2 Sentence Horror Stories Novels & Stories

But, boy, was I wrong. Pagkarating ko pa lang sa bungad ng dulong bahagi ng park ay kusa na naman akong napahinto. My panic attack even doubled as I stare on what’s in front of me. Mas madilim, mas masukal, at mas tahimik iyon kaysa sa kanina. Mas nakakatakot. Iyon ang tipo ng lugar na fit sa mga naiisip kong settings sa mga horror at thriller stories na nababasa ko. Iyong tipo ng lugar na kahit magsisigaw ka ay wala talagang makakarinig sa iyo. It was even creepier than before.

Dali-dali akong lumapit sa nahuhuling babae at agad kong hinawakan sa bibig at dinala sa isang kwarto. Agad ko itong ginilitan sa leeg at sinaksak sa tagiliran. Mahinang itong napa d***g. Agad itong bumagsak sa sahig at namatay kumalat ang dugo nito sa tuyong sahig. Lumabas nako sa kwartong iyon at sinunod ang isa pang babae. Ito ang isang bumugbog kay Aurora.

Hindi niya na pinag kaabalahang ilipat uli iyo inis na binato niya ang remote. Saglit pa nalibang na siya sa pinanonood. Isa iyong Japanese horror movie. Engrossed na engrossed siya sa panonood dahil feel na feel niya yung takot ng bida sa palabas. Halos hindi na nga siya makatayo kahit naiihi na siya. Hindi niya rin magawang lumingon dahil natatakot siyang baka may katabi na siya. Nag ring ang teleohone sa movie at dahan dahan iyong nilalapitan ng bida. Napapitlag siya ng bigla ring tumunog ang telephone niya. Napalunok siya. Nag tatalo ang loob niya kung lalapitan ba iyon. Para kasing napako na ang pwet niya sa sofa.

Bahagya pa akong lumayo dahil masyado silang malapit sa ‘kin. “Isang kasalanan na hindi namin kayo napansin,” naiiyak na sabi ng nasa kanang babae. “huhuhu, busy kasi kaming pinag-uusapan ang creepy na babaeng nasa horror booth, hmp!” naiinis na sabi pa niya. “Nasa horror booth nga siya,” mahinang sabi ko sa kanila saka nanguna nang naglakad pataas ng kabilang hadgan.

Hindi ko napagtuunan nang pansin ang kinaibahan ng bampirang alam ko at bampirang ngayon ay kinabibilangan ko. Siguro nga mahirap maging tao, pero ngayon narealize kong mas mahirap maging isang nilalang na ang alam ng lahat ay nageexist lang sa kwento. Maging isang bampira. I soon learned that the limitations of vampires were fables put about by their own kind. They were no more afraid of garlic or crucifixes than cupcakes with extra frosting. They were particularly proud of wooden stakes, since they made good kindling for the fires. Siguro ang naging totoo lang ay ang blood lust. Dumarating talaga sa punto na kinakailangan naming uminom ng dugo ng tao, to remain strong and to prolong our li

mariing utos ko sa kanya kaya nag-umpisa ulit siya mag-kuwento. "Ang sabi sa akin ng lalaking iyon kapag sinenyasan niya ako ay ilabas ko raw ang dalawang patay na aso na ibibigay niya sa akin at magkunwaring nabundol mo ang mga aso at napatay. Madali lamang ang ipinapagawa niya sa akin kaya agad akong pumayag. Ngunit nang dalhin niya ako sa lugar kung saan magaganap ang pag-acting ko ay nagulat ako nang makita kong may dalawang tao na nakahiga sa madilim na bahagi ng kalsada. Mga buhay pa sila ngunit sa tingin ko ay malapit na silang mamatay dahil pareho silang nanghihina na at naliligo sa sariling dugo. Nang dumaan ang kotse mo ay may dalawang lalaki na nagtulak sa dalawang taong iyon sa k

Ilang segundo lang ang lumipas ay naupo rin si Rafael sa kabilang gilid. Sa labas ay patuloy pa ring bumubuhos ang ulan. Paminsan-minsan ay sinasabayan pa iyon ng malalakas na kulog. "Daddy CEO!" tawag ni Brix. "Yes?" "Can you tell us a scary story?" Napakamot ng batok si Rafael. "A scary story?" Tumango ang kambal. "Yes!" Bahagya siyang natawa. "I'm sorry... but I don't know any horror stories."

The moon shines fully, illuminating the darkness outside and providing a glint of light to Svetlana’s eyes as she stared up at it while she sat on a bench with Ahrio next to her. “There’s a legend in Southeast Asian countries that whenever it’s the full moon, ghosts, monsters and other scary supernatural beings appear and roam the world of the living. Do you know that?” Ikniwento ni Svetlana ang isa sa mga nakakatakot na kwentong narinig niya mula sa kanyang pagkabata.

Sobrang lakas ng tibok ng puso ko habang naglalakad palabas ng lugar na ito. Wala bang tao dito? Akala ko ba love story ‘to? Bakit naging horror na ang eksena? Ilang beses akong napalunok, nagdadasal na sana may biglang mahulog na kotse mula sa langit. Kahit miracle car na lang po, ayos lang sa akin. Hindi na ako matatakot. Magpapasalamat pa ako. Pero walang nangyari. Hanggang sa…

Hindi niya iyon maipaliwanag. Para bang may masamang mangyayari anumang oras. Parang nasa isang horror movie siya kung saan ramdam ng bida na may paparating na panganib. Hindi niya maiwasang kabahan. Maya-maya pa ay biglang binitiwan ni Blight ang kaniyang kamay at mabilis na tumakbo paakyat sa ikalawang palapag. Nagmadali rin siyang umakyat.