Are Fairies Real Novels & Stories

Aella's POV Masarap sanang mabuhay sa isang fairy tale kung saan ang isang simpleng single mom ay pinoprotektahan ng isang guwapo at mayamang prinsipe. Pero ang nakalimutan kong isipin, sa totoong buhay, palaging may mga kontrabidang handang sumira sa magandang kuwento mo gamit ang kanilang matatalas na dila.

Paano pa namin matatalo sila kung halos lahat ng kapangyarihan ng mga kasama namin ay nasa kanila na? Agad naman akong nabalik sa realidad nang may humarang sa daanan namin. "Fairies..." naiusal ko. Agad na lumitaw sa gilid ng mga ito ang iba pang mga halimaw cyclops, goblins, fairies, witches, sirens, demons, gnomes and lots of more! They are glaring at us kahit na ang mamamayan dito sa Barovian ay kasama nila.

Lahat na yata ng mga nilalang, na sa fairytales lang mababasa ay naririto at natipon-tipon lang sa iisang lugar. Habang papasok sa napakalaking gintong tarangkahan, marami kaming nakakasalubong na golems, goblins, imps, dwarves, elves, at maging ang mga nagliliparang cute na fairies. Lahat sila ay may kaniya-kaniyang gawaing pinagkakaabalahan. Pamilyar ang mga nilalang na ito sa akin dahil sa mga napapanood kong palabas na sila karaniwan ang mga bida. Napatigil ako sa pagkamangha nang biglang magsalita si Raid. Iyan ang dinig kong pangalan niya kanina mula sa kasama niyang babae.

The petals danced around it, and as it opened, the petals turned to sparkling dusts. My eyes widened the moment I saw a fairy-no, she is no fairy. Her long black hair decorated with flowers, her flowing red silky dress kissed with golden dusts, and her jade-colored eyes says it all. She is no other than Floria, the Goddess of Nature and the ruler of the Kingdom of Fatum. She is an epitome of an everlasting youth and beauty!

"At tulad ng Aeras, at Nero may mga malapit na ring nilalang na mawala sa Gaia sa Kaharian ng Dasos. At ang mga ito ay ang mga Fairy at Maiar. " Napatigil ako ng ipakita ni Nelson ang isang larawan na napakapamilyar sa akin. Ang mga naliliit at magagandang nilalang... Huwag mo sabihing.... "Ang mga Fairy. Sila ang mga naliliit na bersyon ng mga Diwata. Sila naman ang mga tagapangalaga ng mga kahalamanan. Noon ay napakaraming Fairy sa Gaia. Ngunit palaon nang palaon ay kumokonti na ang populasyon ng mga ito. Hanggang sa isang pamilya na lamang ang natira sa kanila. "

Palayo sa kasal na akala niya ay happy ending. Fairy tales were lies. Walang totoong Prince Charming. There never had been. At kung meron man, siguro ay sa iba. Pero hindi sa kanya.

Ang Clover ay ang mundo kung saan malayang naninirahan ang mga fairy, elf, nymph, siren at ang mga taong may espesyal na kakayahan. Si Isla ay isang fairy na kayang gumawa at umayos ng iba’t-ibang klaseng kagamitan basta ito ay pisikal niyang nahahawakan o ito ay kaniyang nailalarawan gamit ang kaniyang isipan. Si Terence naman ay isang fairy na kayang kontrolin ang mga bato o diamante na kaniyang maisip o mahawakan.

Although hindi naman kami kasali ay binigyan ko pa din ng pansin ang bagay na iyon. Between the dark elves and fairies, nagkaroon sila ng alliance pero tumalikod sila sa mga fairies dahil akala nila ay ginagawa lang silang pain ng mga ito at dahil malalakas sila ay sila ang inilagay sa unahan.Kalaban nila ang mga higante ngunit sa huli ay natalo din sila dahil may isa pang tulon na dumating para sa mga fairies.

Nagkatinginan kaming dalawa at nakita ko ang ngiti sa mukha niya na para bang natutuwa siya sa mga sinasabi. People got stucked to the idea of fairytale kaya nakakalimutan na nila ang realidad. At alam kong talagang napaka-imposible mangyari ang fairytale na minsan ko nang hinangad, pero wala naman masamang mangarap 'di ba? Baka malay natin isang araw o 'di kaya sa panaginip ay maranasan man lang natin. "Nevertheless... you can go out there, experience life, and create your own fairytale, right? All of us, can."

"Young prince, do not seek here for the adder you brought hither. It is here no longer, and you find me in its place to pay you its debt. But to speak more plainly: well, I am fairy Gentille, famous for the many merry and dexterous tricks I know how to perform. All our family live for a hundred years without growing old. We are never ill: we have no sorrows or pains. That time over, we become adders for eight days. It is this period alone that is dangerous for us, for then we can neither foresee nor prevent any misfortunes that may happen to us; and if we are killed we never live again. The eight days past, we assume once more our ordinary shape, our beauty, our power, and our treasures. Now