เมื่อนางร้ายพยศรัก Novelas e Histórias

อู้ยยยยย ต้องดาวครางไม่หยุด ร่างกายเธอเคลื่อนไหวไปมาตามแรงกระแทกของร่างกำยำที่คร่อมอยู่ด้านบน เรียวขาเรียวเล็กขยับเปิดกว้างขึ้นให้ร่องสาวดูดกลืนตอดรัดแท่งเนื้อแข็งขืนนั้นอย่างมาก “ที่รัก” เสียงครางหอบพร่าของไบรอัลดังออกมา นานเหลือเกินที่ไม่ได้ยินสรรพนามนี้

พิเศษ บุปผาพยศรัก หญิงสาวในชุดสีแดงเย้ายวนวิ่งลงมาจากหอสราญใจ มือข้างหนึ่งที่กำกริชแน่นยังเปื้อนเลือด คนเดินผ่านต่างหลบทางให้นาง นางทำสำเร็จแล้ว นางควรจะดีใจมิใช่หรือที่แก้แค้นให้พี่ชายของนางได้ แต่ทำไมนางเจ็บปวดหัวใจถึงเพียงนี้ นางวิ่งอย่างไร้จุดหมาย แต่พอเ ท้าพ้นหอสราญใจได้ไม่กี่ก้าว หญิงสาวก็รู้สึกว่าร่างของตนถูกรวบกอดจากด้านหลัง รวดเร็วเสียจนนางไม่ทันมองว่าเป็นผู้ใด ร่างของนางก็ถูกอุ้มโดยบุรุษที่สวมหน้ากากอสูร “ปล่อยนะ!” หญิงสาวหวีดร้อง แต่เพียงครู่เดียวนางก็ถูกจี้สกัดจุดให้หลับไป

เยี่ยนหยางจงไม่ตอบ เอาแต่จดจ้องร่างอรชรที่สะท้อนแสงจันทราสีเงินยวงด้วยแววตาหลงใหล สำหรับเขาแล้วนางช่างงดงามและเย้ายวนยิ่ง แม้ไม่ต้องดื่มยาบำรุงกำลังบ้า ๆ นั่นก็สามารถเคี่ยวกรำนางได้จนรุ่งสาง แต่ผู้อื่นกลับลองดี จึงตั้งใจว่าคืนนี้จะรักนางจนกว่าจะสลบไสลกันไปข้างหนึ่ง ความคิ

ซอล หรือ ศิรินันท์ วัลพิทักษ์วงศ์ษา นางเอกแนวหน้าของเมืองไทยที่ได้รับบทพลอยนางเอกของเรื่องพิษรักร้ายในเวลานี้ เดินมาขอโทษนางร้ายในเรื่องอย่าง ริน หรือ รินดา เวียงผาสุข นางร้ายของเรื่อง ที่ได้รับฉายานางร้ายหน้าสวยด้วยความเกรงใจ ส่วนคนที่ถูกขอโทษแบบรินก็ได้แต่ถอนหายใจยา ว เธอไม่ชอบผู้หญิงตรงหน้าเลยจริง ๆ ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะดีแสนดีก็ตาม

หญิงสาวร้องครวญคราง “ร่านดีจังเลยณิ‍ชา” ช‍ย‍น‍ต์ดึงรั้งแขนทั้งสองข้างของผู้หญิงที่อยู่ในอาณัติของตัวเองเอาไว้ก่อนพาเธอเดินกดกระแทกขึ้นบันไดไปทีละก้าวเพื่อไปที่ห้องของตัวเองอย่างช้า ๆ

้มีพระคุณนางก็ยังไม่วางใจ ประการที่สอง ท่าทางใสซื่อของเย่ซานหลางนางรู้สึกเห็นใจเขานักถ้าคนกำลังป่วยถูกหักหาญจิตใจก็อาจทำร้ายความรู้สึกจนกลายเป็นประสาท ประการสุดท้ายนางอยากเอาคืนเขาบ้าง มิใช่ว่านางอยากกลั่นแกล้งเขาเพื่อความสนุก นางก็แค่อยากเห็นอีกมุมของหานเซีย นอ๋อง ขอเดิมพันหน่อยว่าถ้าเขาเป็นสามี จะดูแลภรรยาได้ดีเพียงใด

มันร้ายสุด ยศชัย : ดูแลตัวเองให้ดี ถ้าเธอไม่ทำตามข้อตกลง เรื่องนี้…ก็ไม่เกี่ยวกับฉัน ม่านตะวัน : ที่ผ่านมา...ม่านไม่เคยคาดหวังในความรักของคุณอยู่แล้ว พระเอก : ยศชัย เนตรวรชัย ผู้ชายที่ภายนอกดูแข็งแกร่ง แต่ภายในเปราะบางจนน่าตกใจ

แต่ก่อนจะไปไพรพายก็ยังหันไปมองกลุ่มชายฉกรรจ์เหล่านั้นอย่างโปรยเสน่ห์ ทำให้พวกเขาที่แม้ว่าจะมองไม่เห็นหน้าเธอแต่กลับรู้สึกหวั่นไหวอย่างรุนแรง “มึงนี่มัน” “เกิดมางามแต่ไร้ซึ่งเสน่ห์ถือว่าเสียชาติเกิด” ไพรพายที่ทิ้งตัวลงนั่งยังโขดหินบริเวณด้านหลังหมู่บ้านภายในป่าที่เ งียบสงบ เอ่ยบอกพร้อมกับยกขาตวัดขึ้นไพล่กันจนชายผ้านุ่งแหวกกว้างแล้วเอ่ยพูดอย่างมีจริตจะก้าน ทำให้ลัลนาที่ได้ยินถึงกับสะอึกและนึกถึงใครคนนั้นที่พูดคำเดียวกันนี้กับเธอ

ในอดีตนางเป็นอย่างไรน่ะเหรอ หึ นางเป็นสตรีร้ายกาจที่หลงบุรุษผู้หนึ่งมากเกินไป ยามหลงใหลในรัก สตรีแสนงดงามก็กลายร่างเป็นปีศาจได้โดยไม่ทันตั้งตัว เมื่อยืนเทียบเคียงกับแม่ดอกบัวขาวแสนงาม นางยิ่งดูร้ายกาจเพิ่มขึ้น พิษรักในอดีตนางยังคงจดจำได้ติดตราตรึงใจ…

นางคือหญิงสาวจากยุคศตวรรษที่ 21 อ่านนิยายยุคจีนโบราณอยู่ดีดี หลับตาตื่นมาอีกทีก็เกิดในร่างของนางร้ายในนิยายอย่างสวี่เหวินหรง ช่วงหลังจากแต่งกับพระเอกในนิยายอย่างฉินเย่าหานเสียแล้ว นางร้ายผู้นี้มีบทบาทหลักคือเป็นอุปสรรคให้พระ-นางในนิยายเผชิญและฝ่าฟันจนรักกันในที่สุ ด ส่วนผู้เป็นนางร้ายก็จบด้วยความตายในช่วงเกือบท้ายเรื่องด้วยน้ำมือผู้เป็นสามีนั่นเอง