โรแมนติก

“นี่เอกสาร โอ้ะ ว้ายยย!!!..” บุษราคัมไม่กล้ามองเขาเพราะท่านั่งของเขามันทำให้เห็นอาวุธของเขาชัดเจนจึงมองข้ามศีรษะขอวเขาแล้วไม่ได้มองทางเดินทำให้เธอก้าวพลาดแล้วถลาหน้าคะมำไปหาเขาแล้วจังหวะนรกของเธอก็บังเกิดเมื่อใบหน้าของเธอกระแทกหน้าท้องแกร่งของเขาล้มหงายหลังลงไปนอนบนเก้าอี้อาบแดด “เฮ้ย..อุ๊บบ..” จากที่แกล้งนักศึกษาฝึกงานเพื่อความบันเทิงทำให้เขาตกใจแล้วรับร่างเล็กไว้ไม่ทันทำให้เธอกระแทกตัวเขาจนหงายหลังแล้วหน้าอกของเธอก็กระแทกกับน้องชายของเขาและโชคดีที่ไม่ได้รุนแรง “เอ่อ..” บุศราคัมเงยหน้าขึ้นมองเขาช้าๆแล้วยิ้มแหยให้เขายังไม่รู้ตัวว่าตัวเองนอนทับเขาและยังบดเบียดหน้าอกหน้าใจกับน้องชายของเขาอยู่

เมื่อคนสองคนที่เลิกรากันไปแล้วต้องวนกลับมาเจอกันอีกครั้ง 'เธอ' ที่ไม่สามารถเริ่มต้นใหม่ได้เลย และ 'เขา' ที่เริ่มต้นใหม่หลายต่อหลายครั้งเพื่อตามหาเธอคนที่สอง

เมื่อ "ยศ" วิศวกรหนุ่มใหญ่ผู้ชอกช้ำจากรักขม กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับเรียวขาขาวเนียน "เจน" ดอกกล้วยไม้ป่าแสนบริสุทธิ์จากฝั่งลาว ระหว่าง "ความรับผิดชอบ" ต่อครอบครัว หรือ "หัวใจ" เขาจะเลือกสิ่งไหน

ค่ำคืนงานเลี้ยงสังสรรค์จบลง ปริญ เมาหนัก เขาฝันแบบเดิมที่เกิดขึ้นจริงไม่ได้ เขาได้เผด็จศึกเพื่อนสนิทที่แอบคิดไม่ซื่ออย่างพีรดา แบบจัดเต็มให้เธอทั้งคืน และพอลืมตาตื่น ก็ต้องขยี้ตาซ้ำ เมื่อพบว่า พีรดาอยู่ในสภาพแรกเกิดบนเตียงยับเยินดั่งสมรภูมิรบ! มันไม่ใช่ฝัน เขากินเพื่อนตัวเองเข้าไปแล้ว... แล้วก็ดันอยากกินอีก! ------------------------------------------------ "ฉันมาพบคุณปริญ" พีรดาเดินเข้ามาที่โรงแรมเดอะริเวอร์ด้วยความบุคลิกมาดมั่นแม้ว่าตอนนี้ในใจจะร้อนรุ่มด้วยความโมโหก็ตาม "นัดไว้หรือเปล่าคะ" พนักงานต้อนรับเอ่ยถามอย่างเป็นหน้าที่ "บอกเขาว่าพีรดามาขอพบ" เธอตอบเสียงนิ่ง และไม่นานพนักงานต้อนรับก็เป็นฝ่ายเดินนำไปเพื่อพบกับชายหนุ่มที่ชั้นของผู้บริหาร

