Ang Ama Kwento 소설 & 이야기

galit na sigaw ni Amdno. "Dad, ako ang nakakita kaya alam ko ang kwento sa likod ng litrato na iyan. Nagsasabi ako ng totoo, hindi ako nagsisinungaling para lang ako ang kampihan mo!" Paawang mga salita ni Amara.

"Kaya mag-iingat ka ng pananalita." Tumaas ang isang kilay ni Amelita. "Gusto ko lang alamin kung dito ba nakatira ang ambisyosang babaing nag-iskandalo sa bahay ko." "Nag-iskandalo?" singit ni Marta. "Hindi gagawin iyon ng anak namin nang walang mabigat na dahilan."

Gising na ako pero plano pa yatang tumilaok. Bumubwelo palang siya, nahampas ko na siya ng libro. Bumagsak ang manok kasabay ng libro. At pagkatapos n'on ay nakarinig ako ng ingay mula sa baba. "Amelia!" sigaw ni Auntie. What?

Kumunot ang noo ni Amalia na may nagtatanong na tingin, "Bakit bigla mo akong tinatanong tungkol sa ating edad?" Tiningnan ni Jeceline si Amalia na may tingin na taimtim at pagkatapos ay sinabi, "25 taong gulang na tayo. Malapit na tayong maging 30 taong gulang, kung abala lamang tayo sa pag-iisip tungkol sa pakikipagdate, tungkol lamang sa pagsasaya. Ayaw kong sa aking pagtanda ay pahirapan ko ang aking mga anak sa pamamagitan ng pagsira sa kanilang pera, kaya't pakiusap hayaan mo akong magtrabaho habang bata pa ako upang makapag-ipon ako para sa aking pagtanda."

Maya-maya lang, ang dami nang friends niya ang nag-react sa story niya, hanggang sa may isang tao na nag-send ng angry reaction sa kanya. [Jared: Burahin mo 'yan ngayon din.] [Rain: Hala, nand’yan na ang pulis.] [Jared: Anong ginagawa mo?] [Rain: Nags-swimming po. Nalulungkot ako kasi wala ang asawa ko paggising ko.] [Jared: Pauwi na ako. May binili akong masarap na pagkain para sa 'yo.] [Rain: Kung hindi 'yan kasing-sarap ng asawa ko, huwag mo na lang iuwi ha.]

Camela Nandito na ako sa Library habang matiim naman na nakatingin sa akin ang aking ama. Mukhang tinitimbang nito ang mga pangyayari. Na kwento ko na kasi sa kanya ang ginawa namin kay Lauren kaya naman galit na galit ito sa akin kanina.

Mamaya kung ano-ano na na naman ang sabihin niya. KUmunot ang noo ni Mama dahil sa ginawa ko kaya nginitian ko ito. "Don't mind her, ma. You know that she loves making up stories," saad ko at lihim na pinanlakihan ng mga mata si Ate Ren. Parang batang dinilaan naman ako nito. "No, ma. You know me, I never lied. I am a very honest person," madramang saad ng kapatid ko na akala mo ay kinakawawa ng husto.

"You must be lying," hindi naniniwalang saad ko. Kung siya ang totoong ama ni Antalia, napakawalang kwentang ama niya kung ganoon. Nasa paligid lang siya ng matagal na panahon pero hindi niya nagawang magpakilala tapos ngayon nagawa niyang ipadukot ang bata?

"Ako si Amanda, pinsan ni Marsha." "Umalis po sila," Napatingin ito sa kabuuan niya, saka napailing. "Pakisabi nanggaling ako rito, naniningil ng utang. Maliwanag?" saad nito. "o-opo," "At sabihin mo sa amo mo, babalik ako sa katapusan." "H-hindi po ako katulong," lakas-loob niyang sagot. Natigilan ito. "Kaaanu-ano ka nila?"

Napatango naman ako. “Well, sana nga! Sana….pero teka lang kain na tayo. Tama na muna iyang kwentuhan. Baka mamaya, lumamig na itong mga pagkain eh.” Nakangiti kong wika. Pero ayaw pa rin paawat ni Amy. Mukhang nasa mood talaga itong makipag-kwentuhan sa akin