Ano Ko No Kodomo นิยาย & เรื่องราว

Huminga nang malalim si April. “Si Maddox… anak ko.” Nilunok niya ang bigat. “At hindi ikaw ang ama.” Tahimik, pero hindi masakit. Hindi kumibot si Domerick—nagpaabot lang ng isang maliit na tango para ipagpatuloy niya.

"Yes. And my child with Reiko is Kiro’s best friend at school." "What?!"

Nadatnan ko si mommy na nag co-code. "Mom can I talk to you?" "Yeah sure ano yon?" "Mamaya na mom. Bihis muna at saka tayo mag dinner." "Ok sige." Nag bihis lang ako ng komportableng damit at saka ako bumaba para mag dinner at kausapin si mommy "Mom." "Yes?" "Can I have a favor?" "Ano yon?" "You mentioned kasi na you're a friend of tito Ced, pwede po ba huwag niyo kami isumbong? Huwag niyo sabihing mag jowa na kami ng anak niya kasi I'm sure mabubugbug kami pareho."

Abot ni mama sa akin kay Calvin at inabot naman kay Kobe ng tita niya si Kathrina. "Kagandang bata at gwapo, mana sa ina at ama. Alagaan niyo mabuti ang mga anak niyo." Wika ng tita ni Kobe na tita ko na rin. "Salamat po." Sagot ko at tumango lang si Kobe. Lumapit naman kami kila Nicko na umiinom sa kabilang lamesa. "Pare, mukhang itong si Calvin ang magmamana sa mga nakagawian mo. Gwapo bata pa lang." Sabi ni Nicko at natawa si, Adrian.

saad pa nito. "Hello po. My name is Akihiro Nicodemus. Nice to meet you po." medyo nahihiya pang sabi ng anak ko. Dahil hawak pa ni Aquilino hanggang ngayon ang kamay ko ay madali lang niya akong nadala sa unahan para tuluyang makaharap nang malapitan ang mga magulang niya. "And this is Ramona the mother of Akihiro... my girlfriend."

Mabilis niya itong kinuha bago binasa. To my Komasan girl, This is my welcome gift to you. I hope you love it. Mahal 'yan! Legit na galing sa Japan kaya ingatan mo. Your Handsome Senior, Kino. Napailing siya bago ngumiti. "Ang matanda na iyon, baka peke 'to. Japan daw. Hmp." Binuhat na niya si Komasan bago tumingin sa kabilang mesa na puro asul ang makikita. May mga design na clouds at stars. Nakasulat naman ang pangalan na Kino Lorenzo De Vera.

Nakikita ko kasi sa mukha niya ang sobrang tuwa. "Cody!" Sigaw ng isang bata, habang napatingin ako rito. "Mommy at daddy mo 'yan?" Tanong nito kay Cody, habang ibinaba ito ni Colt, mabilis naman na tumango si Cody rito, habang may malawak na ngiti. "Akala namin, wala kang mommy at daddy." Napatingin ako kay Colt, dahil sa narinig ko mula sa bata.

Si kuya ay tahimik lang sa aking tabi at matamang nakikinig. "What I'm holding is Koto, one of the traditional instrument of Japan. I am a Koto maker." "What's Koto maker, Papa?" Papa chuckled upon hearing my question. "That's the person who makes this kind of instrument." "Wow! Then you made that Papa?" I replied as I point the Koto. "Uh-huh." "Then what about that, Mama? What is it called? Did you make that too? Like Papa?" walang kamuwang muwang kong tanong.

Ngunit karamihan sa mga mayayamang bata ay nag aaral sa ibang bansa. Nasa mapaglarong mood, nagkomento ako, [Siguro sa itsura ito. Mag post ng larawan at tingnan natin.] Pagkatapos ay isinara ko ang app. Hindi nagtagal, nakatanggap ako ng private message mula sa nag post. [Kumusta, maaari ko bang ipadala ito sayo ng pribado?] Kahit nalilito, nag enjoy ako sa ilang drama, kaya sumagot ako, [Oo naman.]

Hindi ko alam kung kami ba ang kinakausap nito pero kay Kuya Nero kasi ito nakatingin. "Īe, kanojo wa watashi no tsumadesu. Watashitachiha shinkon ryokō de koko ni kimashita," nakangiting sagot ni Kuya Nero. Hindi ko maintindihan kung ano ang pinag-uusapan nilang dalawa kaya ngumiti na lang ako nang ngitian din ako ng matandang hapon. "Ā, futari tomo omedetō," masayang saad ng hapon at nag-thumbs up pa ito.