คามีเลียเพิ่งเดินทางกลับบ้านเกิด หลังจากใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศมานานหลายปี ยังไม่ทันได้มีความสุขกับการกลับมา เธอก็ถูกบังคับให้ไปงานวันเกิดของเพื่อนสนิทที่เธอไว้วางใจมากที่สุด แต่ค่ำคืนที่ควรเต็มไปด้วยความสุขกลับกลายเป็นฝันร้าย เมื่อเพื่อนสนิทหักหลังและวางกับดักเธอ จนคามีเลียต้องไปจบลงในห้องของชายแปลกหน้าคนหนึ่ง ในขณะเดียวกัน มอร์แกนเดินทางมายังโรงแรมแห่งนั้นด้วยจุดประสงค์เดียว—เพื่อพบกับรักแรกของเขาเป็นครั้งแรก หลังจากแอบรักและเฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ มาโดยตลอด แต่ความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยกลับทำให้เขาเดินเข้าไปผิดห้อง โชคชะตานำพาทั้งสองให้มาพบกันในสถานการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิด มอร์แกนถึงกับตกตะลึงเมื่อพบว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าคือคามีเลีย ศัตรูตัวฉกาจสมัยเรียนมัธยมปลาย ผู้ที่เคยทำให้ชีวิตของเขาวุ่นวายอยู่เสมอ ค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความเข้าใจผิดได้ผูกมัดคนสองคนที่ต่างเกลียดชังกันเอาไว้ เมื่อความลับ การทรยศ และความรู้สึกที่ถูกฝังลึกมานานค่อย ๆ ถูกเปิดเผย พวกเขาจะยังคงเป็นศัตรูกันต่อไป... หรือสุดท้ายแล้วจะตกหลุมรักกัน?

ยศสรัน แฮร์ริส ผู้ชายที่เกิดมาพร้อมทุกอย่าง ชีวิตนี้เขาไม่เคยขาดอะไรเลย ยกเว้นทายาทสืบสกุล คนโลกส่วนตัวสูง เกลียดการผูกมัด แต่ถูกกดดันจากมารดาให้ต้องมีทายาทสืบสกุล ด้วยวิธีใดก็ได้ ทำไงดีอยากมีลูกแต่ไม่อยากมีเมีย? และทางออกที่ดีที่สุดของเขานั่นก็คือการขอให้ เปมนีย์ เด็กในอุปถัมภ์ ผู้หญิงที่เขาไว้ใจที่สุด ฝากไข่ จนกระทั่งเขาได้เป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวสมใจ แต่มันไม่ได้ง่ายแบบที่คิด เมื่อฝาแฝด ยี่หวา กับ หญ้าหวาน กลายเป็นแฝดคนละฝา หน้าตาไม่เหมือนกัน คนหนึ่งหน้าเหมือนพ่อ ส่วนอีกคนหน้าเหมือนใคร? ปมปัญหาหน้าไม่เหมือน ทำให้ยศสรันต้องพาแม่ของลูกเคยไล่ออกไปจากชีวิตกลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง ไม่ใช่เพียงเพราะอยากให้ลูกได้มีแม่ แต่เขายังอยากมีเธออยู่ในชีวิตตลอดไป... แต่ทุกอย่างก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด เป็นเขาเองที่ถูกเมียเท เปมนีย์หันมาขอบคุณยศสรันก่อนที่จะเดินจากไป เธอเตรียมข้าวของไว้เรียบร้อยแล้ว ราวกับไม่ต้องใช้เวลาในการตัดสินใจอะไร แปลว่าเธอตั้งใจที่จะจากเขากับลูกๆ ไปแต่แรก เขาก็ได้แต่พูดในใจโดยไม่ออกเสียง ใจร้ายชะมัด ผู้หญิงอะไร ทิ้งลูก ทิ้งผัวได้ลงคอ

ความรัก ความสัมพันธ์ที่เรียบง่าย ไม่หวือหวา หล่อหลอมก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นคำว่ารัก...

