Novel & Cerita แก้แค้น

คนงามตอบกลับไปพลางเอนศีรษะทุยแนบลงอ้อมอกกว้างพลางทอดสายตามองตรงไปที่ทะเลหมอกที่แสนงดงาม “ตลอดเวลาที่ข้าใช้ชีวิตโดยไม่มีท่านทำให้ล่วงรู้ว่า แก้แค้นสำเร็จกลับทำให้เจ็บปวดหัวใจนอนร่ำไห้ทุกค่ำคืน แต่เมื่อให้อภัยกลับทำให้ข้ารู้สึกว่าได้ปล่อยวางลงได้ทั้งหมด ไม่ยึดติดก ับความแค้นอีกต่อไปแล้ว”

หญิงสาวพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด ดวงตากร้าวหากแต่คลอครองด้วยน้ำใสๆ ที่จวนเจียนจะร่วงรินออกมาเผยความอ่อนแอข้างในใช่ว่าเธอจะต้องการเงินหรอกนะแต่เธอต้องการอย่างอื่นมากกว่า นั่นคือ การแก้แค้น. “กรี๊ดดด... แม่ ดูสิอีนังน้องสาวของคุณธามนั่นมันกันท่าฉันขนาดไหน ทำอย่างกับว่าเป็น เมียไม่ใช่น้องสาว”

เพราะความทุกข์ที่ได้รับตลอดมายังคงตราตรึงในใจ ยากจะสลัดทิ้งง่ายดายต้องเอาคืนเท่านั้นถึงจะสาสมกับความรู้สึกเคียดแค้น “เฮ้อ” รัตนาไม่รู้จะเกลี้ยกล่อมชายหนุ่มอย่างไรดีอีกคนรั้งจะแก้แค้นให้ได้ เธอแค่อยากให้คิลเลียนปล่อยวางแล้วเริ่มต้นใหม่กับชีวิตใหม่ เลิกจมปลักกับ อดีตแสนเจ็บปวด

ขณะที่หลงเฟยกำลงต่อสู้เพื่อปกป้องบ้านและครอบครัวของเขา เขารู้ว่านี่อาจจะไม่ใช่ศัตรูคนสุดท้ายที่จะมาเก็บหนี้เก่า ในโลกมาเฟีย หนี้บางอย่างไม่เคยจางหายไป และการแก้แค้นคือศิลปะที่ต้องใช้ทั้งความอดทนและความโหดร้าย เกมการแก้แค้นเพิ่งจะเริ่มต้น...

“การแก้แค้นไม่ทำให้อะไรมันดีขึ้นหรอกคุณหนู ทำไปแล้วได้อะไร ยังไงคุณหนูปายก็ไม่มีทางกลับมาหาพวกเราอีกแล้ว เธอไปสบายแล้ว สู้เรารักษาถนอมคนที่ยังมีลมหายใจอยู่ให้มีความสุขไม่ดีกว่าหรือ อีกอย่างหนึ่ง หากคุณหนูปานรู้ว่าพี่ชายทำตัวเกเร แก้แค้นพี่สะใภ้คนโปรดของเธอ รายน ั้นจะงอนเอาได้นา” ป้านวลพยายามหว่านล้อมชายหนุ่ม ผู้ที่ไม่ได้มีจิตใจเลวร้ายสักนิด เพียงแต่ตอนนี้ปัณณธรกำลังตกอยู่ในวังวนความแค้นเท่านั้น

“นายมาเล่นเพื่อแก้แค้น เราก็จะแก้แค้นให้โปรแกรมเมอร์ ถ้านายช่วยเรา เราจะให้นายเป็นผู้ตรงกับเงื่อนไขที่ 2” “ได้สิ แต่แก้แค้นยังไงล่ะ?” ยุทธเริ่มอยากรู้ หรือว่าการตายนั้นไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ?

เธอถามเพื่อความมั่นใจหากมีมากกว่านั้นปลายฟ้าพร้อมจะเดินออกไปจากชีวิตของทศกัณฐ์ทันที แก้แค้นไม่ใช่วิธีที่ดีในการที่จะเอาชนะใคร ต่อให้เกลียดกันมากขนาดไหนแต่การไปทำร้ายคนอื่นที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยมันไม่ใช่เรื่องที่ควรทำเลยสักนิดเพราะมันเสียเวลาชีวิตมาก คนมีความคิด มีวุฒ ิภาวะ มีการศึกษา เขาแก้แค้นกันด้วยการทำให้ชีวิตตัวเองดีขึ้นต่างหาก แค่ใช้ชีวิตของตัวเองไปไม่ต้องไปสนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น ใครมีชีวิตที่ดีกว่ามีความสุขมากกว่ากันคนนั้นแหละคือผู้ชนะ นี่คือวิธีของปลายฟ้า

"เว่ยเว่ย เจ้าในตอนนี้ได้วางแผนการแก้แค้นไว้หรือยัง" "ข้ายังไม่ได้คิดเดิมทีข้าคิดว่าที่พวกเขาทำร้ายข้า ข้าจะทำเป็นไม่สนใจและตัดขาดจากพวกเขาหลังจากหย่าข้าและชิงถงจะไปใช้ชีวิตใหม่ที่เมืองอื่นและลืมเรื่องเลวร้ายในอดีต แต่วันนี้ข้าได้พบว่าพวกเขานั่นเลวทรามเสียยิ่งกว่าที่ข้าคิด ข้าเลย เลิกคิดที่จะหนีและคิดจะแก้แค้น" "เว่ยเว่ยเจ้าอยากแก้แค้นให้พวกมันเจ็บปวดและทุกทนเช่นเจ้าหรือไม่"

เสียงของตงเป่าดังขึ้นทั้งตกใจและไม่เชื่อสายตา จางกั่วหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำราวสัตว์ร้าย มือใหญ่ดึงปิ่นปักผมเงินที่ปักอยู่กลางอกออกมาด้วยความคลั่งแค้น เลือดสีเข้มกระเซ็นลงบนพื้นดินชื้น กลิ่นคาวเลือดผสมกลิ่นดินชื้นชวนให้หายใจติดขัด เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาแด งฉานเต็มไปด้วยความอาฆาต “ตงเป่า…” เขาเอ่ยเสียงต่ำ ก่อนจะยิ้มแสยะแล้วเอ่ยต่อ “ฆ่านางสิ เร็วเข้าฆ่านางเสีย!!” ตงเป่าขยับเท้าเข้าหนึ่งก้าว มือกำดาบแน่นดวงตาสั่นไหว

ความจริงที่ได้รับรู้ทำให้ทอปัดอยู่ในโหมดซึมเศร้ามาตลอดสามวันที่ผ่านมา ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าธนาจะฆ่าตัวตายเพราะตนเป็นต้นเหตุ นึกถึงวันนั้นทีไรก็ทำให้น้ำตาร่วง ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามา หากย้อนเวลากลับไปได้คงจะคบกับธนาให้มันรู้แล้วรู้รอดจะได้ไม่ต้องมีวันนี้ วันท ี่พี่ชายของเพื่อนสนิทจับตัวเธอมาแก้แค้นอย่างนี้