Alamat Ng Saging Tagalog Novels & Stories

Mas mabuting solusyunan kong mag-isa kung paano ako uuwi. Bayan ng Tagdan. Iyon ang nakita ko sa isang arkong nalagpasan ko kanina. Mukhang nasa Luzon lang rin kami dahil tagalog din naman ang salita ng mga tao. Nagpatuloy lang ako sa paglalakad at pagmamasid sa paligid. “Mama, hungry.” Saka ko lamang naisipan na kamustahin ang aking anak nang magsalita siya.

Ang alam niya ay nasa Visayas ang probinsiyang ito at sikat ito sa mga magagandang tanawin lalo na ang pinagmamalaki nitong mga karagatan. “Oy! Pamati! Amo ini hi Seraphim Anastasia. Akon ini sangkay tikang kami ha Manila pero anhi la anay hiya maukoy kay burod hiya. Dapat alag-yamon niyo kay tulo ini it bata ha iya tiyan. Dire gihap hiya nakaintindi hit waray-waray asya magtatagalog kamo kapag kaistoryahon hiya.” (Oy! Makinig! Heto pala si Seraphim Anastasia. Kaibigan ko siya at mula pa kami sa Manila pero dito na muna siya titira kasi buntis siya. Dapat alagaan niyo siya ng mabuti kasi tatlong bata ang nasa tiyan niya. Hindi rin siya makaintindi ng waray-waray kaya magtatagalog kayo kapag

dagdag ng assistant ko. "Wala po kasing eksaktong lugar ang sinabi nila. Ang alam lang po ay malayo dito sa Manila. Tahimik na baryo at bihira lang ang dayong napapadpad sa lugar na iyon. Parang gusto talaga niyang magtago," mahabang sabi ng assistant ko. Napapikit ako ng mga mata. Tama nga naman ang sabi ng kaibigan ko na mahirap hanapin ang taong nagtatago at ayaw magpakita.

Sagot ni Krizha, habang ako’y patuloy parin sa pakikinig. “It’s..... it’s the heart of the banana.” Seryusong saad nito. “Huh?” Tila nagugulohang turan ng batang lalaki. “I said, it’s the heart of the banana, sa tagalog ay puso ng saging. Hindi mo ba alam ‘yun?” Tanong ni Krizha pabalik sa batang lalaki. “I don’t know that, because mommy don’t tell anything about that heart of the banana.” Inosinteng saad ng batang lalaki.

“Akala ko ba, pinaalis na kita kahapon pa?” “O, gising ka na pala, Ashley.” Biglang dating naman si Lola, may bitbit na isang bilao ng rambutan. “Ang aga nitong si Gem kanina. Tumulong sa aming mamitas ng rambutan. `Kako, eh, manggang hinog ang gusto mong kainin tuwing umaga. Kaya ayan, dali-daling bumalik sa bayan para ibili ka ng mangga. Tanghali ka naman na kung bumangon,” sabi pa niya na nakatingin sa mangga sa center table. “Teka, magluluto muna ako at malapit nang magtanghalian. Ikaw na ang bahala sa asawa mo. Nahihiya pa yatang dito tumuloy sa atin, eh, palagi ka rin namang pupuntahan.” Habang sinasabi iyon ay pumapasok na siya sa kusina. “`La, uuwi na rin siya ngayon. Madami pa siyan

Puwede bang hintayin na muna nilang pagsawaan ko ang siyudad bago ako biglain ng ganito? I had been to that place. At sinasabi ko, hindi ko gusto ang lugar. Walang mall, puro puno ng niyog at mangga ang makikita mo sa paligid. Sa daan naman ay halos taniman ng mais. At ang ayaw ko roon, they eat corn as a rice? Iba ang lasa! City is where I grew up. Bakit agad-agad na aalis? "Uy, marami raw mangga sa Samal at saging. Lalo na sa Punta del Sol," sabi ni Venus, ang isa sa mga kaklase ko.

At ang saging na mabenta sa kanila ay nanggagaling pa sa malawak na sagingan ng pamilya ni Ethan Villaver. Maliban sa resort na pag-aari ng mga ito ay ang malalawak na pataniman ng mga saging ang pangunahing pinagkakakitaan ng pamilya Villaver. Hindi lang sa iba't ibang probinsiya sa Pilipinas dinadala ang produkto ng mga ito, maging sa ibang bansa ay nakararating din ang mga iyon.

tanong nito sa kanyang mga magulang na tila tuta sa bait na nakaupo sa harap ng lalaki. “Y-Yes, Señor. “Beautiful. Sayang nga lang at hindi ko naabutan ang isa pa.” May accent ang tagalog nito at talaga naman nangangaligkig siya. Sinalakay siya ng kaba nang tumayo ito. Tila higanteng pag-aari ang lugar na mas nilapitan nito ang kanyang mga magulang. Hindi siya nakagalaw nang marahas nitong daklutin ang panga ng mommy niya.

Sumunod siya rito. "Nasaan tayo?" tanong niya. "Sa Baguio, Benguet. Baguio is the flower capital of the Philippines and known for their Panagbenga Festival," paliwanag nito. Tumango siya. Hindi na bago sa kaalaman niya ang tungkol doon pero nakakamangha pa rin na makita niya ang Baguio ng personal.

Isang napaka-gandang umaga na naman ngayong araw, ang mga manok ay malalakas ang tilaok, ang mga kalabaw naman ay mukhang masiglang masigla. Ngayong araw ay mag-aani kami ng mga palay nina nanay at tatay. “Mayap a abak,” bati ko sa aking ina. “Magandang umaga rin sa'yo, anak,” tugon ni mama habang nag luluto. Ang aming bahay ay gawa sa kahoy, at kami'y naka tira sa San Isidro—probinsya ng Pampanga. Dumiretso ako sa palikuran at nag simula ng mag sipilyo at mag hilamos ng mukha.