Novel & Cerita Alien

ตัวดำใหญ่น่ากลัวที่ชื่อ “นายหมี!” “อะไรนะแก” เพื่อนถามด้วยความสนใจ “เปล่าๆ” เธอรีบปฏิเสธพลางยิ้มแย้ม ขณะเจ้าคนที่บุกเข้ามาทางหน้าต่างเดินตรงมาหาเธอแล้วนั่งลงข้างๆ “แล้วแกเป็นไงบ้างลิน กับแฟนแกยังโออยู่มั้ย”

คุณหญิงถามบ้าง " ก็มีภาษาไทย สี่ ภาค อังกฤษ จีน ฝรั่งเศส ลาว พม่า เจ้าค่ะ " " อุบ๊ะ!! แม้กระทั่งภาษาพวกอังวะเอ็งยังพูดได้อยู่ฤา"

"ทำไม?" "ตัวอักษรหน้าตาเหมือนๆ กัน ขาดไปขีดหนึ่ง ความหมายเป็นอย่างหนึ่ง เกินไปขีดหนึ่งความหมายก็กลายเป็นอีกอย่างหนึ่ง ข้าจำจนปวดหัวไปหมดแล้ว...ท่านอ๋อง ข้าไม่อยากเรียนหนังสือ" ท้ายประโยค...อาเฟยเสียงระห้อยระเหี่ย "ไม่อยากเรียนหนังสือ?" คิ้วเข้มเลิกขึ้น

เหมียว เสียงแมวดังขึ้นจากมุมไหนสักมุมในบ้าน ดาวฤกษ์หันซ้ายหันขวามองหาที่มาของเสียง กระทั่งเห็นแมวสีส้มตัวหนึ่งเดินนวยนวดออกมาจากตรงใต้บันได “แมวของน้ำใสนะคะ” “แล้วมันมาอยู่บ้านเราได้ยังไงครับ” คำว่าบ้านเราที่ดาวฤกษ์เอ่ยมานั้นทำให้คนฟังหน้าแดงก่ำขึ้นมา นั่นเพรา ะเธอไม่ค่อยคุ้นชินกับคำหรือประโยคที่สื่อถึงความใกล้ชิดแบบพิเศษทำนองนี้เท่าไหร่

“พี่เคยได้ยินคำว่าพาลินโดรมไหม” “เคยครับ ตอนเรียนคณิต แต่จำความหายไม่ค่อยได้” “มันคือตัวเลข หรือคำ หรืออะไรก็แล้วแต่ที่อ่านจากข้างหน้ามาข้างหลังหรืออ่านจากข้างหลังมาข้างหน้าก็จะอ่านเหมือนกัน อย่างเช่นตัวเลข 909 คำว่า นาน นอน กนก ถ้าภาษาอังกฤษก็ dad mom pop”

น้ำเสียงนั้นเยือกเย็น หนุ่มนอร์วีเจียนสูดกลิ่นไอจากเส้นผมยาวดำขลับราวกับจะซึมซับทุกอย่างไว้ ทุกอย่างที่เป็นพลอยพิชญา จดจำเอาไว้ทั้งร่างกายและวิญญาณของเธอ ในที่สุดหญิงสาวก็เดินทางมาถึงที่อยู่ของ เบน คริสเตียนเซน หลังเดินทางด้วยเครื่องบินเจ็ตและต้องเดินทางออกไปส ู่เขตแดนของทะเลนอร์วีเจียนจนถึงหมู่เกาะโลโฟเตนซึ่งอยู่ไกลขึ้นไปทางเหนือของนอร์เวย์ มันดูคล้ายโลกที่แปลกแยก เต็มไปด้วยโขดหินขรุขระเรียงต่อกันเป็นลูกโซ่ทำให้รู้สึกราวกับหลุดเข้าไปในโลกแห่งเทพนิยาย

ออสเตรเลียเมืองไม่เคยหลับใหลมีนักท่องเที่ยวหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ร่างเปลือยยืนข้างขอบหน้าต่างรับสายลมจากท้องทะเล ณ เกาะวิทซันเดย์ เขานัดเซ็นสัญญาซื้อขายรถยนต์นำเข้า ที่พ่อค้านำเข้ารถยนต์หรูชอบน้ำทะเลแถบนี้ “ทุกอย่างเรียบร้อยไหมมอนเต” เมสันถามเสียงเรียบ

ก๊อก ๆ ๆ “ขออนุญาตค่ะ บอสคะ คุณแซมทางไกลมาจากอินเดียค่ะ อยากปรึกษาเรื่องวัสดุที่ขาดตลาดของทางนั้น” “โอนสายมาเลย ผมขอคุยโทรศัพท์สักครู่นะครับคุณแอล” “ตามสบายเลยค่ะ” หญิงสาวนั่งเพลิน ๆ อยู่สักพักก็หยิบนิตยสารมาอ่านรอ เพราะดูท่าแล้วการสนทนาของเขากับทางจากอ ินเดียคงไม่จบลงง่าย ๆ แต่เธอก็ไม่อยากถอดใจกลับไปตอนนี้เหมือนกัน วันนี้เธอตั้งใจแล้วว่าจะชวนเขาไปกินข้าวเย็นด้วยกัน และเธอต้องทำให้ได้

ฉินอ๋องเอ่ย อาเหยียนกล่าวว่า “ข้าเคยอ่านตำราสมุนไพรร้อยแปดพันเก้า เจอพืชชนิดหนึ่งที่มีพิษเสพติดชื่อว่าฝิ่น ซึ่งเกิดบนภูเขาสูงทางภาคใต้ (ภาคใต้ของจีน แต่ภาคเหนือของไทย) ยางจากผลของฝิ่น จะทำให้คนเสพ มีอาการเคลิบเคลิ้มในระยะแรก และประสาทหลอนในระยะหลัง ผู้ใดติ ดฝิ่นแล้ว ต้องการเลิก จะทุกข์ทรมานมาก”

ชายหนุ่มจัดการถอดแว่นออก คลายกระดุมเสื้อ แล้วกดปุ่มบางอย่างที่สมาร์ตวอต์ชบนข้อมือ ในเลนส์ตาของเขามีภาษาโค้ดต่างๆ รันราวกับคอมพิวเตอร์ก็ไม่ปาน ไม่นานใบหน้าคมสันที่แท้จริงก็ปรากฏ เทคโนโลยีระดับสูงที่องค์กรลับหวงแหนยิ่งกว่าอะไร และติดตั้งให้แก่สายลับระดับสุดยอดที่ผ่านการทดส อบขั้นเอ็กซตรีมจากหน่วยงานเท่านั้น องค์กรนี้เป็น Ghost Unit มันไม่มีชื่อและถือว่าไม่มีตัวตน แต่มีเครื่องมือไฮเทคล้ำหน้านำสมัยมาก ชนิดที่ชาวโลกส่วนใหญ่คาดไม่ถึงเลยทีเดียว