โปรย… "ในขณะที่พวกคุณเสวยสุขได้ดิบได้ดี แต่คนบนเขานอนตายตาไม่หลับเพราะไม่เคยได้รับความยุติธรรม คนสารเลวอย่างพวกคุณน่ะ หัดละอายใจบ้างเถอะ!" เสี้ยววินาทีหนึ่งนั้น แววตาชิงพลบวูบไหว แต่ก็แค่ครู่เดียวจนละพอไม่ทันสังเกตเห็น ชิงพลบปล่อยมือ หันไปหยิบเชือกที่ม้วนอยู่ขึ้นมาคลายปมเพื่อมัดเธอ "ใช่! ฉันมันชั่ว เสียใจด้วยนะที่ชีวิตของเธอต้องมาเจอคนชั่วๆ แบบฉัน!" "มันเจ็บนะ!" "ก็หยุดดิ้นรนซะสิ!" ชิงพลบรวบมือละพอแล้วมัดด้วยเชือกอย่างแน่นหนา เขาออกแรงเต็มที่เพื่อปราบพยศเธอ เชือกเส้นใหญ่บาดผิวเนื้อจนได้เลือด "ก็บอกว่าเจ็บไง!"

“เยี่ยมมาก อกเล็กแต่หลายอย่างในตัวเธอใหญ่ดี คนแบบนี้ฉันชอบ” เขาชมจริงหรือทำไมสายตาเขาไม่หยุดที่น่าแต่มันเริ่มมองไปที่... แต่ยลรดารีบร้องบอกต่อท้าย “อ่อ แต่ฉันไม่นอนเปลือยกับคุณนะคะ ฉันไม่เคย” เควินพยักหน้ารับคำ พร้อมกับเขยิบไปนั่งลงข้างๆ ร่างเล็กที่พยายามวางท่าสบายๆ เขาก้มไปกระซิบข้างหูเล็กขาวสะอาด ‘ไม่เป็นไรเธอนอนใส่เสื้อผ้าได้ ฉันจะถอดให้ภายหลัง’ “เยลลี่...” ยลรดาขนลุกไปทั้งตัวปลายจมูกเขาอยู่ชิดริมหูจนได้กลิ่นน้ำหอมปนกับกลิ่นบรั่นดีจากลมหายใจของเขา “เธอไม่เปลือยก็ไม่เป็นไร เพราะว่าบางครั้งฉันก็ชอบจินตนาการเอง” เขาตอบเธอกลางๆหมีตัวน้อยจะได้ไม่ตกใจมาก ยลรดาอ้าปากค้างก่อนจะละล่ำละลักพูดออกมาได้ “โรคจิต” “โรคนอนหลับยากต่างหาก” เควินขำก่อนจะแกล้งหาว “แต่ตอนนี้ฉันง่วงแล้ว นอนกันเถอะ ฉันอยากจะหลับสักตื่น เธอช่วยฉันนะ” พูดจบร่างสูงกำยำก็ลุกขึ้น เควินสลัดกางเกงที่สวมอยู่ออกไปจนเหลือแต่กางเกงชั้นใน ยลรดาเห็นแล้วหน้าแดงก่ำ รีบหลับตาเบือนหน้าหนี พอรู้สึกตัวอีกทีก็รู้สึกว่าเตียงข้างหลังยวบลงไป “อุ๊ย”

ในคืนฝนตกหนักเธอตกเป็นของเขาเพราะแผนการของแม่ เพราะมารดาของเขาอยากได้หลาน แต่ไม่อยากได้สะใภ้เกรดต่ำเช่นเธอ เธอถึงได้อุ้มท้องลูกของเขาจนคลอด ในวันที่เธอคลอดลูก ก็ถูกเฉดหัวออกไปจากบ้าน แม้แต่หน้าลูกก็ยังไม่ได้เห็น พร้อมด้วยเงินก้อนโตที่มารดารับไปเพื่ออยู่กับสามีใหม่ นางขายเธอให้เสี่ยตัณหากลับอย่างเลือดเย็น กว่าจะเอาชีวิตรอดมาได้ ก็ลำบากจนเลือดตาแทบกระเด็น 5 ปีต่อมา มารดาของเขาตาย เธอกลับมาอีกครั้งเพราะอยากพบหน้าลูก ในฐานะพี่เลี้ยงคนใหม่ การกลับมาเจอเขาอีกครั้ง ทำให้เธอรู้ว่าเขากำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงที่คู่ควรในอีกไม่ช้า

