Ang Pangarap Ko Sa Buhay นิยาย & เรื่องราว

Scared I wanted to laugh out of anger, despair, and hoplessness. Bakit ko nga ba kailangang pagdaanan ang lahat ng ito? Ilang beses ko nang naitanong sa sarili iyan. And just like the previous times, I still couldn’t get an answer. Being happy is a luxury to me. Simple lang naman sana ang gusto at pangarap ko - ang mamuhay nang payapa at tahimik. Pero kahit iyon ay tila kay-ilap at imposible.

we all have our own dreams in life. Ako, Ang pangarap ko ay maging Isang ganap na Architect. Aside from that, gusto ko ring bigyan ng magandang buhay ang magulang ko who have already sacrificed a lot for me. 'yun lang ang nais ko sa buhay, Lahat ay para rin lang saaking pamilya. Nbsb ako, wala na sa isip ko ang pag bo-boyfriend dahil sa mas nag fo-focus ako sa Pag-aaral, Iniisip ko lagi na kailangan kong suklian ang mga pag hihirap nila para saakin, kaya ayokong masira lahat ng pangarap ko, o ayokong sirain ng kahit na sino ang pangarap ko.

Malungkot na tinig nito Naisip ko na rin ang mga pangarap ko. Ang gusto kong kasal, ang pangarap kong lalaki, at ang masayang buhay na nais ko para sa akin. Pero ayokong maging unfair sa aking kapatid. Wala na sila mama at papa pati ba naman ako mawawala sa kanya.

Kinagat ko pa lalo ang pang-ibabang labi at tinakpan ng palad para mapigilan ang hikbing kanina pa pinipigilan. “Madami pa akong pangarap sa buhay. Ni wala pa nga akong stable na trabaho. Paano ko ito bubuhayin? Anong alam ko sa pagiging isang ina?” humihikbi kong tanong sa aking sarili.

Dumaan na parang normal na araw ang pinaghirapan kong karangalan. Hindi naman ako naghahanap ng handa o regalo, kahit kaunting pagkilala lang sana sa aking tagumpay. Masaganang luha ang bumaybay sa aking pisngi. Kailan kaya nila ako maipagmamalaki? Hanggang kailan ko maramdaman ang kanilang suporta sa aking ambisyon na makatapos. Gusto kong yumaman kami, gusto kong magkaroon ng maraming pera hindi para sa akin kundi sa aking pamilya ngunit paano ko iyon makakamit kung ako lang ang parang nanghahangad ng ganoong buhay? Paano kami aangat kung parang wala nang pag-asa at pangarap pa ang aking mga magulang na magbago pa ang aming pamumuhay?

"Nextweek maghanda ka kasi magbabakasyon tayong lahat," "Ah okay po tito." "Nakakatuwa naman sa tanang buhay ko di ko pa naranasan ang magbakasyon,dati pangarap ko lang yun. Ngayon matutupad na." anang ng isip ko. "Ah,handa na po ang hapunan Tito kain na po kayo." "Sige iha sabay ka na sa amin."

Puro pangmatatanda lang ang usapan. “Ikaw, ano ba ang pangarap mo sa buhay?” mayamaya’y tanong nito na muli kong ikinatingin dito. “Pangarap ko po? Marami, Sir. Ang iba ay nabuo ko na at natupad, and I’m still looking forward for more. Pagtapos ko ng kolehiyo ay uumpisahan ko na ang mga main goal ko sa buhay. I want to be a business woman,” tugon ko na ikinangiti nito.

malamig niyang sabi, bago naglakad papasok sa banyo. Napahagulhol ako habang yakap-yakap ang sarili. Hindi ito ang buhay na pinangarap ko. Gusto ko lang ng tahimik na buhay, marangal na trabaho, at marahil—isang tao na magmamahal sa akin ng totoo. Kailanman, hindi ko inakala na makikita ko ang sarili ko bilang bayarang babae ng lalaking lihim kong minamahal.

Sige nga, latagan niyo nga ako kung sinu-sino? Sa totoo lang, wala naman talaga akong eksaktong pangarap sa buhay. ‘Yong mga pangarap na kurso ba. Ang gusto ko lang kasi ay ang makatapos ng pag-aaral, makahanap ng trabaho, mabigyan ng pera ang mga magulang ko, at ma-i-ahon sila sa kahirapan. Idagdag mo na rin ‘yong pangarap kong mabilhan sila ng sariling lupa, bahay, at maayos na pamumuhay. ‘Yong pangarap ko… hindi na para sa akin, para na sa pamilya ko. Kabayaran man lang sa lahat ng kasalanan ko noon.

Mariin na lang ako napapikit dahil masakit man pakinggan at nakaka-irita man sa pakiramdam pero iyon talaga ang totoo. Oras na nga talaga siguro para mag-seryoso na ako sa buhay dahil kung hindi ko pa nga naman gagawin ngayon, kailan pa? Buong buhay ko pagaaral at trabaho ang inatupag ko, wala na akong inintindi kundi ang pagpapaunlad sa sarili sa kagustuhan kong may patunayan... But despite all that, hindi naman pala bastang kapag nakuha mo na ang pangarap mo ganoon lang basta ang buhay...