روايات وقصص ضمن 힐링

โรสตอบพร้อมยกแก้วขึ้นดูดโชว์ จินไตย “สั่งเมนูอะไร อเมซิ่งดีเลย์เหรอ ถึงได้เพิ่งมาเอาตอนนี้” โรส “เยส อเมซิ่งดีเลย์ เพิ่มช็อต ‘พักเหนื่อย’ กับท็อปปิ้ง ‘โดนเพื่อนทิ้ง’ ด้วย” จินไตยหลุดหัวเราะ “งอนอะไรครับคุณ”

ทันหัน มีเพียงเสียงหอบหายใจของสองสาวและเสียงหัวใจเต้นตึกตักเท่านั้น "สาธุเจ้าประคุณเจ้าแม่แจ่มจันทร์ผู้มีรักอันบริสุทธิ์ดุจธารน้ำใสบัดนี้ ลูกนามว่า ชลินทรา/มินตรา ยังไม่ได้พบกับรักแท้อันเป็นนิรันดร์ ขอพรอันประเสริฐ์ของเจ้าแม่ช่วยเกื้อหนุนผูกดวงรักของลูกให้พบกับเขาคนน ั้นโดยเร็ววันเทอญ"

พรึบ ติ๋ง ฉันวางแก้วน้ำลงตรงถาดวางแก้วและรีบมาดูการแจ้งเตือนอีเมลที่เพิ่งจะถูกส่งมาในไอแพดของฉันทันที เพราะฉันดูซีรีย์ค้างไว้นะ และเกิดหิวน้ำเลยเดินไปหยิบน้ำในครัวมาดื่มแต่แล้วก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนอีเมลพอดี ฉันจึงไม่รอช้ารีบเปิดอีเมลเช็คดูทันทีว่าใครส่งมา และก็เ ป็นไปอย่างที่ฉันคาดหวังไว้ ทำให้ฉันอมยิ้มขึ้นมาเมื่อได้อ่านข้อความจากอีเมลของบริษัทเบสท์เวิร์คแอร์ไลน์สายการบินของประเทศที่จะออกบินไปหลายประเทศ

เธอลูบใบหน้าหล่อเหลาคมสันของเขา มองอย่างขอบคุณ “ถ้าลืมล่ะคะ” “ไม่ลืมหรอก วันก่อนเค้ามีโปรโมชั่น ซื้อมาหลายกล่องเลย มีหลายกลิ่นด้วย” “เฮียลามก” เธอว่าเขาหน้าแดงๆ “ลามกตรงไหน” พูดแค่นั้นเขาก็หัวเราะเมื่อเห็นเธอค้อนขวับ

เขายิ้มเมื่อเธอด่า “เป็นโรคจิตหรือไงคะ พลอยด่าพี่อยู่นะคะ ทำไมถึงยังยิ้มอยู่อีก” “แฟนด่าแปลว่าแฟนรัก” เขาชอบให้เธอสนใจเขา ด่าก็ไม่เป็นไร เขาก็รับฟัง เธอจะทำอะไรกับเขาก็ได้ ขอแค่ให้เธออยู่กับเขา สนใจเขา เจตน์ไม่ชอบให้เธอสนใจอย่างอื่นหรือคนอื่นมากกว่าเขา

เขาว่างั้นก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้อง ฉันเดินตามเข้ามาเห็นเขากำลังถอดเสื้อและพาดลงบนเก้าอี้ ก่อนที่จะหยุดยืนตรงกระจก ฉันมองแผ่นหลังกว้างของเขาที่มีรอยสักมังกรและต้นไม้ มันดูดึงดูดจนละสายตาไม่ได้ ฉันละสายตาออกเมื่อได้ยินเสียงขยับจากเตียงข้างๆ โรมลุกขึ้นและเดินเข้าห้องน้ำ “ เราลงไปเล่นน้ำก่อนนะ”

โทรออก | Namwan (ฮะ ฮัลโหล อื้ออ) น้ำหวานรับโทรศัพท์เสียงแปลกประหลาด อย่างไม่ เคยเป็น อะไรของหล่อนเนี่ย “เป็นอะไร ไม่สบายเหรอ ออกไปออกกำลังกายกันมั้ย”

ร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้เธออีก ใกล้จนหญิงสาวรู้สึกแปลก ๆ ไม่ใช่รังเกียจ แต่ร้อนวูบวาบไปหมดตามเนื้อตัวโดยเฉพาะใบหน้า “ตั้งแต่ที่เขาประสบอุบัติเหตุและถูกส่งกลับไปรักษาตัวที่นอร์เวย์ เขามักพูดถึงเพื่อนคนหนึ่งของเขาเสมอ เพื่อนที่เขาพูดถึงเป็นสาวไทยตัวเล็ก เธอชื่อ พลอยพิชญา...มาเรียสบอกผมว่าเขาคิดถึงเพื่อนของเขาและอยากให้ผมพาเธอไปหาเขาที่โน่น”

ติ๊ง เสียงข้อความจากโทรศัพท์ของกองทัพดังขึ้นเลขาสาวจึงเอื้อมมือไปหยิบมาดูเห็นประโยคจากทางไลน์ที่รัวเข้ามาไม่ขาด ‘คิดถึงทัพจังเลย ว่างไหมคะ’ ‘ให้ปลายไปหาที่คอนโดไหม’ ‘ขอบคุณที่อยู่กับปลายนะ ปลายมีแค่ทัพจริงๆ’

หญิงสาวเหลือบมองป้ายของโรงแรม Smith’s Hiend พลางนึกถึงคำพูดของ ฮอลลี่ ซึ่งเป็นแม่บุญธรรมที่ชุบเลี้ยงเธอมาแต่เล็กในการสนทนาอันเคร่งเครียดก่อนเดินทางมายังลาสเวกัสว่า “มินนี่...แกต้องช่วยแม่จัดการกับเรื่องนี้นะรู้มั้ย” “เรื่องอะไรคะแม่?” “ก็เรื่องที่แกจะเดินทางไปลาสเวกัสน่ะสิ! แกรู้มั้ยว่ามันสำคัญกับฉันมาก โดยเฉพาะเวลาที่แกไปถึงโรงแรมสมิธ ไฮเอนด์ แกต้องไปพบเจ้าของโรงแรมให้ได้เลยรู้มั้ย”