ภารกิจ(ไม่)ลับ ฉบับครีเอเตอร์สาว นอกจากต้องสืบหาความจริงที่ถูกปิดซ่อนไว้ เธอยังต้องสืบหาหัวใจของหนุ่มนักสะสมของโบราณผู้แสนเย็นชาอีกด้วย

ฝ่ายบุคคลส่งเลขาใหม่มาให้ว่าที่ประธานบริษัท แต่แค่แรกพบก็ไม่สบอารมณ์ เธอทำอะไรก็ดูขัดตาขัดใจเขาไปซะหมด แต่ไหงไปๆ มาๆ แค่ทำงานวันแรกก็นอนกอดกันกลมซะแล้วล่ะ!! ---------- 'การันต์' ชายหนุ่มวัย 27 ปี ผู้ชายที่ขึ้นชื่อได้ว่าเพอร์เฟกต์ที่สุดคนหนึ่ง หล่อ รวย ทำงานเก่ง ยกเว้นก็แต่นิสัยนิ่ง เงียบ ดุดัน เขาเป็นรองประธานบริษัทเอเจนซี่โฆษณาที่กำลังจะก้าวขึ้นมาเป็นประธานบริษัทในอนาคต ตั้งแต่เข้ามาทำงาน เขาไม่เคยมีเลขาเป็นของตัวเองเลย ถามไปฝ่ายบุคคลก็อ้างตลอดว่ายังไม่เจอคนที่มีคุณสมบัติครบถ้วน 'นารา' - หญิงสาววัย 25 ปี หน้าตาน่ารัก จิ้มลิ้ม มองโลกในแง่ดี นักเรียนทุนปริญญาโทจากอเมริกา จุดมุ่งหมายของเธอคือการหางานตามสายที่เรียนมาเพื่อเก็บเงินให้ได้สักก้อนแล้วเปิดร้านเบเกอรี่ แต่เรื่องราวไม่เป็นไปตามที่ควรจะเป็น เมื่อความซุ่มซ่ามของเลขาสาวทำให้คุณเจ้านายไม่พอใจ แต่ในขณะเดียวกันความสดใสน่ารักก็มัดเขาซะอยู่หมัด พบกับความคลั่งรัก แซ่บนัว ดราม่านิดๆ ฟีลกู๊ดหน่อยๆ พร้อมกับปมในวัยเด็ก ที่ทั้งคู่ต้องฝ่าฟันมันไปให้ได้...

"ทำไม นอนกับผมมันแย่ขนาดนั้นเลยหรอคุณถึงได้กลัวว่าผมจะทำอะไรคุณอีก ผมรุนแรงกับคุณหรือยังไง งั้นผมคงต้องรีบทำใหม่เพื่อแก้ตัว" "คุณหมอ!" เมรีญาหันไปจ้องหน้าชายหนุ่มอย่างเอาเรื่อง พร้อมกับตำหนิเขาในใจที่กล้าพูดเรื่องแบบนั้นออกมาอย่างหน้าไม่อาย "ว่าไง ตอบมาสิว่าผมทำให้คุณไม่ประทับใจหรอถึงต้องตั้งเงื่อนไขบ้าๆ นี้ขึ้นมา" เวทัสถามด้วยค วามโมโห ถ้าเป็นสองข้อแรกเขาพอเข้าใจและรับได้ แต่สำหรับข้อสามต่อให้เขารับปากเธอตอนนี้ในอนาคตเขารู้ตัวดีว่าคนอย่างเขาต้องผิดสัญญาแน่นอน เขาไม่มีทางห้ามใจตัวเองไม่ให้ยุ่งกับเธอได้! "ทำไมคุณมันเข้าใจอะไรยากแบบนี้ ฉันบอกแล้วไงคะว่าฉันไม่อยากนึกถึงเรื่องพวกนั้นอีก" หญิงสาวพยายามอธิบายกับชายหนุ่มด้วยเหตุผล แม้จะรู้ดีว่าคนข้างๆ เริ่มไม่มีเหตุผลกับเธอแล้ว "ผมไม่สัญญา" เวทัสตอบกลับทันทีพร้อมกับสต๊าทรถออกจากโรงแรมด้วยความไม่พอใจ

