แอบรัก(ไม่)ให้เธอรู้ 소설 & 이야기

เมื่อนางร้ายเบอร์หนึ่งของมหาวิทยาลัยอย่าง เพนนี ลูกสาวนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพลถูกหยามเกียรติด้วยการโดนเมินจากผู้ชายที่ดูธรรมดาที่สุดในคณะวิศวะอย่าง อาร์ต ปฏิบัติการตามตื้อฉบับยัยตัวร้ายจึงเริ่มขึ้น เธอทำทุกทางเพื่อจะชนะใจเขา แต่ยิ่งเข้าใกล้เธอกลับยิ่งพบว่ากำแพงที่เขาสร้างไว้นั้นไม่ได้มีไว้กันคนนิ่งเฉย แต่มันมีไว้เพื่อป้องกันคนในใจที่เป็นเพื่อนสนิทของเขาเพียงคนเดียว ในเกมที่เพนนีตั้งใจว่าจะเป็นคนคุม เธอกลับตกหลุมรักความแปลกของเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น ความร้ายที่เธอเคยใช้เอาชนะคนทั้งโลกกลับใช้ไม่ได้ผลกับผู้ชายที่รักเพื่อนสนิทตัวเองสุดหัวใจ “นายชอบคนเรียบร้อยงั้นเหรอ? ได้! ฉันจะเลิกร้ายเพื่อให้นายมองแค่ฉัน แต่จำไว้นะอาร์ต ถ้าฉันไม่ได้นายผู้หญิงคนไหนก็อย่าหวังจะได้!”

เมื่อบอสหนุ่มสุดหล่อแอบรักเลขาฯ หน้าห้องของตัวเอง เขาจึงต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เธอมาครอบครอง “ว่าไงครับ ชอบตอนไหนที่สุด” สาวน้อยหลบตาอย่างเอียงอาย ก่อนจะอ้อมแอ้มตอบออกไปเสียงแผ่วเบา “ตอน... บอส... เลียค่ะ” เขาครางกระเส่าอย่างถูกใจคำตอบ แต่ก็ยังคงเดินหน้าแกล้งหล่อนอีก “เลียตรงไหน” “บอส... อย่าแกล้งถามข้าวแบบนี้สิคะ” “ผมไม่ได้แกล้ง... อยากรู้จริงๆ ว่าชอบตอนผมเลียตรงไหน” “บอสน่ะ” “ถ้าไม่ตอบ ผมจะเลียทั้งตัวเลยนะ”

เขาคือคือนักธุรกิจหนุ่มชื่อดัง ที่ใครๆต่างรู้จักกันเป็นอย่างดี ในภาพลักษณ์เงียบขรึม และโลกส่วนตัวที่สูงมากๆจนไม่มีใครรู้ได้ว่าในใจของเขานั้นคิดอะไรอยู่ เป็นคนที่ยิ้มยากมากและด้วยบุคลิกที่ดูหยิ่ง และถือตัวทำให้คนภายนอกมองไม่ออกว่าเขาเป็นคนเช่นไร

“อันที่จริงผมก็ไม่ใช่คนชอบแอบทำอะไรแบบนี้ แต่เพราะเป็นคุณ ผมยอม..”

