귀환물 Novels & Stories

“ข้าให้เวลาเจ้าแล้วหานซูหลิน นี่คือคำสั่ง!! เจ้าจงกลับไปใช้ชีวิตเดิมในหนึ่งปีก่อนหน้าที่เจ้าตายลงด้วยยาพิษ และกอบกู้อาณาจักรฉางอันให้จงได้ ไปซะ!!” บัดนี้หานซูหลินมิอาจปฎิเสธสิ่งที่จ้าวยมทูตหยิบยื่นให้แก่นางได้ นี่มิใช่ภารกิจ แต่หากมันคือสิ่งที่นางต้องทำ เพื่อกอบกู้และแ ก้แค้นในคราวเดียวกัน ร่างกายที่ปะทุไปด้วยไฟแค้นและปริศนาแห่งการล่มสลาย ให้นางถูกดูดเข้าไปยังหลุมมิติเบื้องหน้า ก่อนที่จะมีแรงผลักที่หนักหน่วง ดึงนางเข้าสู่ร่างกายเดิม ที่ยังนอนหลับตา และความทรงจำที่เต็มเปี่ยมทั้งสองภพ

ขาหมดทุกช่องทาง ปัจจุบัน แฟ้มเอกสารในมือของสกาย เป็นแฟ้มของแผนกบุคคลที่ส่งรายชื่อของวิศวกรคอมพิวเตอร์ ที่ประจำอยู่สาขาเชียงใหม่ รายชื่อตรงหน้าคือรายชื่อในหนังสือที่เขาเพิ่งเซ็นต์อนุมัติให้เธอย้ายกลับมาทำงานที่บริษัท โลกมันช่างกลมอะไรขนาดนี้ เขาเองก็เพิ่งได้สัมผัสเ หมือนกัน ว่าจะมีเรื่องบังเอิญเกิดขึ้นได้ขนาดนี้ ไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนที่หายไปเป็นปี ที่แท้เธอจะอยู่ใต้จมูกเขาแค่นี้เอง

“ได้เลยค่ะ รับรองว่าฉันจะใช้มันอย่างดีเลยทีเดียวขอบคุณอีกครั้งนะคะพี่เจียงหลุน” “อืม..เอาล่ะได้เวลาแล้ว ไปเถอะ โชคดี” เจียงหลุนเอ่ยก่อนจะเปิดประตูทางเข้าเครื่องข้ามมิตืซึ่งเป็นเสมือนหลอดแก้วแคปซูลขนาดใหญ่ที่บรรจุคนเข้าไปได้ ซึ่งหนิงเฉินก็เข้าไปยืนด้านใน พอปิดประต ูเสร็จเจียงหลุนก็เริ่มดำเนินการเปิดระบบเพื่อทำการส่งหนิงเฉินไปยังอีกมิติหนึ่งในปี ค.ศ. 1980 หรือย้อนหลังกลับไปจากโลกยุคปัจจุบันประมาณ 70 ปี

สิตาภาวาดวิมานฝัน “ค่ะ โรสจะกลับไปดูแลคุณพ่อ คุณสิตาก็จะได้กลับไปหาคุณแม่กับน้องสาว”

ทรมานวิญญาณหนักหนา. เสียงเรียกเข้าเพลงโปรดของพุดที่เป็นบทเพลงเก่าแต่ยังคงความคลาสสิคค่อย ๆ ดังขึ้นพร้อมกับการสั่นของโทรศัพท์มือถือ ได้ดึงความสนใจจากพุดที่กำลังคุยกับตัวเองอยู่ “ฮัลโหล ว่าไงหยก”

ถามขึ้นหลังจากนั่งพิงกับหัวเตียง ใบหน้าหวานเบือนไปทางอื่น ไม่ยอมมองคนตัวโต “ฉันต้องการบริษัทคืน” “ค่ะ ลลินจะคืนให้คุณ หลังจากนี้เราจะไม่มีอะไรติดค้างแล้วใช่ไหม” “ใครบอก”

นางก็เช่นกันอย่างงั้นหรือ? หลินซิ่วหรงเงียบไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาเมล็ดซิ่งเพ่งมองบุรุษตรงหน้าก่อนจะค่อยๆ พยักหน้าราวกับว่ายืนยันอีกครั้ง น้ำเสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา “นี่มิใช่เพียงแค่ฝันตื่นหนึ่ง หากแต่งเป็นท่านและข้าที่ตายแล้วได้หวนกลับคืนมาอีกครั้ง

เทวิกาหน้ามุ่ยเล็กๆ “ก็นานๆ พี่จะได้เจอน้องรุ้งนี่ครับเลยถามเรื่องสุขภาพไว้ก่อน” “ขอบคุณค่ะ อ้อ…เดือนหน้ารุ้งจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศแล้วนะคะ” “ต่างประเทศเหรอครับ” “ค่ะ” เทวิกาเอ่ยรับ “ไปเรียน ไปทำงานหรือไปเที่ยวครับ”

มันถามหาถุงยางแน่ ๆ “ของอะไรคะ ไม่เห็น” ฉันตอบไม่มองหน้าเขา แต่แกะผ้าพันแผลที่ข้อมือ และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป Line [ฉัน: Send Picture] [Dr. Nine: ใกล้หายแล้ว... ตัวแสบ]