บ่วงรักหวาม โปรย เขาตั้งใจแน่วแน่แต่แรกว่าจะหลอกให้เธอรักให้เธอหลง แล้วก็เขี่ยเธอทิ้งเหมือนดอกไม้ริมทาง โทษฐานที่เธอทำให้น้องสาวของเขาต้องเสียใจ และโทษฐานที่เธอแย่งคนรักของน้องสาวคนเดียวของเขาไป เป้าหมายของเขากลับสั่นคลอนเมื่อได้รู้จักพบเจอกับเธออย่างแท้จริง บ่วงแค้นในครั้งนี้ กลายเป็นบ่วงเสน่หา และรักแสนวาบหวาม อ่อนหวานในเวลาต่อมา วิวาห์เถื่อนเจ้าบ่าวทมิฬ การแต่งงานไม่ใช่ที่สุดของชีวิต แต่เป็นแค่เพียงจุดเริ่มต้นของชีวิต รักเขาฝ่ายเดียวเจ็บปวดชอกช้ำใจ รักคนที่เขารักเราน่าจะดีกว่า

'ศราวิน' คือเพลย์บอยนักธุรกิจที่ใช้ชีวิตอยู่กับงานและปาร์ตี้ในวันหยุด ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขา จนกระทั่งในวันเกิดครบรอบที่สามสิบสามปีทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อเพื่อนสนิทได้จัดของขวัญดิ้นได้มาเป็นของกำนัล

'เวกัส' ชายหนุ่มที่เพิ่งพ้นโทษออกจากคุกด้วยข้อหาที่เขาไม่ได้ก่อ เขาสูญเสียอิสรภาพและ 'มีอา' น้องสาวคนเดียวไปเพราะฝีมือของ 'ออสติน' ชายหนุ่มลูกเศรษฐี ในอดีตเวกัสยากจนและไม่มีเงินสู้คดี ทำให้เขาต้องติดคุกและปล่อยให้น้องสาวที่ป่วยเป็นมะเร็งต้องจากไปอย่างโดดเดี่ยว เวกัสกลับมาเพื่อทวงคืนความยุติธรรมและแก้แค้น โดยพุ่งเป้าไปที่ 'เอวา' หญิงสาวที่เวกัสเข้าใจว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดและเป็นดวงใจของออสติน เวกัสใช้เล่ห์เหลี่ยมทางกฎหมายและหนี้สินที่ออสตินทิ้งไว้ บีบบังคับให้เอวาต้องจดทะเบียนสมรสกับตน เพื่อดึงเธอลงมาตกระกำลำบากและใช้เป็นเครื่องมือทรมานจิตใจออสติน แต่แผนการแก้แค้นกลับผิดคาด เมื่อเวกัสได้ใกล้ชิดและสัมผัสเนื้อแท้ของเอวา เขาเริ่มหวั่นไหวและค้นพบความจริงทีละน้อยว่า เอวาเองก็เป็นเพียงเหยื่อที่ถูกออสตินหลอกใช้ ทว่ากว่าเวกัสจะยอมรับความจริงและหัวใจตัวเอง เอวาก็บอบช้ำจนเกินจะทน และที่สำคัญ...เธอกำลังตั้งครรภ์สายเลือดของเขา

