โรคจิต Novelas e Histórias

คำถามนั้นทำให้คุณหมอวางปากกาลง เขาประสานมือเข้าด้วยกันพลางมองสบตาเธออย่างจริงจัง “อย่าเพิ่งด่วนสรุปไปไกลถึงขนาดนั้นเลยครับ โรคฮีสทีเรียที่คุณว่า จริงๆ แล้วในทางการแพทย์มันคือโรคจิตประเภทหนึ่ง ซึ่งเกิดขึ้นได้กับทั้งผู้หญิงและผู้ชาย คนไข้กลุ่มนี้มักจะมีปั ญหาเรื่องการควบคุมอารมณ์ ความวิตกกังวล และการเรียกร้องความสนใจมากกว่าเรื่องเพศอย่างที่คนส่วนใหญ่เข้าใจกันผิดๆ ครับ”

ให้เขาดู "เอ่อ... คือ..." "โรคจิตที่ไหนส่งมาป่วนหรือเปล่าคะคุณหมอ" คนไข้ที่ตรวจอยู่ถามขึ้น "คงจะใช่ครับ จิตน่าจะไม่ปกติ"

อาการป่วยทางจิตทุกประเภทในช่วงสงบนิ่งก็เปรียบเสมือนการจำศีล แต่ถ้าลองปะทุขึ้นมาเมื่อไหร่ ก็คงร้ายแรงจนไม่อาจจินตนาการได้อีกแล้ว ซ่งเจ๋อรู้ถึงความกังวลในใจเธอ “เราก็ทำได้เพียงบำบัดเพื่อบรรเทาอาการเท่านั้น ปัญหาทางจิตเป็นสิ่งที่รักษาให้หายขาดได้ยากที่สุด” “ค่ะ ขอบคุ ณนะคะคุณซ่ง”

“คนที่ป่วยจิต ไม่ได้หมายความว่าเป็นโรคจิต แต่คือบุคคลที่จิตใจย่ำแย่ และหลายคนมักจะบอกว่าตัวเองไม่ได้เป็นอะไร” คุณหมอหนุ่มอธิบายให้คนฟังได้ทำความเข้าใจเสียใหม่ ความเชื่อฝังหัวแบบผิดๆ ของคนไทย คือไม่ว่าใครหน้าไหนก็ตามที่ไปพบจิตแพทย์ ทุกคนจะเหมารวมว่าเป็นโรคจิต เป็น บ้า จิตไม่ปกติ และบางครั้งถึงขั้นทำท่ารังเกียจ ซึ่งจริงๆ แล้วมันไม่ใช่เสียทั้งหมด บางคนนอนไม่หลับ ปวดหัว เครียด หรือแม้กระทั่งผัวเมียไม่เข้าใจกัน ก็ยังต้องไปพึ่งจิตแพทย์

“โรคจิตแล้ว” “ครับ ผมโรคจิต แต่อย่าเพิ่งมาเปลี่ยนเรื่อง มันไม่สำเร็จหรอกนะแป้ง คุณไปกินข้าวกับเขาที่ไหน” “ก็ร้านข้าวทั่วไป ร้านที่ฉันก็เคยพานายกับมะลิไปกินมาแล้ว”

เขาควรไปพบจิตแพทย์น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด แววตาเจ็บช้ำที่สะท้อนออกมาจากบานกระจกใหญ่นั้นทำให้เขาต้องปิดเปลือกตาลงด้วยความเหนื่อยล้าจิตใจ สิ่งที่ต้องเผชิญโดยไม่อาจหลีกเลี่ยง สิ่งที่ใจหนึ่งโหยหา... แต่อีกใจหนึ่งอยากหลีกหนี...ให้ไกล

เธอแนะ “สภาพฉันไม่เหมาะจะไปนอนโรงแรม ฉันอยากไปที่ไหนก็ได้ที่สามารถเมาหัวราน้ำ อ้วกหัวทิ่มและไม่มีใครมองฉันอย่างสมเพชเวทนา” ท้ายประโยคนั้นเทียนหยดหันมองเขาแวบหนึ่ง สงสารเขาขึ้นมาอีกแล้ว ความสงสารนี่มันคล้ายโรคเบาหวานอยู่อย่างล่ะ คือถ้าได้เกิดขึ้นแล้วก็เหมือนเป็น ตัวดูดโรคร้ายโรคอื่นเข้ามา เหมือนเธอในเวลานี้ ที่ความสงสารกำลังพาความรู้สึกอื่นๆ เข้ามาด้วย มันหลากหลายจนเธอไม่สามารถจำแนกได้ว่ามีอารมณ์ความรู้สึกใดบ้าง

“ไม่บอก ปล่อยให้งง ปล่อยให้ว้าวุ่น คุณจะได้คิดถึงผมตลอดไง” “โรคจิต โรคจิตชัดๆ” “บอกไว้ก่อนว่าถ้าคุณคิดหลบหน้าผมอีก ถ้าผมจับได้ผมจับกระแทกจนจุกเลยนะครับ”

ณ สถานีตำรวจ เจ้าหน้าที่ได้เชิญจิตแพทย์มาตรวจวินิจฉัยเจียงซู่อย่างละเอียด ผลสรุปที่ออกมาตราหน้าว่าเธอกำลังเผชิญกับโรคอารมณ์สองขั้ว โรคซึมเศร้าเรื้อรัง และอาการทางจิตอีกหลายขนาน สรุปใจความสั้น ๆ ที่บาดลึกถึงใจคือ ในสายตาของกฎหมาย ยามนี้เธอคือคนบ้าอย่างเป็นท างการ ประกอบกับสภาพของเจียงซู่ที่นั่งอยู่ในห้องสอบสวน ทั้งสะอื้นไห้สลับกับหัวเราะร่าอย่างคุมสติไม่อยู่ ต่อให้ไม่ต้องพึ่งพาคำวินิจฉัยจากหมอ ใครที่ได้เห็นต่างก็ลงความเห็นเป็นเสียงเดียวกันว่า เธอไม่ปกติ

0__0 “ไอ้บ้า.. ไอ้โรคจิต.. ว้ายยยย ” แล้วทำไมมันถึงตั้งโด่เด่แบบนั้นล่ะ.. ไอ้บ้าเอ้ย.. ไอ้โรคจิต ไอ้คนวิตถาร.. ไอ้บ้า.. ไอ้คนนิสัยไม่ดี