14 Days With You นิยาย & เรื่องราว

Bakit ko naman siya yayakapin “ ilang araw akong walang malay? ” “ 2 days. ” “ didn't you miss me? 2 days akong ganito. ” Nakatitig lamang ako sakanya at hindi alam ang sasabihin. “ Avril. ” I cleared my throat, “ hm? ” yumuko ako upang damputin ang face towel na nalaglag ko “ anong gusto mong kainin? ” tanong ko “ anything. ” sagot nito habang nakatitig parin sa'kin. Tumango- tango na lamang ako

“Alam kong malaki ang respeto mo sa ’kin, kaya kahit matagal na tayo. Hindi mo nagawa ang mga bagay na ’yan.” “Hindi kita maintindihan, love. Marami pa namang oras, at araw. Puwede kitang i-date bukas ulit kung gusto mo dahil wala naman akong gagawin bukas. Marami tayong oras gawin ’yong mga gusto mo.” paliwanag niya pa at marahang ibinaba ang kamay nito na nakahawak sa pisngi niya.

I forgot that I have a friend and we've never heard each other for a week. ***

Fall in love within 30 days before wedding. Nanlaki parehas ang aming mga mata sabay sigaw, "Are you all freaking serious?"

I just faked a smile when our eyes met. "Love, pwede mo bang kunin yung gym bag ko sa compartment?" "Ya! I really am getting annoyed na!" I exclaimed. But he looks like didn't care at all. "Ako na lang ang kukuha," aniya. "I said it's our day today, but here you are making me sulky! Today is 25th of April, and it's our first month! You're so annoying!" I said irritatingly. I rolled my eyes when he just smiled. Ugh. O freaking come on!

“I miss you too, mahal.” Niyakap niya ako at inamoy-amoy ko siya. Ang tagal niyang nawala. Four days rin kaya sobrang na-miss ko ang amoy niya. Ito kasi ang pinaglilihian ko. Ang asawa ko ang pinaglilihian ko.

sagot ko kay Josh “Alam mo namang hindi ako papayag na bastusin ka nila!” “I know!” mahinang sagot ko “We only have seven days, babe! I want to spend it with you!” Parang kinurot ang puso ko nung marinig ko ang sinabi ni Josh.

Sa nanginginig niyang mga kamay, dumampot siya ng isang sobre. Based on the date, it was written four years ago. Dahan-dahan niya iyong binuksan kung saan bumungad sa kanya ang isang pamilyar na sulat kamay. 'Day 150... It's one hundred fifty days since I woke up. I am still not alright. Kumusta ka na, Love? I miss you so fúcking bad… Every breath is so hard to make. I still can't walk but I'm trying. I hope you're here with me...'

I smiled and blushed a bit. "You too, and I also miss you too. See you in 4 days" he slightly smiled and he ended the call. I continue cleaning up while smiling hanggang sa makarating ang dalawa ay hindi natanggal ang ngiti ko. Kahit nung nag dinner kami, my sweet smile still plastered in my face. Nung nag aral kami sobrang ganado ko rin, tinuruan ko rin sila sa mga natutunan ko and sobrang na gulat sila dahil sa pagiging ganado ko. Syempre, the person I love misses me. I will be on cloud nine after that stunt. 4 days have passed at uuwi na rin ngayon si Zach, excited na rin akong makita siya. I was just reading books inside my room, when all of the sudden someone knocked at my door.

“Gusto ko rin sanang matapos na agad, pero pakiusap, maghintay ka pa nang kaunti.” Sumulyap siya sa kalendaryong sa tabi niya. “There are still 27 days.” ***** Nang marinig ni Xavier ang sinabi nitong 27 days, naalala niya ang petsang nakabilog sa kalendaryo sa inuupahang apartment ni Mayumi.... Eksaktong 27 days iyon.