A Scanner Darkly 소설 & 이야기

Napangiti ang aking labi nang makita ko si Dark. "Hey! Pasensya na sa nangyari kanina, ha? Ito kasing boss ko masiyadong seloso," natatawa kong saad. "I understand. Sir Liam is really hard to read. Pasensya na rin because in-approach kita nang ganoon." Ang mga ngiti ng lalaking ito ay kakaiba, na para bang isa siyang mabait na tao. Hindi katulad ng boss ko na parang pinagbagsakan ng langit at lupa.

Ang ipakilala siya sa Scarlet sa ama nito at sabihin ang katotohanan. “We are here, puwede muna tanggal piring mo mommy!,” excited na sabi ni Scarlet. Hindi na nga ako nagpatumpik- tumpik pa at tinanggal na ang scarf na humarang sa aking mga mata. Pagmulat ko sa aking mga mata ay namangha ako sa aking nakita. Sabay ng pag-agaw ng liwanag at dilim ay ang mga katagang will you marry me sa kalangitan.

Itinaas niya ang singsing sa tapat ng scanner. Beep. Ang pader ay dahan-dahang bumukas, inilalantad ang isang silid na puno ng mga dokumento at isang malaking safe. Ngunit nang makapasok sila sa loob, biglang nagsara ang pinto sa likuran nila. Click.

Ang bawat kaluskos ng hangin sa labas, bawat haging ng mga dahon sa bintana, tunog ng panganib para sa akin. Maya-maya, narinig kong bumukas ang pinto. Pumasok si Dante. Madilim sa loob ng kwarto, tanging ang liwanag mula sa hallway ang nagbibigay ng anino sa kanya. “Dante?” tawag ko. “May nakita kami sa thermal,” bulong niya. Lumapit siya at naupo sa tabi ko. Hinawakan niya ang tiyan ko. “Isang tao sa may gate. May scanner.”

The Scandal | Chapter 29 OBRA MAESTA HINATID ni Yvonne at Archie si Liezel sa silid nito. Nagpaalam sila dito na kukuha lang ng ilang gamit na pweding kakailanganin ng dalawa sa pamamalagi nila sa hospital na iyon habang nagpapagaling. "Yvonne.." untag sa kaniya ni Archie habang naglalakad silang dalawa.

Napalunok ako. Alam kong mali, pero pinindot ko ang panel. Tumunog ito ng beep, pero hindi bumukas. Locked. Napalingon ako sa bookshelf—hanggang sa may mapansin akong maliit na scanner. Retinal scan? Seriously? Napaatras ako ng bahagya. Sino bang normal na tao ang may ganito sa opisina? Bigla akong natigilan. May mahinang tunog mula sa pinto. Click.

Gamit ang kaniyang fingerprint ay in-scan niya ang hintuturo sa biometric scaner upang kusang magbukas ang gate. Pag pasok niya sa bahay ay nakita niya ang sasakyan ni Dark na nakaparada sa garahe. Kung gayon ay hindi ito pumasok sa opisina. Nagtungo siya sa sala, sa kusina at sa lanai para tingnan kung naroon si Dark ngunit wala ito roon. Tahimik at mukhang walang tao sa loob ng bahay. Umakyat siya sa itaas at dumiretso sa silid nila ni Dark.

Aatras pa sana ako nang hapitin niya ang aking beywang. The laser aimed at his silver eyes before it vanished. Bumalik ang ilaw ng buong paligid kaya't agad akong nagtanong. “A-ano 'yun?” He looked at me. “That's a scanner. Recognizing my eyes.” I titled my head. Ano raw?

Napangiti ako at dali-daling idinikit ang buong palad ko sa scanner. “Unregistered identity! Unregistered identity! Warning! Warning!” Napaatras ako at nawala ng ngiti sa labi ko nang biglang pumula ang kaninang kulay green na control screen kasunod nito ang pagkulay pula rin ng buong hallway na animo’y Christmas light dahil sa pagpatay at sara no’n. “Shit!” bulong ko at tumingin sa dulo ng hallway nang may narinig akong sunod-sunod na yabag ng mga sapatos.

Ito na yata ang isa sa pinakamemorable na pangyayari sa buhay niya na kahit lumipas man ang maraming taon, babalik-balikan niya. The darker shades of Rain are slowly fading and it's replaced by the bright illuminating light for their future ahead...