เมื่อนางร้ายพยศรัก Novelas e Histórias

ตัวข้าเป็นเพียงนางร้ายในนิยาย [บทที่1.ข้าเป็นเพียงนางร้ายในนิยาย] “เฟยหลิง เมื่อเจ้าไม่คิดที่จะหยุดรังแกสตรีที่ข้ารัก เยี่ยงนั้นความตายนี้ก็สมควรแล้วที่เจ้าจะต้องรับเอาไปเสีย”

‘ในเมื่อท่านจะใช้แผนร้ายพยศข้า เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไร้ปรานีก็แล้วกัน’ พริบตานั้นเอง ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววเดือดดาลพลันสั่นระริก ไม่ถึงอึดใจหยาดน้ำตาใส ๆ ก็รินไหลอาบแก้มเนียนราวกับทำนบแตก นางสะอึกสะอื้นจนตัวโยนก่อนจะทรุดกายลงนั่งกอดเข่าข้างโต๊ะสมุนไพร ท่าทาง

‘เวลาหลับก็ดูไม่มีพิษภัยอะไรเหมือนกันนะ แต่เวลาร้ายนี่สิ ดุยิ่งกว่าผี’ เธอได้แต่นึกในใจก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ มือเรียวสวยเอื้อมไปหยิบผ้าห่มขึ้นมาก่อนจะลุกเดินไปห่มให้เขาอย่างเบามือ แต่ในระหว่างที่เธอกำลังจะเอี้ยวตัวเพื่อหันหลังกลับขึ้นไปนอนบนเตียง ทันใดนั้นมือหนา ของเขาก็คว้าหมับที่เอวบางส่งผลให้ร่างของเธอล้มลงมานั่งบนตักแกร่งของเขา!! หมั่บ!!

“ว่าไงจ๊ะ! นัง...อสรพิษ!” แม้สีหน้ายังคงเกลื่อนด้วยรอยยิ้มละไม แต่ดวงตาเยาะหยันจ้องอีกฝ่ายอย่างดุดันเอาเรื่อง เธอยึดคติที่ว่า เจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนคือควาย แต่เสียใจที่เธอคือแพนด้าไม่ใช่ควาย ฉะนั้นใครดีมาดีตอบ แต่ถ้ามาร้ายคนอย่างภีรดาก็พร้อมจะไฝว้ให้รู้เรื่อง โดยเฉพา ะกับหญิงร้ายชายเลวตรงหน้าที่เคยทรยศหักหลังเธออย่างเจ็บแสบ

มของเธอเมื่อกี้นี้มันทำให้ฉันดูเหมือนนางร้ายโรคจิตในละครน้ำเน่าไม่มีผิด ฉันเรียกหล่อนว่านังแพศยาเพราะหล่อนมาตามตื๊อผู้ชายของฉันไม่ได้หรอกนะ...เพราะพี่เฮ่าชวนเขายังไม่ได้เป็นผู้ชายของฉันอย่างเป็นทางการสักหน่อย!” “จื่อหาน เธอนี่มันกำลังทำให้ฉันสับสนงงงวยไปหมดแล้วนะเนี่ย !”

ชายหนุ่มไหวไหล่ ตวัดปลายเท้าขึ้นยกไขว่กัน ท่าทางยียวนกวนอารมณ์เสียเหลือเกิน หากไม่มีใบบัวร้องขอไว้...พิศตราไม่ได้มานั่งเสนอหน้าอยู่แบบนี้แน่ ผู้หญิงคนนี้ร้ายเกินกว่าที่คิดไว้ แรงริษยาทำให้หล่อนหน้ามืด ตามัว ไม่หวั่นกลัวความผิด แม้เรื่องที่ทำจะเป็นเรื่องร้ายแรง เสี่ยงคุก เส ี่ยงตะราง

“ปอบคือจิตวิญญาณมิจฉาทิฏฐิ และถ้าหากวิญญาณปอบเข้าสิงสู่ผู้ใด มันจะกินตับไตไส้พุงของผู้ที่โดนสิงจนกระทั่งคนผู้นั้นตาย” “แบบนี้นี่เอง” เพิร์ชพยักหน้าเบาๆ อย่างเข้าใจใส่สิ่งที่หญิงชราตรงหน้ากำลังอธิบาย

หลินซูเหยาแบะปากมองบน บทนางร้ายคนนั้นนั่นน่ะบทของนางนะ นางร้ายสบายกว่านางเอกตลอดเรื่อง ขณะนางเอกต้องทนทุกข์ทุกอย่าง แล้วสุดท้ายยังอภัยให้ทุกคนอีก ถ้ามัวแต่ให้อภัยแล้วเมื่อไหร่จะได้เล่นงานคนชั่ว นางร้ายในร่างนางเอกช้อนตาขึ้นมองคู่หมั้นด้วยแววตาเจ็บร้าว หยดน้ำใสห ล่นลงบนพวงแก้มพอดี นี่ถ้าผู้กำกับอยู่ตรงนี้คงปรบมือให้นางหลายทีแล้ว เพราะจังหวะมันได้

คุณทำลายกำแพงของผมแล้ว’ เขาคิดในใจพลางจ้องมองร่างระหงที่แสดงความหยิ่งทะนง ภาพของนางร้ายคลั่งรักที่เขาเคยดูแคลนมลายหายไปสิ้น บัดนี้ตรงหน้าเขาคือ ‘พยัคฆ์สาว’ ที่มีบาดแผลแต่กลับสง่างามและเด็ดเดี่ยวอย่างที่สุด ความรู้สึกแปลกใหม่เริ่มก่อตัวขึ้นในอก มันไม่ใช่แค่ความนับถ

ม่เป็นตัวประกอบในนิยายที่ไม่ได้มีความสำคัญใด ๆ ทั้งสิ้น อันที่จริงรสิตาก็อยากจะใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดาไม่ได้อยากเข้ามายุ่งเกี่ยวกับพวกตัวละครสำคัญ แต่เป็นเพราะเธอได้รับน้ำใจจากท่านหญิงอาริเทียร์นางร้ายของนิยายเรื่องนี้ จึงได้รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนที่เลวร้ายอย่า งที่ใครเขากล่าวหากัน แต่เป็นเพราะสถานการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นต่างหาก ที่ผลักให้ท่านหญิงผู้นี้เข้าสู่หนทางแห่งนางร้าย