"นั่นลูกสาวเธอเหรอ" เขาไม่ปล่อยให้มีช่องว่าง รีบเอ่ยถามเมรินทันที "ใช่ค่ะ ลูกฉันเอง" เมรินตอบเพียงสั้นๆ แต่ในใจก็เกรงกลัวเมฆินเหลือเกิน เพราะใครๆ ก็รู้ว่าเขามีอิทธิพลมากแค่ไหน "ลูกเธอ แล้วใช่ลูกฉันด้วยไหม" ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงดุดัน ถามตรงๆ แบบต้องการคำตอบ ไม่อยากอ้อมโลกแล้ว เขาต้องการความจริงจากปากเมรินเดี๋ยวนี้ เพราะหากเป็นลูกตนเองจริง ก็เท่ากับว่าเธอใจดำมากที่ไม่ยอมบอกเรื่องนี้ให้เขารู้เลย "ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่ลูกนายเหมือง" เมรินตอบสวนทันที แม้ลึกๆ จะกลัวมากแค่ไหน แต่ก็ต้องโกหกออกไปเพราะไม่อยากวุ่นวายกับคนอย่างเขาอีก

รวมเรื่องสั้นอีโรติก เน้นพระเอกอายุมากกว่า ตัวอย่างเรื่อง คุณลุงที่เป็นพ่อเพื่อน “เฮ้ย มะนาว”ชายหนุ่มร้องเสียงหลง เสื้อชั้นในถูกเหวี่ยงออกไปเบาะหลัง เธอนั่งชันขาขึ้นบนเบาะพร้อมกับถ่างออกจนเห็นเนินสาวซึ่งแฉะไปด้วยน้ำ “พ่อจ๋าช่วยหน่อย”พูดจบเธอก็ถอดแพนตี้ตัวบางออก “อดทนหน่อย ถึงบ้านจะจัดให้หนักๆครับแม่” “ไม่แม่รอไม่ไหว ช่วยหน่อยนะๆ”มะนาวบอกอย่างลืมอายจับมือเขาสัมผัสจุดอ่อนไหว “อ่า ดีจัง พ่อทำแรงๆค่ะ”

ตาล ผู้หญิงที่มีความแบ๊วๆอยู่ในตัว เธอชอบการได้อยู่กลับสิ่งแวดล้อมที่เต็มไปด้วยธรรมชาติของพื้นที่สีเขียว ใช่และเธอชอบก็ชอบสีเขียว และทุกอย่างของเธอคือสีเขียว และเธอไม่เคยมีแฟนมาก่อนแต่ไม่ใช่ว่าเธอจะชอบใครไม่เป็นหรือหลงรักใครไม่เป็นหรอกนะ เพราะเธอก็มีความชอบผู้ชายเหมือนไปกับผู้หญิงทั่วๆไป และบอกว่าสเปกผู้ชายที่เธอชอบมาก มากๆๆ คือแบบไหน หนุ่มเซอร์ที่ขาวสูงยาวเรียวและมีความแบบแบดบอยนั้นแหละสเปกและจนกะทัั่งเธอได้เข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัย และได้พบกับหนุ่มที่ตรงสเปกเธอตั้งแต่วันรับน้องเลย ตายแน่ เธอจะทำตัวถูกไหมเวลาที่ได้ใกล้กับคนที่หล่อตรงสเปกเธอ ...ต้องติดตามกันนะ

ลิดา หมาที่เลี้ยงแล้วไม่ทำตัวอ่อนหวาน ไม่ออดอ้อนยังพอเลี้ยงได้เพราะมันสามารถฝึกได้ แต่หมาที่กัดเจ้าของ ฉันจะไม่ทนเลี้ยงเอาไว้หรอก เพราะไม่รู้มันจะแว้งกัดเราอีกเมื่อไหร่ โซ่ หมาที่เคยถูกทิ้ง จะยิ่งโหยหาสิ่งที่เคยได้รับ “พี่ครับให้อภัยผมเถอะนะครับ” “ผมผิดไปแล้ว…..” “หมาที่แว้งกัดเจ้าของ ต่อให้แค่ครั้งเดียว” “ยังไงก็เลี้ยงเอาไว้ไม่ได้” “ผมไม่ยอมให้พี่ทิ้งผม…..ผมไม่มีทางยอมเลิกกับพี่” “ต่อให้ตายก็ไม่เลิก”