คุณหนูใหญ่จวนแม่ทัพ เอาแต่ใจที่สุด เลือกกินที่สุด ชอบชายงามที่สุด แต่หลังจากนางไล่ตามอ๋องเยียนไปชายแดนครั้งนั้น กลับมานางก็เปลี่ยนไป และพาสามีอัปลักษณ์คนหนึ่งกลับมาด้วย นางทั้งเอาใจเขา รักเขา คลั่งเขา *** หลี่เฟิ่งเซียนนั่งมองคนชั่วในกรงสุนัขจากช่องฝาผนังของห้องเก็บฟืน นางไม่เข้าใจจริงๆ เหตุใดเขาต้องช่วยนางมากเพียงนั้น ถึงขั้นยอมอยู่ในกรงสุนัข เห่าหอนเช่นสุนัข หากเป็นนางคงหนีเอาตัวรอดก่อน หรือไม่ก็ตายให้สิ้นเรื่อง นางนั่งมองเขาจนนางหลับไป ส่วนคนชั่วคนนั้น จะไม่รู้ได้อย่างไรว่านางนั่งจ้องเขาอยู่เป็นนานสองนาน ในเมื่อห้องเก็บฟืนเก่านั่น ผนังไม้หลุดไปหลายแผ่น ไม่ได้มิดชิดอะไร เขาได้แต่หงุดหงิด หัวใจสั่นรัวเป็นบางครั้ง แต่ไม่กล้ามองกลับไปทางที่นางอยู่ คิดเพียงว่านางอาจกำลังสมเพชเขาที่ยอมถูกดูแคลนมากเช่นนี้ หรือไม่ก็กำลังดูถูกเขาที่นั่งอยู่ในกรงราวกับสุนัข ****

เด็กในอุปถัมภ์วันนั้น!!! วันนี้...กลายมาเป็นภรรยาของเขาอย่างเต็มตัว... (เพราะความใกล้ชิตที่ไม่อาจห้ามใจได้ ถึงแม้จะถูกตราหน้าว่า สมภารกินไก่วัดก็ยอม)

เพราะไม่สามารถกลับไปแก้ไขอดีตได้ ทำให้ปัจจุบัน*เลิฟ*ต้องอดทนต่อการถูกกลั่นเเกล้ง เพียงเพราะเธอพลาดไปทำให้ *ฌอน*หนุ่มหล่อขาโหดเกลียดเข้าให้ และเหมือนว่าการกลั่นแกล้งจะไม่จบลงง่ายๆเสียด้วย...

'ไม่อยากเป็นแล้วเพื่อน ขอเลื่อนสถานะได้ไหม?' เมื่อเพื่อนสนิทตั้งแต่วัยเด็กเริ่มคิดไม่ซื่อ ได้แต่เก็บงำความรู้สึกเอาไว้ในก้นบึ้งของหัวใจ เพื่อรักษาสถานะความเป็นเพื่อนให้คงเดิม ทั้งที่รู้อยู่ในอกว่าเขาเริ่มคิดกับเธอมากกว่าคำว่า เพื่อน

เพราะความบังเอิญที่ทำให้เขาเผลอตกหลุมรักรอยยิ้มของเธออย่างไม่ตั้งใจ เขาจึงพร้อมที่จะหมุนวนอยู่รอบตัวเธอและโอบกอดเธอด้วยหัวใจ

“คุณออกไปได้แล้ว เดี๋ยวผมจัดการต่อเอง!” ภคภัทรรีบถอยออกห่างจากหญิงสาว เขาเองต้องใช้ความพยายามอย่างมากที่จะไม่จับเธอกดพร้อมกับบดขยี้ให้สมกับรูปร่างที่เย้ายวนล่ออารมณ์เขา “ค่ะ” หญิงสาวใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย และไม่คิดที่จะต่อล้อต่อเถียงกับชายหนุ่มเหมือนเช่นเคย เธอรีบเดินออกจากห้องทำงานของเขาอย่างรวดเร็วด้วยหัวใจที่เต้นแรงจนแทบจะหลุดออกจากอก ภคภัทรที่แสนบ้างาน เย็นชา ไม่สนใจผู้หญิง แต่ความจริงแล้วก็ร้ายไม่เบาจริงๆ! “คนบ้า คนทะลึ่ง!” เพียงแค่คิดถึงสัมผัสเมื่อครู่นี้พลอยชมพูก็อดเขินอายอีกครั้งไม่ได้ นี่มันยังเช้าอยู่แท้ๆ คนอะไรจะมา ‘แข็งพร้อมรบ’ แบบนี้ถ้าไม่ใช่คนหื่นกาม!