิชยะจะหน้ามืดตาบอดถึงขั้นลงหลักปักฐานกับผู้หญิงอย่างรสสรา ตอนที่พิชยะพารสสรามาแนะนำในฐานะคนรัก คุณเพ็ญพิชย์ก็ยังไม่ได้ว่าอะไร เพราะเห็นว่ารสสราเป็นผู้หญิงที่หน้าตาสะสวยแถมยังอนาคตไกล ฐานะทางบ้านก็เทียบเท่าก ัน ถ้าพิชยะคบกับรสสราคงมีแต่จะสนับสนุนเกื้อกูลกันในวันข้างหน้า

“นางปีศาจร่านราคะ เจ้ายั่วยวนข้ากับฉินอ๋อง พอไม่สำเร็จก็มาทอดกายให้ชายผมขาวอัปลักษณ์ผู้นี้เชยชมสินะ” ถางซือเซียนกำหมัดแน่น ตนไม่เคยร้องขอให้ผู้ใดมาใกล้ชิด อีกทั้งไม่เคยคิดล่อลวงบุรุษ คนเลวผู้นี้รังแกนางแล้วไม่ยอมรามือ เที่ยวก่นด่าให้ผู้คนเข้าใจผิดอยู่ร่ำไป ตนเป็น สตรีอย่างไรก็เสียหาย หยาดน้ำตาใสๆ จึงไหลพรากรดแก้มสีชมพู ยามนี้นางอยากจะปลิดชีพหนีความอับอายไปเสียเลย

เมื่อมองเห็นแผ่นหลังขาวผุดผาดของสตรีนางหนึ่งที่กำลังขยับเสื้อในตัวสวยให้เข้าที่ เพียงแค่เห็นด้านหลังเขาก็นึกไปถึงอินทิราทันที นางแบบคนนี้กับเธอคนนั้นช่างเหมือนกันราวกับแกะ รูปร่าง ทรงผม สีผิว.. เขารีบดึงสติให้กลับมาอยู่กับความเป็นจริงตรงหน้า ไม่ยอมให้หญิงร้ายคนนั้นมา มีอำนาจกับความคิดของตน

นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจ “เมื่อก่อนข้าเข้าข้างเจ้าเพราะข้าคิดว่าเจ้าคือสตรีที่น่าสงสาร แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าเจ้าคือปีศาจจิ้งจอกที่ซ่อนอยู่ในคราบของเทพธิดา” “ลี่ย่า...” กัวจิ้งอียืนอึ้ง นางไม่คิดว่าโจวลี่ย่าจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้

แพรชมพูพยายามแกะข้อมือหลุดพ้นจากพันธนาการของคนสร่างเมาเพิ่งรู้ตัวเข้าห้องผิดปลุกปล้ำ เธอเจ็บจริง ซ้ำร้ายเขายังออกแรงบีบกระชับจนเกิดเป็นรอยแดง คนอะไรใจร้าย ไม่ถนอมร่างกายเธอเลย “เธอจะยังไปไหนไม่ได้ ขืนพ่อแม่ฉันรู้ ฉันตายแน่!” “แพรไม่ได้คิดหนีไปไหนเสียหน่อย หรือว่าพี่เส ือชอบเรา...”

‘เวลาหลับก็ดูไม่มีพิษภัยอะไรเหมือนกันนะ แต่เวลาร้ายนี่สิ ดุยิ่งกว่าผี’ เธอได้แต่นึกในใจก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ มือเรียวสวยเอื้อมไปหยิบผ้าห่มขึ้นมาก่อนจะลุกเดินไปห่มให้เขาอย่างเบามือ แต่ในระหว่างที่เธอกำลังจะเอี้ยวตัวเพื่อหันหลังกลับขึ้นไปนอนบนเตียง ทันใดนั้นมือหนา ของเขาก็คว้าหมับที่เอวบางส่งผลให้ร่างของเธอล้มลงมานั่งบนตักแกร่งของเขา!! หมั่บ!!